Πέντε χιλιόμετρα χωρίζουν την Κόστα από τις Σπέτσες. «Ούτε δέκα λεπτά δεν θα κάνουμε» μου είπαν και μπήκα στο θαλάσσιο κοκκινωπό ταξί. Μέχρι που να συνηθίσω το γλυκό ταρακούνημα και τα «άλματα» πάνω στον ελαφρύ κυματισμό της θάλασσας έπρεπε να κατέβω. Πρώτη φορά έφτανα στο νησί οδικώς. Όλες τις προηγούμενες – δύο όλες και όλες – είχα πάρει το δελφίνι από τον Πειραιά. Βγαίνοντας και σηκώνοντας λίγο το κεφάλι το επιβλητικό κτίριο του ξενοδοχείου Poseidonion δίνει το πρώτο καλωσόρισμα. Από το 1914 που χτίστηκε έμελλε να ταυτιστεί απόλυτα με τις Σπέτσες και την ιστορία αυτού του πανέμορφού νησιού.
Πρώτη φορά θα έμενα σ’ αυτό το ξενοδοχείο και δεν σας κρύβω ότι ήταν ένας από τους πόθους μου που γινόταν πραγματικότητα. Θυμάμαι στις δύο προηγούμενες επισκέψεις στο νησί να κάθομαι και να χαζεύω τις επιβλητικές του βεράντες και να τις φαντάζομαι γεμάτες από κόσμο: καλοντυμένες κυρίες με εντυπωσιακά φορέματα και κομψούς, στητούς κύριους με κοστούμια να χορεύουν βαλς. Ταξίδι σε μια άλλη εποχή με αίγλη. Μια αίγλη που το Ποσειδώνιο την έχασε με τα χρόνια, για να την ξαναβρεί όταν πέρασε στα χέρια της οικογένειας Βορδώνη το 2003 οπότε και άρχισε η ανακαίνισή του που κράτησε έξι ολόκληρα χρόνια.
Και όταν τραβήξετε τις κουρτίνες, βγείτε στο μπαλκόνι με τα μαντεμένια κάγκελα και αντικρίσετε την θέα της πελοποννησιακής απέναντι ακτής, το γαλάζιο της θάλασσας που ανοίγεται μπροστά σας και την μεγάλη πλατεία με τους φοίνικες στα πόδια σας, τότε θα πείτε ότι αρχίζουν οι νωχελικές σας διακοπές.
Περνώντας την πόρτα του, ένιωσα εκείνη την διακριτική γοητεία της μπουρζουαζίας να με καταβάλει. Η επιβλητική μαρμάρινη σκάλα, τα ζωγραφισμένα πλακάκια στο χέρι του πατώματος που έχουν διατηρηθεί από το 1914, το μεγάλο αστικό σαλόνι με τις μοντέρνες πινελιές που εναρμονίζονται με τα κλασικά στοιχεία και το παλιό τηλεφωνικό κέντρο πίσω από την ρεσεψιόν θα σας πάνε ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο. Κάπου στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, σ’ ένα παραθαλάσσιο αποικιακό θέρετρο της Λατινικής Αμερικής ή κάποιου νησιού της Καραϊβικής.
Και αυτό είναι μόνο η αρχή του ταξιδιού. Γιατί όταν θα μπείτε σ’ ένα από τα πλήρη ανακαινισμένα δωμάτια, θα καταλάβετε ότι το ταξίδι συνεχίζεται ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Άνετα, ψηλοτάβανα, με λιτή, προσεγμένη διακόσμηση, ρετρό ισπανικούς διακόπτες που σίγουρα θα θελήσετε να τους βάλετε και στο σπίτι σας, λευκά πλακάκια στο μπάνιο (από το μετρό) και είδη υγιεινής που έχουν έρθει από την Αγγλία.
Και όταν τραβήξετε τις κουρτίνες, βγείτε στο μπαλκόνι με τα μαντεμένια κάγκελα και αντικρίσετε την θέα της πελοποννησιακής απέναντι ακτής, το γαλάζιο της θάλασσας που ανοίγεται μπροστά σας και την μεγάλη πλατεία με τους φοίνικες στα πόδια σας, τότε θα πείτε ότι αρχίζουν οι νωχελικές σας διακοπές.
Το βράδυ στη βεράντα κάτω από το διακριτικό φως, το δείπνο αποκτά άλλο χαρακτήρα και γοητεία. Από φέτος executive chef είναι ο Olivier Campanha, ένας ταλαντούχος, Γάλλος chef που χρόνια τώρα μένει και δραστηριοποιείται στην χώρα μας.
Το μενού που έχει ετοιμάσει στο εστιατόριο Library –το γαστρονομικό On the Verandah λόγω Covid-19, θα επιστρέψει του χρόνου- βασίζεται στην ελληνική κουζίνα χρησιμοποιώντας πολλές τοπικές πρώτες ύλες (κάποιες έρχονται από το μποστάνι του ξενοδοχείου) αλλά με πολλές γαλλικές αναφορές και πρακτικές.
