Πολλά πράγματα μπορεί να ισχυριστεί κανείς για την Έλενα Φερράντε. Ότι τελικά έχει καταλήξει να πουλάει πιο πετυχημένα την ανωνυμία της απ' ότι θα ήταν ποτέ σε θέση να πουλήσει τον εαυτό της αν εμφανιζόταν σε πέντε κανάλια και δέκα εφημερίδες την εβδομάδα. Πως, με λίγα λόγια δηλαδή, όλη η λογοτεχνική της ύπαρξη εκτός από αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς ενός πολύ χαρισματικού ανθρώπου είναι ένα πανέξυπνο επιχειρηματικό πρότζεκτ. Την ίδια στιγμή, κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει πως η Φερράντε έχει εμμονή με πολύ συγκεκριμένα ζητήματα και χαρακτήρες που κινητοποιούνται πάντα από τους κοινούς προσωπικούς δαίμονες, από κοινά υπαρξιακά ζητήματα και όμοιες αναζητήσεις. Από την άλλη, δειξ'τε μου έναν σημαντικό συγγραφέα που αν αποδομήσεις ολόκληρο το έργο του δεν θα βρεις τουλάχιστον έναν βασικότατο κοινό παρανομαστή και τότε θα αναθεωρήσω.
Ένα πράγμα,ωστόσο, δεν μπορείς να πεις για την ιταλίδα συγγραφέα που δεν έχει δείξει ποτέ το πρόσωπο της σε άνθρωπο (εκτός φυσικά από τον μάνατζερ της). Ότι δεν παίζει στα δάκτυλα τα μυστικά της ρεαλιστικής γραφής, ότι δεν είναι ικανή να σε κάνει να ανατριχιάσεις την στιγμή που ζωντανεύει μπροστά στα ανυποψίαστα μάτια σου, αργά-αργά έναν-έναν τους ήρωες των μυθιστορημάτων της. Γυναίκες κατά κύριο λόγο, μόνες μέσα σε πλήθος κόσμου, διαφορετικές παρά την κανονικότητα τους, που κάνουν τελικά το ένα πράγμα που δεν θα περίμενε κανείς ότι θα έκαναν ποτέ.
Η ικανότητα της Φερράντε να μιλάει για τα αδιέξοδα του γυναικείου φύλου σχεδόν σε βάζει σε υποψίες. Μήπως τελικά έχουν δίκιο όλοι όσοι υποστηρίζουν ότι το πρόσωπο πίσω από το πιο πετυχημένο βιβλίο της σύχρονης ιταλικής λογοτεχνίας δεν είναι γυναίκα αλλά άντρας; Γιατί μόνο η ψύχραιμη μάτια του ατόμου που κοιτάζει απ' έξω αυτά τα βαθιά ζητήματα της γυναικείας υπόστασης μπορεί να τα περιγράψει, ενδεχομένως, τόσο αληθινά και πηγαία.
Σε κάθε περίπτωση η Έλενα Φερράντε επιστρέφει στα ράφια των βιβλιοπωλείων με το τελευταίο της μυθιστόρημα, το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πατάκη. Μην αφήσεις τον τίτλο να σε μπερδέψει. «Η χαμένη κόρη» έρχεται αμέσως μετά το τέταρτο και τελευταίο μέρος της Τετραλογίας της Νάπολης, το κεντημένο με τόση μαεστρία «Η ιστορία της χαμένης κόρης», αλλά πρόκειται για μία εντελώς διαφορετική ιστορία.
Η Λήδα, καθηγήτρια πανεπιστημίου, χωρισμένη εδώ και καιρό, είναι αφοσιωµένη εξ ολοκλήρου στις κόρες της και στη δουλειά της. Όταν όµως τα δυο κορίτσια φεύγουν για να ζήσουν µε τον πατέρα τους στον Καναδά, η Λήδα, αντί να στενοχωρηθεί, νιώθει ξαφνικά ελεύθερη. Η ζωή της τώρα φαντάζει πιο εύκολη. Αποφασίζει να πάει διακοπές σε ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι της Nότιας Ιταλίας. Μετά τις πρώτες ξέγνοιαστες µέρες, η συνάντηση µε τα µέλη µιας «θορυβώδους» οικογένειας από τη Νάπολη θα φέρει στην επιφάνεια µνήµες των δύσκολων αποφάσεων και των συνεπειών τους για την ίδια και την οικογένειά της.
Όπως και στο μυθιστόρημα «Μέρες Εγκατάλειψης» που προηγήθηκε της τεράστιας επιτυχίας της Υπέροχης Φίλης και της υπόλοιπης Τετραλογίας, η Φερράντε καταπιάνεται από την αρχή με αυτό που μοιάζει να γνωρίζει σε βάθος. Τη γυναικεία φύση, τις αγωνίες αλλά και τον εγκλωβισμό της μητρότητας, την μοναξιά της συζύγου που παραπάει μέσα σε έναν αδιέξοδο γάμο, την τεράστια ανάγκη για απελευθέρωση και διαφυγή. Παράλληλα, μοιάζει να συνεχίζει σε αρκετά σημεία την πλοκή της «Ιστορίας της Χαμένης Κόρης»:η Λήδα έχει υπερβολικά πολλά κοινά με την Έλενα της Τετραλογίας. Η Έλενα νιώθει εξίσου ανακουφισμένη όταν οι δύο κόρες της δεν ζουν πια κοντά της και στρέφεται ξανά στο μέσα της, στις δικές τους βαθιές ρίζες. Ακριβώς όπως η Λήδα του νέου βιβλίου.
Αν είσαι λάτρης της ρεαλιστικής, περιγραφικής γραφής της, αν έκλαψες στο τέλος της Τετραλογίας της Νάπολης με τον αδιανόητα ευφυή τρόπο κατά τον οποίο όλα «έδεσαν» στο φινάλε σα να τα είχε οργανώσει στο νου της από το πρώτο δευτερόλεπτο, αν στην τελική σε ελκύουν οι παραθαλάσσιες, γλυκόπικρες ιστορίες, σε κάποιο χωριουδάκι της νοτίου Ιταλίας, αυτό είναι το ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσεις αυτό το χειμώνα.
