Απ' όλες τις τέχνες που υπάρχουν στον κόσμο νομίζω ότι το θέατρο είναι εκείνη που αντιμετωπίζεται πάντα με τη μεγαλύτερη καχυποψία. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το παραπάνω είναι απαράβατος κανόνας, συνήθως όταν κάποιος έχει να διαχειριστεί σαν θεατής τον φανταστικό και μακρινό, σε πολλές περιπτώσεις, κόσμο ενός θεατρικού έργου είτε είναι σε θέση να βουτήξει βαθιά μέσα σε αυτό που έχει απέναντι του είτε εξακολουθεί να κρατάει αποστάσεις ασφαλείας, καθισμένος στην θέση του, στην πλατεία του θεάτρου. Δηλαδή, στο θέατρο συνήθως δεν υπάρχουν μεσαίοι δρόμοι: ή θα χάνεσαι σε αυτό που βλέπεις ή κάθε φορά θα αισθάνεσαι πως σου λείπει κάτι προκειμένου να παρασυρθείς εντελώς. Όσο αναφορά στο τελευταίο το πιο συχνό επιχείρημα που μπορείς να ακούσεις έχει μάλλον να κάνει με το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι τελικά να πιστέψεις ότι είναι αληθινό κάτι που βλέπεις να συμβαίνει, δραματικά μπροστά σου, από πραγματικούς, διάσημους - κατά πάσα πιθανότητα - ανθρώπους οι οποίοι υποδύονται ρόλους αποστασιοποιημένους ως προς τη δική σου καθημερινότητα.
Ο Γάλλος Φλωριάν Ζελέρ μέσα από τον τρόπο που διαχειρίζεται την θεατρική αφήγηση, την πλοκή του έργου και τους ρόλους μέσα από τους οποίου χτίζει αυτά που θέλει να πει είναι πιθανόν μία από τις πιο αποστομωτικές απαντήσεις στο παραπάνω ζήτημα. Μετά το πολυπαιγμένο του έργο "Truth", που ανέβασε στην Ελλάδα ο Σπύρος Παπαδόπουλος με τον τίτλο «Μου Λες Αλήθεια», ο πετυχημένος, νεαρός Γάλλος συγγραφέας υπέγραψε το έργο "Lie" που ανεβαίνει φέτος για δεύτερο χρονιά στο θέατρο Μικρό Παλλά, σε σκηνοθεσία Θοδωρίδη Αθερίδη και παραγωγή Αθηναϊκών Θεάτρων.
To WomanToc στα παρασκήνια της παράστασης ρωτάει τους πρωταγωνιστές της παράστασης τι θα έκαναν οι ίδιοι αν έβλεπαν τον άντρα της κολλήτης τους με μία άλλη γυναίκα.
Αλήθεια, εσύ τι θα έκανες αν ένα ωραίο απόγευμα περπατώντας στον δρόμο έβλεπες τυχαία τον άντρα της κολλητής σου αγκαλιά με μία άλλη, άγνωστη γυναίκα; Θα της το έλεγες ή θα κρατούσες την πληροφορία αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό σου, θεωρώντας ότι το κάθε ζευγάρι πρέπει να λύνει τα ζητήματα του μόνο του; Ένα αρκετά κοινό θέμα, τόσο στο πεδίο της λογοτεχνίας όσο και στη δραματουργία και το σινεμά, το ψέμα και η αλήθεια ή απιστία και η αγάπη πέφτουν στα χέρια ενός από τους πιο αναγνωρισμένους σύχρονους θεατρικούς συγγραφείς και αποκτούν υπόσταση που είναι σε θέση να συνεπάρει στην ροή της ακόμα κι όσους δεν αισθάνονται συχνά την ικανότητα να ταυτιστούν με το θέατρο.
Στα άνετα, ημικυκλικά καθίσματα του Μικρού Παλλά, ντυμένα με κόκκινο βελούδο, με το σκηνικό στημένο πάνω στη σκηνή και την παράξενη και ανεξήγητη γαλήνη της θεατρικής αίθουσας λίγο πριν την πρεμιέρα συνάντησα τους πρωταγωνιστές της παράστασης. Τον Θοδωρή Αθερίδη, τη Σμαράγδα Καρύδη, τη Μυρτώ Αλικάκη και τον Κωνσταντίνο Κάππα, που ως τέλεια πειστικοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, μέλη εκείνων των δύο τόσο οικείων ζευγαριών που ίσως όλοι μας έχουμε κρυφακούσει, τουλάχιστον μία φορά, να διαφωνούν αργά τη νύχτα στο διπλανό διαμέρισμα από το δικό μας, μου μίλησαν για τα συστατικά μίας ιστορίας που σε οδηγεί με μαγική ευκολία να πιστέψεις ότι συμβαίνει μέσα στο δικό σου σπίτι. Ή τουλάχιστον σε εκείνο του κολλητού σου.
Το Ψέμα του Φλοριάν Ζελέρ
Θέατρο Μικρό Παλλάς
Αμερικής 2 (στοά Σπηρομήλιου)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 21 0321 0025