Με ξάφνιασε ευχάριστα η κόκκινη, γλυκιά κρύα σούπα που έμοιαζε με gazpacho με ντοματίνια, ντομάτες, κάπαρη, παντζάρια, φρέσκο κρεμμύδι και ντρέσινγκ μπαλσάμικου, η τριλογία από ταρτάρ (τόνου, λαχανικών, μοσχαριού) που συνδύαζε στεριά και θάλασσα όπως και ο ψητός κόκκινος τόνος, με λαχανικά σοτέ, σορμπέ πράσινου μήλου και κόλιανδρου και σαλάτα με φασολάκια. Πιάτα που έπαιζαν με την φινέτσα στις γεύσεις αλλά και στην παρουσίαση και εναρμονίζονταν με τον όλο χαρακτήρα του ξενοδοχείου.
Την επόμενη μέρα για μπάνιο προτίμησα να πάω στην Αγία Μαρίνα και στο Paradise Beach. Μια μικρή, καλά οργανωμένη παραλία που μου πρόσφερε την χαλάρωση που αποζητούσα. Και όταν με έπιασε η πείνα –ως γνωστόν η θάλασσα ανοίγει την όρεξη- δεν χρειάστηκε να πάω μακριά. Από την ξαπλώστρα μεταφέρθηκα στα άνετα τραπέζια που βρίσκονται αμέσως πάνω από την παραλία με λευκά κιόσκια, τα κρεμασμένα καπέλα στους τοίχους και πολύχρωμα γλυπτά κορίτσια της Κορεάτισσας Υοun Cho.
Και εδώ το μενού το επιμελείται ο Oliver που όμως έχει ένα πιο comfort χαρακτήρα. Τηγανητά κολοκυθάκια, κεφτεδάκια με τηγανητές πατάτες, ταραμοσαλάτα, πλούσιες χορταστικές σαλάτες αλλά και καρπάτσιο και fish & chips είναι μερικά από τα πιάτα που θα βρείτε. Νόστιμα είναι κα τα λινγκουίνι που μαγειρεύτηκαν σε ζωμό αχινού, με αχινό, ξύσμα από πορτοκάλι, ντομάτες βιολογικής καλλιέργειας και φρέσκα μυρωδικά – δοκιμάστε τα.
Το απόγευμα λίγο πριν πέσει ο ήλιος, πήρα το δρόμο για το «Bostani». Βρίσκεται μέσα στα πεύκα, λίγο μακριά από την κοσμοπολίτικη βαβούρα του νησιού με θέα που ηρεμεί και χαλαρώνει. Εκεί ανάμεσα σε μια σειρά από παρτέρια σπαρμένα με ζαρζαβατικά, μυρωδικά και φρούτα είχε στρωθεί ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι. Το είχαν στολίσει με καλούδια από το μποστάνι που έκλειναν με την μυρωδιά τους και τις γεύσεις τους όλο το ελληνικό καλοκαίρι: μικρά κατακόκκινα ντοματάκια, φρεσκοκομμένη σπιρτόζικη ρόκα, μελιτζάνες και κολοκυθάκια τηγανητά σκέτο μέλι και αυγά μάτια από τις κότες τους με μπόλικο φρεσκοψημένο ψωμί για πολλές βούτες.
Προσπάθησα να μαζέψω όσες περισσότερες εικόνες μπορούσα από αυτό το απλό, αλλά τόσο νόστιμο και διαφορετικό απόγευμα-βράδυ εκεί στο μποστάνι. Εικόνες που θα τις βάλω στα χάιλαϊτς αυτού του καλοκαιριού.
Για να κλείσει με τον καλύτερο τρόπο η βραδιά, μεταφέρθηκα και πάλι στο ξενοδοχείο, κάτω από το φοίνικα όπου στο βάθος της βεράντες βρίσκεται το bar Palms. Εκεί φέτος φιλοξενείται το γνωστό και βραβευμένο αθηναϊκό bar Baba Au Rum του Θάνου Προυναρούς. Όπως καταλαβαίνετε θα δοκιμάσετε εξαιρετικά κοκτέιλ όπως το Fleurs du Mal, μια παραλλαγή του τζιν τόνικ με αρώματα λεμονιού και πεύκου αλλά και ένα Negroni που θα σας γοητεύσει. Με αυτό το πορφυρό ποτό στο χέρι, έμεινα να κάθομαι και να χαζεύω την ηρεμία που μου χάριζε αυτό το νησί και να μην σκέφτομαι ότι από την επόμενη μέρα θα έπρεπε να επιστρέψω πίσω στην Αθήνα.
Ντάπια, Σπέτσες τηλ. 22980 74553
