Πόσο δύσκολο είναι το «Μένουμε σπίτι»; Γιατί δεν μπορούμε να αυτοπεριοριστούμε σε τέσσερις τοίχους; Έχει αυτό σχέση με την καταπίεση που προκύπτει από την έλλειψη συνέπειας στις επιλογές μας; Είμαστε άραγε αρκετά συνειδητοποιημένοι όταν παίρνουμε αποφάσεις ζωής ή μήπως μας καθησυχάζει το ότι μπορούμε εύκολα να κρατάμε μια απόσταση ασφαλείας από τις προσωπικές μας επιλογές.
Η συγγραφέας και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, Λένα Διβάνη μας εξηγεί ότι αν είναι κάτι δύσκολο στον εγκλεισμό αυτό αφορά το ότι πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι για 15 μέρες με όλα όσα έχουμε αποφασίσει να ζούμε μαζί. Mόνιμα
Αναλυτικά η ανάρτηση της Λένας Διβάνη στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook:
«Σκέφτομαι τελευταία ότι όσοι παντρευτήκαμε άτομο που μετά βίας αντέχουμε πάνω από δύο ώρες θα τρελαθούμε κλεισμένοι μαζί του μέρες και μέρες ολόκληρες. Όσοι προτιμήσαμε τον μοναχικό βίο (εννοώντας τα μπαρ και τα ξενύχτια) αλλά δεν αντέχουμε τη μοναξιά θα δοκιμαστούμε. Όσοι κάναμε παιδιά επειδή αυτό κάνουν όλοι, έχοντας κατά νουν πως θα είναι παρκαρισμένα σε πεθερικά και παιδικούς σταθμούς, θα πάθουμε νευρική κρίση με τα παιδιά στα πόδια μας απαιτητικά και εγκλωβισμένα επί 24ωρου βάσεως. Όσοι μάθαμε να ψάχνουμε απέξω κι όχι από μέσα τη διασκέδασή μας, όσοι δεν έχουμε εσωτερικές πηγές δηλαδή, θα τα βρούμε πολύ σκούρα τώρα που έκλεισαν τα πάντα και είμαστε αναγκασμένοι να σκεφτούμε.
Είναι πράγματι το τέλος του κόσμου αλλά και του κόσμου μας όπως τον ξέραμε...
ΥΓ ...και αυτό το λέω για καλό»
