Τι κάνεις όταν συνειδητοποιείς πως έχεις όλα όσα επιθυμούσες αλλά εξακολουθείς να αισθάνεσαιάδειος; Τι κάνεις όταν όλα γύρω σου καταρρέουν; Το δεύτερο μέρος της αυτοβιογραφίας του Moby είναι ένα ταξίδι στον σκοτεινό λαβύρινθο της δόξας και τους δαίμονες που κρύβονται πίσω από τον τρόπο
ζωής των διασήμων.
Το καλοκαίρι του 1999 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Play, που καθόρισε τη χιλιετία και εκτόξευσε τον καλλιτέχνη σε σούπερ σταρ. Βρέθηκε ξάφνου να κάνει παρέα με τον Ντέιβιντ Μπόουι, τον Λου Ριντ και τη Μαντόνα, να παίρνει έκσταση για πρωινό (τις περισσότερες μέρες), να πίνει βότκα (κάθε μέρα) και να
κάνει σεξ με μοντέλα (λίγο πιο σπάνια). Ήταν μια δίαιτα που δεν μπορούσε να κρατήσει για πολύ.
Και τότε, όλα διαλύθηκαν. Με τίτλο του βιβλίου, από στίχο του τραγουδιού του, Extreme Ways, αποκαλύπτει με κάθε ειλικρίνεια τον αγώνα του με την κατάθλιψη και τις καταχρήσεις. Δεν κρύβει πως σκεφτόταν τον θάνατο ως λύτρωση και ξεκινά το βιβλίο περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο ήθελε να βάλει τέλος στη ζωή του.
To «Κι Έτσι Διαλύθηκαν Όλα», μία ζούμερη, ζωντανή, έντονη αυτοβιογραφία, που έκανε μεγάλη αίσθηση όταν πρωτοκυκλοφόρησε στο εξωτερικό πριν από μερικούς μήνες, μόλις κυκλοφόρησε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ, αποκαλύπτονταν την πιο αληθινή πλευρά του σπουδαίου μουσικού που καθόρισε τα 90's, μέσα από τις δικές του εμπειρίες και περιγραφές.
Διαβάστε παρακάτω ένα σύντομο, αλλά χορταστικό απόσπασμα σε προδημοσίευεση:
Ν Ε Α Υ Ο Ρ Κ Η ( 2 0 0 0 )
«Μόμπι, γνωρίζεις τον Μικ;»
Πάνω που έπινα ένα ποτήρι σαμπάνια για να κατεβάσω το δεύτερο χαπάκι ecstasy της βραδιάς, ο Ρίτσαρντ Μπράνσον ήρθε να μου συστήσει τον Μικ Τζάγκερ.
«Όχι» είπα καταπίνοντας. «Δεν έχουμε συστηθεί». Έτεινα το χέρι μου. Ο Μικ το έσφιξε, ρίχνοντάς μου ένα επιφυλακτικό βλέμμα. Φορούσε ροζ μεταξωτό πουκάμισο και σκούρο μπλε σακάκι, και ήταν ο Μικ Τζάγκερ. Ο πιο εμβληματικός ροκ σταρ που είχε γεννήσει ποτέ ο κόσμος στεκόταν σε απόσταση μερικών εκατοστών, με σάρκα και οστά, και έσφιγγε άνευρα το χέρι μου.
«Ο Μόμπι έβγαλε έναν φανταστικό δίσκο, το Play» είπε στον Μικ ο Ρίτσαρντ Μπράνσον. «Το έχεις υπόψη σου;» «Α, ναι, το έχω ακούσει» είπε ξερά ο Μικ και άφησε το χέρι μου, στρέφοντας αλλού το βλέμμα. Κοντοστάθηκα όλο αμηχανία, γιατί δεν ήμουν βέβαιος αν επιτρεπόταν να μιλήσω στον Μικ Τζάγκερ ως ίσος προς ίσο, ή αν είχα βρεθεί απλώς στον καναπέ του Ρίτσαρντ Μπράνσον ως ένας καραφλός, φρέσκος μουσικός, που είχε βγάλει έναν πετυχημένο δίσκο.
«Λοιπόν, εγώ επιστρέφω στο πάρτι» είπα τελικά. «Χάρηκα που σε γνώρισα, Μικ» είπα σίγουρος ότι με είχε ήδη ξεχάσει. Άλλωστε ήταν πολύ απασχολημένος φλερτάροντας με τη Σόφι Νταλ, που καθόταν δίπλα του στον καναπέ. Η Σόφι ήταν μια ψηλή, πανέμορφη αμαζόνα με πλατινέ μαλλί, γνωστή κυρίως επειδή ήταν η εγγονή του Ρόαλντ Νταλ, ο οποίος είχε γράψει τον Τζίμη και το Γιγαντοροδάκινο, ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία στο νηπιαγωγείο. Ήταν γύρω στα τριάντα εκατοστά ψηλότερη και σαράντα χρόνια νεότερη από τον Μικ, όμως αυτός ήταν απτόητος κι εκείνη έδειχνε καταγοητευμένη.
