«Ζούμε πολλά χρόνια στην Αμερική, όπου γεννήθηκαν και μεγαλώνουν τα παιδιά μας» ξετυλίγουν το νήμα του δικού τους παραμυθιού. «Τυχαίνει να έχουμε την ίδια ηλικία, να είμαστε και οι δύο Αθηναίες, να ζούμε πάνω από μια δεκαπενταετία στην Αμερική, να έχουμε μικρά παιδιά και να αγαπάμε την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό».
Η Ευγενία είναι δικηγόρος και έχει δουλέψει στον χρηματοοικονομικό χώρο και η Μαρία είναι εικαστικός καλλιτέχνης. «Πριν από ένα χρόνο είμασταν στο γάμο μιας κοινής μας φίλης και μιλούσαμε για το μέλλον μας, τις δουλειές μας, τις οικογένειες μας. Η Ευγενία μου είπε ότι ήθελε να κάνει κάτι δικό της, και εγώ έψαχνα για κάτι που να συμπληρώνει την καριέρα μου ως εικαστικός. Το ένα έφερε το άλλο και το Σεπτέμβριο του 2016 ξεκινήσαμε το πρακτορείο μας»
«Πες μου την ιστορία του trofoscare, σε παρακαλώ», ρωτάω τη Μαρία, θέλοντας να διεισδύσω στην ψυχολογία των ανθρώπων που καταπιάνονται με κάτι που για τον περισσότερο κόσμο είναι δυσάρεστο. Η επαφή με την τρίτη ηλικία, ειδικά όταν χρειάζεται φροντίδα, έχει μεγάλη απόσταση από τα ευχάριστα πράγματα της ζωής. Υπάρχουν όμως εκείνοι που έχουν διάθεση να το κάνουν.
«Το trofoscare είναι ένα πρακτορείο ανεύρεσης εργασίας που ειδικεύεται σε “τροφούς” που μιλούν Ελληνικά. Στην πολιτεία της Νέα Υόρκης βρίσκεται η μεγαλύτερη κοινότητα Ελλήνων του εξωρετικού. Το πρακτορείο μας βοηθά Έλληνες που αναζητούν ανθρώπους για την φροντίδα μικρών παιδιών ή ηλικιωμένων» εξηγεί η Μαρία.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η οικονομική κρίση ανάγκασε Ελληνίδες να μεταναστεύσουν από την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.
-Πως γεννήθηκε η ιδέα του;
«Πολλές φίλες μας μητέρες αναζητούν συχνά Ελληνίδες νταντάδες για τα παιδιά τους. Ξεκινήσαμε με σκοπό να βοηθήσουμε οικογένειες με μικρά παιδιά, αλλά πολύ γρήγορα αρχίσαμε να εξυπηρετούμε και οικογένειες με ηλικιωμένους. Ένα άλλο κομμάτι της δουλειάς μας είναι οι δάσκαλοι Ελληνικής γλώσσας και φυσικά οι μαγείρισσες. Το πρακτορείο μας συμπληρώνει αυτό το φθινόπωρο έναν χρόνο και ήδη έχουμε τοποθετήσει πάνω από σαράντα τροφούς σε οικογένειες».
-Πως βρίσκεται τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύεται;
«Τους πρώτους μήνες πηγαίναμε σε διάφορα μέρη όπου συνευρίσκονται οι Έλληνες της Νέας Υόρκης, όπως εστιατόρια, καταστήματα, καφετέριες και φυσικά εκκλησίες. Αποκτήσαμε μια έντονη παρουσία στο Facebook. Τώρα πια οι περισσότεροι ενδιαφερόμενοι επικοινωνούν μαζί μας. Αφιερώνουμε χρόνο στο να γνωρίσουμε τους ανθρώπους προσωπικά, προσπαθούμε να διασφαλίσουμε σωστές συνθήκες εργασίας και καλή πληρωμή και οι τροφοί μας να είναι απόλυτα ικανοποιημένοι με τη δουλειά τους. Αυτό μας έχει κάνει ιδιαίτερα αγαπητές τόσο στις ελληνικές οικογένειες όσο και στον κύκλο των τροφών. Η φήμη μας μεταφέρεται από στόμα σε στόμα με αποτέλεσμα κάθε τροφός να μας συστήνει δύο με τρείς φίλες της που χρειάζονται και μπορούν να κάνουν αυτή τη δουλειά. Είναι πολύ συγκινητικό το ότι μας εμπιστεύονται».
-Από που συνήθως η καταγωγή των γυναικών-τροφών;
«Υπάρχει μια ποικιλία. Κατά ένα μεγάλο ποσοστό συνεργαζόμαστε με Ελληνίδες, γεννημένες και μεγαλωμένες στην Ελλάδα που ήρθαν στην Αμερική κοπέλες και τώρα είναι νέες σε ηλικία γιαγιάδες, στα πενήντα τους. ‘Αλλες γυναίκες είναι πρώτης γενιάς Ελληνοαμερικανίδες, οι οποίες ήταν στον εργασιακό χώρο, έκαναν παιδιά, τα μεγαλώσανε και τώρα επιλέγουν να δουλεύουν στο χώρο της φροντίδας. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η οικονομική κρίση ανάγκασε Ελληνίδες να μεταναστεύσουν από την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ήρθαν στην Αμερική με τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους, και δουλεύουν ως τροφοί. Οι ξένες που συναντάμε είναι από την Γεωργία, Πολωνία, Βουλγαρία, Αλβανία, Ρουμανία, Ρωσία. Αυτές δουλέψανε χρόνια στην Ελλάδα και μιλούν πολύ καλά τα ελληνικά, μαγειρεύουν ελληνική κουζίνα και ακούν ελληνική μουσική. Αγαπούν την Ελλάδα και προτιμούν τους Έλληνες εργοδότες. Και αυτές με την κρίση αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα, πήραν πράσινη κάρτα (με άσυλο ή lottery) και τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν στην Αμερική. Η μετακίνηση των εργαζομένων έχει πολύ ενδιαφέρον».
