Ένα ιστορικό βιβλίο για τους Έλληνες που μετανάστευσαν και έζησαν στο γραφικό ψαροχώρι του Port Lincoln της Νότιας Αυστραλίας αποφάσισε να γράψει ο Μυτιληνιός Δημήτριος Παπάζογλου, με τη βοήθεια της μητέρας του, Κλεονίκης, και της συζύγου του, Άννας, καθώς και των λιγοστών ομογενών κατοίκων που έχουν απομείνει στη σημερινή κωμόπολη.
«Μιλάμε για τις δεκαετίες του 1950, '60 και '70, όταν πολλοί 'Ελληνες, ειδικά από τα νησιά της Κρήτης, της Μυτιλήνης και της Ικαρίας αποφάσισαν να αφήσουν την πατρίδα τους και να μεταναστεύσουν στο μικρό αυτό ψαροχώρι», λέει ο κ. Δημήτρης σε συνέντευξή του στον «Νέο Κόσμο».
Οι πρώτοι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω στο 1920, πριν από περίπου 100 χρόνια. Συνολικά 200 ομογενείς, 40 ελληνικές οικογένειες, μετανάστευσαν στη μικρή κωμόπολη και δραστηριοποιήθηκαν στους τομείς της αγροτικής παραγωγής, της κτηνοτροφίας, της γεωργίας και των επιχειρήσεων.
«Οι άνθρωποι αυτοί προσέφεραν πολλά στην ιστορία και την ανάπτυξη της περιοχής και θεωρώ πως είναι χρέος μας να καταγράψουμε τα στοιχεία αυτά και να αφήσουμε το δικό μας αποτύπωμα σαν ελληνισμός της διασποράς, προτού φύγουν από τη ζωή οι Έλληνες μετανάστες της πρώτης γενιάς και πάρουν μαζί τους τις πολύτιμες ιστορίες, μαρτυρίες και φωτογραφίες εκείνες της εποχής», λέει ο ομογενής, ο οποίος μετανάστευσε στην Αυστραλία με τους γονείς του το 1961 σε ηλικία τριών ετών.
«Για μας το Port Lincoln ήταν ένας επίγειος παράδεισος και εμένα προσωπικά μου θύμιζε πάντα το χωριό μου, την Καλλονή της Λέσβου», λέει η μητέρα του Δημήτρη, Κλεονίκη Παπάζογλου.
«Τότε ήταν δύσκολα αλλά όμορφα χρόνια. Ήμασταν πολλοί που είχαμε έρθει από την πατρίδα, αλλά τώρα δυστυχώς έχουμε μείνει μια χούφτα Έλληνες. Δεν έχει απομείνει ούτε ελληνική εκκλησία, ούτε δική μας ελληνική κοινότητα στην περιοχή», λέει η 80χρονη ομογενής, που μαζί με τρεις ακόμα συνομήλικες της κρατούν το κλειδί της ιστορίας της μετανάστευσης των Ελλήνων του Port Lincoln.
«Την εποχή εκείνη όλοι ήμασταν μια μεγάλη οικογένεια, μαζευόμασταν όλοι και βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον, ακόμα κι όταν χτίζαμε τα σπίτια μας, ενώ συζητούσαμε όλα μας τα προβλήματα κάθε Σάββατο στην μικρή μας κοινότητα», θυμάται ο Δημήτρης.
«Πλέον η πόλη μας έχει 13.000 κατοίκους, αλλά τα περισσότερα από τα δικά μας νέα παιδιά έχουν πλέον μεγαλώσει κι έχουν φύγει για τις μεγάλες πόλεις, ενώ οι μεγαλύτεροι δεν βρίσκονται πια στη ζωή, με αποτέλεσμα ο ελληνισμός και η ιστορία του να κινδυνεύουν να χαθούν», λέει ο ομογενής, ο οποίος καλεί όλους όσους έχουν ζήσει στην περιοχή και επιθυμούν, να έρθουν σε επαφή μαζί του και να μοιραστούν την ιστορία τους, ώστε να καταγραφεί στο βιβλίο που ετοιμάζει και να υπάρχει ως ιστορική ανάμνηση ενός ελληνισμού που αργοσβήνει.
«Δεν έχουμε αποφασίσει τον τίτλο του βιβλίου αλλά μόλις το ολοκληρώσουμε, στόχος μου είναι να καλέσω όλους τους συντοπίτες μας και, όπως κάναμε τον παλιό καλό καιρό, έτσι και τώρα να βρεθούμε και να αποφασίσουμε μαζί πώς αξίζει να ονομάσουμε την ιστορία μας», καταλήγει ο Δημήτρης.
Πηγή: neoskosmos.com
