Από έναν ιαπωνικό όρο (Ma, ενδιάμεσος ή αρνητικός χώρος) και τη γραμμή του ορίζοντα, τη γραμμή που διαχωρίζει γη και ουράνιο θόλο, μια ευθεία που υπάρχει μόνο λόγω της θέσης του παρατηρητή, είναι εμπνευσμένη η νέα παράσταση της χορεύτριας-χορογράφου Ανδρονίκης Μαραθάκη «It's not about if you will love me tomorrow». Κάτω από το ίδιο πρίσμα εξερευνάται και ο δημιουργός: ο τρόπος με τον οποίο τοποθετείται μέσα σε συστήματα νόησης και αντίληψης, συστήματα που έχουν μορφοποιήσει τη σχέση του ανθρώπου ως προς τη δράση - ως μια «ανισορροπία» η οποία μόνο μέσω της κινητικότητας και του ρυθμού μπορεί τελικά να «ισορροπήσει».
Στην «It's not about if you will love me tomorrow», που το πρώτο μέρος της ανεβαίνει στις 18 και 19 Φεβρουαρίου στο Art Factory-Τεχνοστάσιο (Πειραιώς 178 & Λαμίας 6, Ταύρος), η Ανδρονίκη Μαραθάκη παρουσιάζει ένα ειρωνικό και αυτοαναφορικό solo, πάνω σε ένα «παλλόμενο έδαφος». «Το έδαφος δείχνει να τρέμει και εγώ μένω σε τούτο τον κόσμο ζωντανά ακίνητη και πνευματικά ευθυτενής» σχολιάζει με τον τρόπο της.
Ένα πρότζεκτ από μια νεαρή δημιουργό που έχει συμμετάσχει, μεταξύ άλλων, στο 5ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση (με το έργο της «Hi Jack. Hijack!», 2018) και έχει συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη Κωνσταντίνο Ντέλλα και την Άννα Κοκκίνου. Μια καλή αφορμή να τη γνωρίσουμε, μέσα από το ερωτηματολόγιο του womanTOC.
Μια λέξη που συνοψίζει το νόημα της ζωής.
Θάλασσα.
Ένας στίχος τραγουδιού που σου έχει κολλήσει σαν τσίχλα.
Lose yourself to dance, Lose your self to dance, Lose yourself to dance, Lose yourself to dance.../Daft Punk.
Μία φράση από κάποιο βιβλίο που σε έχει στοιχειώσει.
«Πολιτική σημαίνει κατ’ ανάγκη βούληση για διαπραγμάτευση και για θετικό αποτέλεσμα». Τόμας Μάνν, Στοχασμοί ενός Απολιτικού. (Πολύ έντονα το τελευταίο καιρό εξαιτίας των προβών.)
Μια ταινία που σε πήρε ο ύπνος.
Όποια ξεκινά αργά το βράδυ.
Μια φουλ αισιόδοξη πρόταση.
Να ξέρεις πως αυτό το Σύμπαν είναι ό,τι ισχυρίζεται πως είναι: Άπειρο/ Τόμας Καρλάυλ.
Και ο θεός (σου) έφτιαξε την Κυριακή για να…
Ακούω πώς ησυχάζουν οι άνθρωποι και να θυμάμαι πώς όντως ησυχάζουν.
Το τελευταίο σου εισιτήριο γράφει…
Στους διαδρόμους/ Thomas Stuber.
Τι συνηθίζεις να πετάς από τη ζωή σου;
Τα σκουπίδια.
Το πιο τρελό σου όνειρο/μεγαλύτερο απωθημένο;
Να ζήσω στα βουνά Wudang.
Κάτι που νοσταλγείς από την προ Μνημονίου εποχή;
Τη φαντασία μου.
Αγαπάς/Σιχαίνεσαι τα social media γιατί…
Τείνω να τα απεχθάνομαι. Οι ψευδείς ειδήσεις πλέον εξαπλώνονται ταχύτερα από τις πραγματικές ενώ ταυτόχρονα διαμορφώνονται ταυτότητες ανεξέλεγκτα.
Θα γύριζες πίσω στην αναλογική εποχή μόνο και μόνο για να…
Νιώθω το χρόνο.
Μία ματαιόδοξη συνήθειά σου.
Να χορογραφώ.
Ένα ψέμα που λες συχνά…
«Καλά είμαι. Εσύ;»
Τι είναι έρωτας, τι αγάπη και ποιο το ανάμεσό τους;
Έρωτας: δύναμη, αγάπη: ευαισθησία, ανάμεσό τους: χρόνος.
Το καρτούν που θα ήθελες να έχεις guest star στο πάρτι γενεθλίων σου.
Το Κακαρτούν Τουντούν.
Μια αλητεία που έχεις νοσταλγήσει.
Δεν κάνω αλητείες. (Να το σημειώσω και στα συχνά ψέματα…)
Ένα παρατσούκλι που σου έχουν κολλήσει.
To όνομά μου και το fb προφίλ μου.
Μία λέξη της εποχής που έχεις βαρεθεί να ακούς.
Το ρήμα πληρώνω, σε όλα τα πρόσωπα ενικού και πληθυντικού, σε όλους τους χρόνους αλλά κυρίως σε ενεργητική φωνή.
Μία αθώα βρισιά.
Τέχνη.
Τι σε κάνει να σκας στα γέλια;
Οι άνθρωποι που 'ναι κοντά μου και τα ζώα.
Τι σε θυμώνει;
Όποια κοσμική και αριστοκρατική δράση.
Πώς εκτονώνεις τα νεύρα σου;
Συνήθως κοιμάμαι.
Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Σαμουράι.
Υπάρχει ζωή μετά τα 70;
Ναι, η απαλότερη και η δυσκολότερη.
Info
Art Factory – Τεχνοστάσιο/ Πειραιώς 178 & Λαμίας 6, Ταύρος. 18 & 19 Φεβρουαρίου 2019, 21:30, Διάρκεια: 50 λεπτά | Εισιτήρια: 10 € (γενική είσοδος), προπώληση εισιτηρίων μέσω της TicketServices.gr
φωτό πορτρέτου: Kostisk