-Πώς κάνετε την επιλογή; Με συστάσεις;
«Βασικό κριτίριο ειναι οι πολύ καλές και σοβαρές συστάσεις. Επίσης σημαντικό ρόλο παίζει η εντύπωση που μας δίνουν: πόσο επαγγελματίες είναι, πόσο συνεννοήσιμες, πόσο ανθρώπινες. Πολλές φορές χρησιμοποιούμε τροφούς με τα παιδιά μας για να έχουμε μια καλύτερη εικόνα της συμπεριφοράς τους σ’ ενα ξένο περιβάλλον. Για ιδιαίτερες περιπτώσεις ηλικιωμένων όπως άνοια ή κατάκοιτων ανθρώπων αναζητούμε σχετική εμπειρία. Το ίδιο και με δίδυμα παιδάκια. Κάθε οικογένεια είναι μοναδική και ψάχνει κάτι ιδιαίτερο. Κάποιες φορές προσπαθούμε να συστήνουμε τροφούς που κατάγονται από το ίδιο μέρος με την οικογένεια που ψάχνει βοήθεια, όπως από τη Μυτιλήνη, ή από τη Χίο, τη Σάμο, κτλ».
Ακούμε πάρα πολλές ιστορίες, σπαρακτικές περιπτώσεις με άρρωστα παιδιά, νέες μητέρες που δουλεύουν μακριά από τα παιδιά τους και δεν τα βλέπουν για χρόνια.
-Έχετε κάποια συγκινητική ιστορία να διηγηθείτε;
«Ακούμε πάρα πολλές ιστορίες, σπαρακτικές περιπτώσεις με άρρωστα παιδιά, νέες μητέρες που δουλεύουν μακριά από τα παιδιά τους και δεν τα βλέπουν για χρόνια, και άλλα. Η επικοίνωνία μας είναι πολύ προσωπική, και αυτό μας γεμίζει συναισθηματικά. Κάποιες γυναίκες με τις εξιστορήσεις τους, σου ραγίζουν την καρδιά. Σε γενικές γραμμές έχει ενδιαφέρον η σχέση που αναπτύσεται μεταξύ μας, από γυναίκες σε γυναίκες. Σου ανοίγονται και ταυτίζεσαι μαζί τους, με τον αγώνα τους. Από την πλευρά των οικογενειών συναντάμε περιπτώσεις ηλικιωμένων ανθρώπων που έχουν ζήσει όλη τους τη ζώη στην Αμερική και στα γεράματα ξεχνούν τα αγγλικά και θέλουν να μιλούν μόνο τη μητρική τους γλώσσα. Τότε συνειδητοποιείς το δέσιμο με την προέλευσή σου. Κάποιες φορές επικοινωνούν μαζί μας Ελληνοαμερικάνοι τρίτης ή και τέταρτης γενεάς, οι οποίοι έχουν χάσει τη γλώσσα, αλλά θέλουν να την μάθουν τα παιδιά τους. Νιώθουμε ότι προσφέρουμε κάτι ουσιαστικό στην κοινότητα και πως ο Τροφός διευκολήνει την διατήρηση του ελληνικού στοιχείου εκεί μακριά, στα ξένα» εξηγεί η Μαρία και θυμάται μια συγκινητική ιστορία: «Μια κυρία μας τηλεφώνησε μια μέρα αναστατωμένη με την περίπτωση της νύφης της που πάσχει από άνοια, ζει μόνη και δεν δέχεται βοήθεια από κανέναν. Την προηγούμενη τροφό της, μια Αμερικανίδα την κλείδωνε έξω από το σπίτι της και της μιλούσε άσχημα. Της συστήσαμε την Πέγκυ, μια τροφό έμπειρη με ηλικιωμένους με άνοια. Η Πέγκυ εμφανίστηκε στο σπίτι της και της είπε ότι είναι γειτόνισσα της, ότι της κάνει επίσκεψη και μέχρι σήμερα έχουν γίνει καλύτερες φίλες. Οι οικογ;eνεια της ηλικιωμένης είναι πολύ ευχαριστημένη. Η Πέγκυ φροντίζει η ηλικιωμένη να τρέφεται καλά, της ετοιμάζει μουσακά και γεμιστά (τα αγαπημένα της πιάτα), την πάει βόλτες, της συμαζεύει το σπίτι και της διαβάζει διηγήματα του Παπαδιαμάντη. Η ηλικιωμένη έχει ηρεμήσει και έχει αρχίσει να φροντίζει η ίδια την τροφό της».
