Από τον καιρό ακόμη που τα μικρά κορίτσια κολλούσαν κάτω από τις σόλες των παπουτσιών τους καρούλια ραπτικής μετατρέποντας τα σε ψηλοτάκουνες γόβες κι έκοβαν βόλτες μπροστά στον καθρέφτη, εκδηλώνοντας πρώιμα τη γυναικεία φιλαρέσκεια ήταν σαφέστατη η συνέχεια: τριαντάχρονες γυναίκες πια αριθμούν περισσότερες από καμιά πενηνταριά ζευγάρια γόβες στο ντουλάπι.Manolo Blahnik, Prada, D&G ή απλά μαύρες γόβες στιλέτο και εξώφτερνες δωδεκάποντες με χρυσή αγκράφα μπροστά.
Eίναι εκεί για να τις φορέσουν στα πόδια τους ανά πάσα στιγμή: βγαίνοντας με τις φίλες τους, ψάχνοντας για ταξί, πηγαίνοντας στη δουλειά. Άλλωστε αν το ράσο κάνει τον παπά, οι γόβες κάνουν τη γυναίκα. Λειτουργώντας εδώ και δεκαετίες ως το ισχυρότερο αφροδισιακό που έχει ποτέ εφευρεθεί. Δεν θα μπορούσε για παράδειγμα να φανταστεί κανείς την Τζούλια Ρόμπερτς στο Pretty Woman να περπατάει με τη μίνι φούστα κυματίζοντας τα υπέροχα μακριά μαλλιά της σε κάθε βηματισμό της στην απέραντη αμερικανική λεωφόρο με παπούτσια φλατ. Ωστόσο, τα ψηλά τακούνια μπορεί να είναι καλά για τις παραγωγές του Χόλιγουντ, αλλά είναι εντελώς ακατάλληλα για χρήση κάθε μέρα στο εργασιακό περιβάλλον.
Αυτό υποστηρίζουν με σθένος τελευταία τα συνδικάτα στη Βρετανία που αγωνίζονται εδώ και δεκαετίες για τα δικαιώματα των εργαζομένων: τα ψηλά τακούνια, διατρανώνουν οι Βρετανοί συνδικαλιστές, βλάπτουν σοβαρά την υγεία των εργαζόμενων γυναικών.
Κι όμως σε πολλούς επαγγελματικούς κλάδους π.χ. διευθυντικά στελέχη, δικηγόροι, και υπεύθυνες δημοσίων σχέσεων υποχρεώνονται οι γυναίκες από τον ενδυματολογικό κώδικα να φορούν ψηλοτάκουνα κατά την ώρα της υπηρεσίας τους. Μπρος στα κάλλη και το στυλ δηλαδή, τι είναι ο πόνος. Τι είναι να κινδυνεύεις από τραυματισμούς στα γόνατα, από παραμόρφωση των δακτύλων και προβλήματα στη μέση και την πλάτη αν είσαι γυναίκα και σου επιβάλλεται στη δουλειά να φοράς ψηλοτάκουνα;
Τα βρετανικά συνδικάτα αντιδρούν: διεκδικούν το δικαίωμα των γυναικών να φορούν ίσια παπούτσια στον χώρο εργασίας πριν αυτές από αμαζόνες βρεθούν στο χείλος της ορθοπεδικής κατάρρευσης. Εξάλλου είναι αυτό που είπε και η πολιτικός Μαίρη Τέρνερ, πρόεδρος του συνδικάτου GΜΒ: «Εάν πρέπει να φοράς ακριβά ψηλοτάκουνα για να αρθείς στο ύψος των συναδέλφων σου, τότε λυπάμαι για σένα».
Απευθυνόμενη προφανώς σε εκατομμύρια γυναίκες που λατρεύουν τα ψηλά τακούνια.
Που όσο κι αν οι ορθοπεδικοί προειδοποιούν ότι οι γυναίκες που έχουν αυτή τη συνήθεια θα εμφανίσουν με το πέρασμα των χρόνων διπλάσια προβλήματα στις αρθρώσεις τους από τους άνδρες, αυτές το αγνοούν επιδεικτικά αναζητώντας στις ανοιξιάτικες βιτρίνες ένα ακόμη ζευγάρι δωδεκάποντες γόβες από την καινούργια κολεξιόν Louboutin.
Η Άντζελα Ζιούτη γεννήθηκε το 1968 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη σχολή Oικονομικών Επιστημών του Α.Π.Θ. Έχει εργαστεί στη διαφήμιση, στην εκπαίδευση και ως υπευθ. πωλήσεων και δημοσίων σχέσεων σε μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις. Άρθρα της κοινωνικού ενδιαφέροντος δημοσιεύονται συχνά στο διαδίκτυο,ενώ αρθρογραφούσε καθημερινά σε πρωινή εφημερίδα Free press μεγάλης κυκλοφορίας της Θεσσαλονίκης. Σήμερα αρθρογραφεί στην καθημερινή εφημερίδα ΕΘΝΟΣ. Εμφανίστηκε στα γράμματα με το έργο: «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης»,Παρατηρητής, 1999, Θεσσαλονίκη (ποίηση) Ακολούθησαν:“Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών”, Ελληνικά Γράμματα, 2003, Αθήνα (ποίηση) “Ο ήλιος στο πάτωμα”, Φερενίκη, 2009, Αθήνα (μυθιστόρημα), “Μαύρη πέτρα” (Θεατρκό έργο) 2015, “Ο άνθρωπος που μιλούσε με τα αγάλματα”, Γαβριηλίδης, 2017 Αθήνα (ποίηση). Mιλάει Γερμανικά και Αγγλικά . Επί σειρά ετών υπηρέτησε ως γεν. Γραμματέας της Εταιρείας Δημοσίων Σχέσεων Βορείου Ελλάδος. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Βραβεύτηκε από το Φιλολογικό σύλλογο Παρνασσό (Β' βραβείο Ποίησης 2000), τη Νέα Κίνηση Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης (Γ' βραβείο Ποίησης 1999) την Ένωση Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης (Α' βραβείο Ποίησης 2001) κ.ά.Είναι παντρεμένη με τον Πυρηνικό γιατρό Δημήτρη Γρηγοράκη κα ζει στη θεσσαλονίκη.
Φωτό: Amanda Vick
