Η ζωή είναι γλυκιά. Σαν μέλι. Αλλά που να πάρει η ευχή το βάζο τρώγεται γρήγορα και απομένει μόνο ένα δάκτυλο ίσαμε τον πάτο. Περνάνε τα χρόνια, φεύγουν νερό. Πότε είσαι είκοσι, πότε γίνεσαι σαράντα και μετά φτάνεις και εξήντα φεύγα στη σύνταξη, χαμπάρι δεν παίρνεις. Με τις πίκρες της και τις χαρές της, τους έρωτες και τις ξαφνικές συναισθηματικές ή εργασιακές κατολισθήσεις της μια ζωή μόνο δε φτάνει.
Ακόμη και η Ιέρεια στην αρχαία τραγωδία, το φώναζε στο κέντρο του θεάτρου με την φωνή της να κάνει αντίλαλο πάνω στα μάρμαρα:
«Τούτο το φως είναι γλυκό για τους ανθρώπους
να το βλέπουν και ο Κάτω Κόσμος είναι το τίποτα
είναι τρελός αυτός που θέλει να πεθάνει
η άσχημη ζωή είναι καλύτερη από τον ωραίο θάνατο»*
Ραπαμυκίνη λοιπόν. Μην ξεχάσετε αυτό το όνομα. Γιατί μια μέρα η φαρμακευτική αυτή ουσία, που έχει τις ρίζες της στο Νησί του Πάσχα, μπορεί να αυξήσει το προσδόκιμο ζωής έως και κατά 38%. Όμως, να πως ξεκίνησαν όλα. Η ραπαμυκίνη είναι προϊόν ενός βακτηρίου που ανακαλύφθηκε στην αρχή της δεκαετίας του 1970, σε ένα δείγμα εδάφους στο μυστηριώδες Νησί του Πάσχα. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκε ως αντιμυκητιακός παράγοντας, σύντομα όμως διαπιστώθηκε πως είχε ισχυρές ανοσοκατασταλτικές ιδιότητες και έγινε έτσι ένα πολύτιμο εργαλείο εναντίον της απόρριψης των μοσχευμάτων. Η σπουδαιότερη ανακάλυψη ήταν αλλού. Οι επιστήμονες κατέληξαν μετά από πειράματα με τρία είδη κατώτερων οργανισμών, ότι καθυστερεί τη διαδικασία της γήρανσης. Τώρα όμως διαπιστώνεται πως επηρεάζει τη διαδικασία της γήρανσης και στα ποντίκια - πρώτη φορά που έχει επιτευχθεί κάτι τέτοιο σε θηλαστικό με φαρμακολογική παρέμβαση.
Τόσο στους κατώτερους οργανισμούς στους οποίους είχε δοκιμαστεί νωρίτερα όσο και στα ποντίκια, η ραπαμυκίνη επηρέασε τη γήρανση με τον ίδιο τρόπο: διαταράσσοντας την επίδραση ενός ενζύμου ονόματι ΤΟR, το οποίο ρυθμίζει την ανάπτυξη των κυττάρων. Η αλήθεια πάντως είναι ότι τον μέσο άνθρωπο, δεν τον ενδιαφέρει ο τρόπος. Τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα: η επιμήκυνση δηλαδή του ανθρώπινου προσδόκιμου ζωής με ένα χάπι. Προς το παρόν, όμως ανήκει μόνο στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.
Να ‘ταν τα νιάτα δύο φορές, δηλαδή. Τα γηρατειά καμία. Και με μία δόση ραπαμυκίνης να ζούσε κάποιος μέχρι τα 125 και βάλε. Και αντί από τότε που βγήκε στη σύνταξη, η ζωή του να είναι γλυκιά λόγω του ότι … έχει ζάχαρο και τρέχει στους γιατρούς να του χτυπάνε ενέσεις ινσουλίνης, να τρέχει για «χτύπημα» υπό τους ήχους του μελλοντικού Tiësto στο Super Paradise στη Μύκονο. Καθόλου άσχημα.
* Ευριπίδης, Ιφιγένεια εν Αυλίδι.
Η Άντζελα Ζιούτη γεννήθηκε το 1968 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη σχολή Oικονομικών Επιστημών του Α.Π.Θ. Έχει εργαστεί στη διαφήμιση, στην εκπαίδευση και ως υπευθ. πωλήσεων και δημοσίων σχέσεων σε μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις. Άρθρα της κοινωνικού ενδιαφέροντος δημοσιεύονται συχνά στο διαδίκτυο,ενώ αρθρογραφούσε καθημερινά σε πρωινή εφημερίδα Free press μεγάλης κυκλοφορίας της Θεσσαλονίκης. Σήμερα αρθρογραφεί στην καθημερινή εφημερίδα ΕΘΝΟΣ. Εμφανίστηκε στα γράμματα με το έργο: «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης»,Παρατηρητής, 1999, Θεσσαλονίκη (ποίηση) Ακολούθησαν:“Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών”, Ελληνικά Γράμματα, 2003, Αθήνα (ποίηση) “Ο ήλιος στο πάτωμα”, Φερενίκη, 2009, Αθήνα (μυθιστόρημα), “Μαύρη πέτρα” (Θεατρκό έργο) 2015, “Ο άνθρωπος που μιλούσε με τα αγάλματα”, Γαβριηλίδης, 2017 Αθήνα (ποίηση). Mιλάει Γερμανικά και Αγγλικά . Επί σειρά ετών υπηρέτησε ως γεν. Γραμματέας της Εταιρείας Δημοσίων Σχέσεων Βορείου Ελλάδος. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Βραβεύτηκε από το Φιλολογικό σύλλογο Παρνασσό (Β' βραβείο Ποίησης 2000), τη Νέα Κίνηση Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης (Γ' βραβείο Ποίησης 1999) την Ένωση Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης (Α' βραβείο Ποίησης 2001) κ.ά.Είναι παντρεμένη με τον Πυρηνικό γιατρό Δημήτρη Γρηγοράκη κα ζει στη θεσσαλονίκη.
Φωτό: National gallery of Australia
