Βρίσκονται στην άλλη άκρη του κόσμου, αλλά έχουν αρχαιοελληνικό όνομα. Οι Διομήδειοι Νήσοι, ανάμεσα στη Ρωσία και την Αλάσκα, στα όρια του Αρκτικού Κύκλου, βαφτίστηκαν το 1728 από τον εξερευνητή Vitus Bering που τα ανακάλυψε, προς τιμή του ορθόδοξου αγίου Διομήδη, ένα όνομα που ανάγεται στην αρχαία ελληνική ιστορία και μυθολογία.
Δύο νησιά μικροσκοπικά, άγονα, σμιλεμένα από τον πάγο και τη μανιασμένη θάλασσα, σε απόσταση 4 χιλιομέτρων και 21 ωρών μεταξύ τους αφού καθώς το ένα ανήκει στην Αλάσκα και το άλλο στη Ρωσία, βρίσκονται σε διαφορετικές ζώνες ώρας, που απέχουν σχεδόν μία μέρα. Έτσι, έχουν αποκτήσει το προσωνύμιο «τα νησιά του Χτες και του Αύριο». Ο Μικρός Διομήδης, που βρίσκεται στα εδάφη της Αλάσκας, είναι το μοναδικό που κατοικείται, από αυτόχθονες πληθυσμούς οι οποίοι δοκιμάζονται από την απομόνωση, τις ακραίες καιρικές συνθήκες, αλλά και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.
Μόλις 110 άνθρωποι ζούσαν στον Μικρό Διομήδη το 2010 ενώ νεότερες στατιστικές τοποθετούν τους εναπομείναντες κατοίκους στους 80. Μέλη της φυλής Iñupiaq, εξακολουθούν να κυνηγούν την τροφή τους, που περιλαμβάνει κυρίως κρέας φώκιας, πολικής αρκούδας και φάλαινας. Άλλωστε τα τυποποιημένα προϊόντα που φτάνουν στο νησί είναι σκανδαλωδώς ακριβά – ενδεικτικά, ένα κουτί απορρυπαντικού για ρούχα κοστίζει γύρω στα 40 ευρώ. Παρόλο που ο τρόπος ζωής έχει εκμοντερνιστεί τα τελευταία χρόνια, ενσωματώνοντας «καινοτομίες» όπως το ηλεκτρικό ρεύμα και το Wi-Fi, ο πληθυσμός του Μικρού Διομήδη παραμένει πιστός στην παράδοση των προηγούμενων γενιών.
Το λεπτό στρώμα πάγου που καλύπτει τα νησιά τους καλοκαιρινούς μήνες εμποδίζει την ασφαλή λειτουργία ενός αεροδιαδρόμου όλες τις εποχές του χρόνου, οπότε συνήθως οι μετακινήσεις και οι μεταφορές αγαθών γίνονται με ελικόπτερο. Τα νησιά δεν συνδέονται με την ηπειρωτική χώρα με κάποιο σταθερό αεροπορικό ή ακτοπλοϊκό δίκτυο συγκοινωνιών και όποιος θέλει να ταξιδέψει μέχρι εκεί πρέπει να κάνει ένα ακριβό αεροπορικό ταξίδι.
Ωστόσο στις προκλήσεις της απομόνωσης έχουν προστεθεί τα τελευταία χρόνια και οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, ιδιαίτερα ακραίες στην περιοχή του Αρκτικού Κύκλου. Μεταξύ άλλων, καθώς λιώνουν οι περιβάλλοντες πάγοι, η πόλη του Διομήδη χάνει το προστατευτικό «καβούκι» της και βρίσκεται εκτεθειμένη σε άγριες καταιγίδες.
Όχι ανεξήγητα, τα ποσοστά ανεργίας στην τοπική κοινότητα είναι πολύ ψηλά, αγγίζοντας το 40% και οι περισσότεροι κάτοικοι μοιράζονται ανάμεσα σε διάφορες δραστηριότητες όπως το κυνήγι, το ψάρεμα, το ράψιμο. Τουλάχιστον η τοπική κοινότητα δεν υποφέρει από τον αλκοολισμό, καθώς η κατανάλωση οινοπνευματωδών έχει απαγορευτεί πάνω στο νησί, σε μια προσπάθεια προστασίας της δημόσιας υγείας. Αν και στους ανελέητους και σκοτεινούς αρκτικούς χειμώνες, ένα ποτήρι αλκοόλ ίσως να ήταν μια κάποια λύση.