Η δισκογραφική μου, η V2, είχε διοργανώσει ένα πάρτι για τους Black Crowes. Είχα φέρει μερικούς φίλους στον εξώστη των VIP, όπου πίναμε δωρεάν σαμπάνια και παίρναμε ecstasy. Τον τελευταίο καιρό κατέβαζα περίπου δεκαπέντε ποτά κάθε βράδυ και έπαιρνα ecstasy όποτε έπεφτε στα χέρια μου. Μάλιστα είχα επινοήσει το δικό μου «κοκτέιλ του ροκ σταρ»: δύο ή τρία κουμπιά ecstasy, ένα μπουκάλι σαμπάνια κι ένα μπουκάλι βότκα.
Αν το MDMA, η σαμπάνια και βότκα ανακατεύονταν σωστά, τότε όλα εξισορροπούνταν μες στον εγκέφαλό μου και για λίγες ώρες, φαινόμουν ήπιος και μεγαλειώδης. Περπάτησα τρεκλίζοντας ως το μπαρ και ζήτησα απ’ τον μπάρμαν άλλο ένα μπουκάλι Veuve Clicquot.
«Ολόκληρο το μπουκάλι;» με ρώτησε. «Δεν υπάρχει θέμα» τον διαβεβαίωσα με εξοργιστικό υφάκι. «Αυτό το πάρτι γίνεται με λεφτά από τον δίσκο μου».
Μου έδωσε το μπουκάλι και τότε εντόπισα την πιο όμορφη γυναίκα που είχα δει ποτέ. Στεκόταν μόνη της κάτω από μια γυμνή λάμπα πυρακτώσεως και είχε ίσια, μακριά ξανθά μαλλιά. Φορούσε ένα μπεζ σακάκι με κρόσσια κι έδειχνε σαν να ’χε βγει από το Λόρελ Κάνιον του 1968. Παρόλο που ήταν μεσάνυχτα, τα μαλλιά της έλαμπαν και ήμουν σίγουρος πως η φωνή της θα ήταν σαν κελάηδημα.
Την πλησίασα γεμάτος με την αυτοπεποίθηση που μου έδιναν η φήμη, η σαμπάνια και τα ναρκωτικά. «Γεια» της είπα. «Είσαι η πιο όμορφη γυναίκα στον πλανήτη».
Χαμογέλασε. «Κι εσύ είσαι ο Μόμπι και είσαι μαστουρωμένος». «Αληθεύουν και τα δύο». «Έχεις άλλο ecstasy;» με ρώτησε. «Όχι» είπα και μ’ έπιασε μια ξαφνική θλίψη. Μετά χαμογέλασα πλατιά. «Έχει όμως ο φίλος μου, ο Μάικλ». Την πήρα από το χέρι και μαζί περάσαμε δίπλα από τον Μικ Τζάγκερ, τον Ρίτσαρντ Μπράνσον, την Γκόλντι Χον, τον Κερτ Ράσελ, την Κέιτ Χάντσον και μια ολόκληρη συντροφιά από μοντέλα και υπαλλήλους της δισκογραφικής εταιρείας, μέχρι που βρήκα τον Μάικλ, τον έμπορο ναρκωτικών. «Μάικλ, αποδώ–» κόμπιασα. «Δεν ξέρω τ’ όνομά σου». «Λόρεν» είπε εκείνη. «Η Λόρεν, και είναι η πιο όμορφη γυναίκα στον πλανήτη. Έχεις άλλο ecstasy;»
Εκείνος γέλασε και μου έδωσε τέσσερα κουμπιά. «Πάρε, μπεκρούλιακα». Έδωσα ένα στη Λόρεν και πήρα κι εγώ άλλο ένα. Τα κατάπιαμε πίνοντας σαμπάνια. «Πόσα έχεις πάρει απόψε;» ρώτησε η Λόρεν. «Εμ, πάνω από δύο μάλλον;» είπα προσπαθώντας να συγκρατήσω τη δόνηση του κεφαλιού και των ματιών μου. Εκείνη χαμογέλασε και με φίλησε. Ανταπέδωσα. «Θες να πάμε στο Sway;» τη ρώτησα. «Θέλω να πάω μαζί σου» είπε εκείνη, ευθύς και συνάμα σεμνή. Με πήρε από το χέρι και με οδήγησε έξω από το πάρτι. Όταν βγήκαμε στην οδό Λαφαγιέτ, οι παπαράτσι άρχισαν να τραβούν φωτογραφίες και να φωνάζουν τ’ όνομά μου. «Μόμπι!» ακούστηκε κάποιος μέσα από το στακάτο των φλας. «Είναι η κοπέλα σου αυτή;» «Το ελπίζω!» φώναξα καθώς μπαίναμε σ’ ένα ταξί. Μόλις έκλεισε η πόρτα, απλώθηκε γύρω μας μια φοβερή ησυχία.
