Είναι ένα από τα πρόσωπα που έχουν αποδείξει πολλαπλά μέσα από το έργο τους ότι αξίζει να τα ακούσουμε. Το 2007 η Νιγηριανή φεμινίστρια και συγγραφέας Τσιμαμάντα Αντίτσι με το μόλις δεύτερο μυθιστόρημά της «Δακρυσμένος ήλιος» (εκδ. Ψυχογιός) κέρδισε το Women’s Prize, παρόλο που είχε να ανταγωνιστεί πολλές ακόμα δυνατές υποψηφιότητες, όπως τα «Στην ομορφιά που χάνεται» της Ζέιντι Σμιθ (εκδ. Ψυχογιός) και «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν» της Λάιονελ Σράιβερ (εκδ. Μεταίχμιο).
Όχι αναπάντεχα λοιπόν, έδωσε σε μια ομάδα έφηβων κοριτσιών μια από τις πιο εμπνευστικές συμβουλές που έχουμε διαβάσει: «Πιστεύω ότι αυτό που διδάσκει η κοινωνία μας στα νέα κορίτσια, και που δυσκολεύονται να αποβάλλουν ακόμα και οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας και όσες δηλώνουν φεμινίστριες, είναι η ιδέα ότι πρέπει απαραιτήτως να γίνουμε συμπαθητικές… και κάποιες φορές να κάνουμε πίσω, να υποχωρούμε, να μη γινόμαστε πιεστικές, να μη μιλάμε, για να μη χάσουμε τη συμπάθεια των άλλων.
«Αυτό που διδάσκει η κοινωνία μας στα νέα κορίτσια, και που δυσκολεύονται να αποβάλλουν ακόμα και οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, είναι η ιδέα ότι πρέπει απαραιτήτως να γίνουμε συμπαθητικές»
Αυτό λοιπόν που θέλω να πω στα νέα κορίτσια είναι, ξεχάστε τη συμπάθεια. Αν αρχίσετε να σκέφτεστε πώς θα γίνετε συμπαθητικές δεν θα αφηγηθείτε την ιστορία σας με ειλικρίνεια, γιατί θα ανησυχείτε τόσο μήπως προσβάλετε κάποιον, που θα την καταστρέψετε. Ο κόσμος είναι ένα τόσο υπέροχο, ποικιλόμορφο, πολύπλευρο μέρος, που πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σας συμπαθήσει. Δεν χρειάζεται λοιπόν να στριμωχτείτε σε καλούπια».
Δείτε μια σχετική ανάρτηση:
Info
Στα ελληνικά κυκλοφορούν ακόμα τα βιβλία της «Μενεξεδένιος ιβίσκος» (2005, εκδ. Ψυχογιός) και «Ας είμαστε όλοι φεμινιστές» (2017, εκδ. Μεταίχμιο).
Ακολουθήστε το WomanToc στο Instagram
φωτό: Wikipedia
