«Φέτος συμπληρώνονται 75 χρόνια από το θάνατο και 160 χρόνια από τη γέννηση του Κωστή Παλαμά.Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας για να τιμήσει τον εθνικό μας ποιητή παρουσιάζει την Τρισεύγενη, στην Κεντρική του Σκηνή. Πρόκειται για το μοναδικό θεατρικό έργο του Παλαμά βαθιά ποιητικό και συμβολικό. Η μοναχοκόρη του Παλαμά, όπως αλλιώς λένε τη Τρισεύγενη, γίνεται σύμβολο του ανθρώπου που διεκδικεί το δικαίωμα του να ζει ως ελεύθερο πνεύμα, έξω από στεγανά και όρια των κοινωνικών συμβάσεων. Είναι ένα έργο πολύ νεώτερο της εποχής του, που σίγουρα προκάλεσε αντιδράσεις. Αλλά το πιο σημαντικό είναι η ποιητική του αξία, ο λόγος , τα ελληνικά τα ίδια ως γλώσσα μας που είναι τόση όμορφη» λέει η Αντιγόνη Κουλουκάκου και συνεχίζει.
«Είναι μια παράσταση υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του μεγάλου δασκάλου, Κώστα Τσιάνου, ίσως ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσε να αποδώσει σωστά το ρυθμό ενός τέτοιου έργου. Μια εξαιρετική μουσική επιμέλεια από τον Σταμάτη Κραουνάκη, που ειλικρινά συγκινεί. Μοναδικά σκηνικά και κουστούμια από τον Άγγελο Αγγελή. Και μια πλειάδα εξαίρετων ηθοποιών που κάνει την ομάδα μια θεατρική οικογένεια με σπίτι το θέατρο Απόλλων που για εμένα μετά τη σκάλα του Μιλάνου δεν έχω νιώσει άλλη τέτοια ενέργεια όμοια της. Με τη μόνη διαφορά ότι βρίσκομαι επί σκηνής και όχι ως θεατής -και πιστέψτε με αυτό που συμβαίνει είναι μαγικό».
• Μια λέξη που συνοψίζει το νόημα της ζωής
«Πάντα»
• Ένας στίχος τραγουδιού που σου έχει κολλήσει σαν τσίχλα
«Per Sempre»
• Μία φράση από κάποιο βιβλίο που σε έχει στοιχειώσει
«Καμία, αλλά κατά περιόδους μου κολλάνε κάποιες φράσεις. Μου έρχονται τρεις, επέτρεψε μου να στις πω. “Δε μπορώ να πάω στο χθες ήμουν διαφορετικός άνθρωπος τότε”, δε θυμάμαι από που είναι . “Το μόνο που χρειάζεσαι είναι πίστη, εμπιστοσύνη και λίγη νεραϊδόσκονη” από τον Πήτερ Παν και αυτό που με έχει αυτή την περίοδο “στοιχειώσει” είναι του Καζούο Ισιγκούρο, το ’χει πει εκείνος κάποια στιγμή, δε θυμάμαι πραγματικά, αλλά με συγκλόνισε και το σκέφτομαι συχνά. “Όλα τα παιδιά θα πρέπει να εξαπατηθούν αν είναι να μεγαλώσουν χωρίς τραύμα”»
• Μια ταινία που σε πήρε ο ύπνος
«Nymphomaniac»
• Μια φουλ αισιόδοξη πρόταση
«La Vita è Bella»
• Και ο θεός (σου) έφτιαξε την Κυριακή για να…
«Επιστρέφω στη φύση και στη θάλασσα, να ηρεμώ, να ξεκουράζομαι, να αφιερώνω χρόνο στους φίλους μου και να περνάω οικογενειακές όμορφες στιγμές, συζητήσεις και γέλια πάνω από τό οικογενειακό τραπέζι που κρατάει ώρες»
• Το τελευταίο σου εισιτήριο γράφει…
«Ρώμη»
• Τι συνηθίζεις να πετάς από τη ζωή σου;
«Την κακή ενέργεια, τους κακούς ανθρώπους, αν και πιστεύω πως κανείς δε γεννιέται κακός. Παλιά συνήθιζα να λέω αγκάλιαζε τους ανθρώπους και δείξε τους ότι υπάρχει και ένας άλλος κόσμος εκεί έξω και ότι δε φταίνε αυτοί που ακόμα δεν το ξέρουν. Συνεχίζω να το πιστεύω, απλά με προστατεύω περισσότερο και δεν δίνω πλέον απλόχερα αγκαλιές. Αλλά όταν στη δώσω θα είναι για πάντα»
• Το πιο τρελό σου όνειρο/μεγαλύτερο απωθημένο;
«Όνειρο είναι το Όσκαρ και πολλά άλλα πιο τρέλα από αυτό, κάθε μέρα ονειρεύομαι. Απωθημένα; Δεν έχω. Έχω ζήσει έντονα πολύ, με έχω αγαπήσει, όπως επίσης έχω νιώσει να μη με χωράει ο κόσμος όλος. Τώρα είμαι καλά με τον εαυτό μου και ευγνώμων για τη ζωή μου και τους ανθρώπους που με περιβάλλουν. Είμαι υγιής, αναπνέω, περπατώ, αγαπώ και αγαπιέμαι. Η ζωή είναι ωραία»
• Κάτι που νοσταλγείς από την προ Μνημονίου εποχή;
«Την άγνοια κινδύνου. Αλλά ήμουν και πιο παιδί ηλικιακά ζούσα και στην Ιταλία, ήμουν σε μια φάση πολύ δημιουργική. Προσγειώθηκα απότομα μετά τον θάνατο του μπαμπά μου, Νοέμβριο του ’13, όταν έμεινα Ελλάδα και έζησα με τη μητέρα μου την καθημερινότητα. Νοσταλγώ, ίσως, λίγο το χαμόγελο στα μάτια των ανθρώπων. Όλοι είναι βυθισμένοι σε προβλήματα και έννοιες. Αλλά για εμένα πάντα υπάρχει φως και αλλαγή προς το καλύτερο»
• Αγαπάς/Σιχαίνεσαι τα social media γιατί...
«Δεν τα αγαπώ, τα “χρησιμοποιώ” όπως με “χρησιμοποιούν” προς όφελος της δουλειάς μου. Μ’ αρέσει ότι βλέπω φίλους μου στην άλλη άκρη του κόσμου και μαθαίνω νέα τους άμεσα. Αλλά παραμένω old school, μ’ αρέσουν τα βιβλία, η μυρωδιά του τυπογραφείου αποτυπωμένη στο χαρτί. Δε μπορώ να διαβάσω από τό iPad, θέλω να ξεφυλλίζω. Προσπαθώ να το προσεγγίσω από μια οικολογική πλευρά και να πω “να ένα καλό, λιγότερο χαρτί περισσότερα και μεγαλύτερα δάση. Οξυγόνο, φύση, ζώα, ισορροπία και σεβασμός στο περιβάλλον, για να ζούμε όλοι καλύτερα”. Αλλά, δε σου κρύβω ότι όταν δεν περνάω ώρες και μέρες πάνω από το ίνσταγκραμ και το φέισμπουκ και το τουίτερ και το IMDb και το Vimeo και το YouTube και όλα τα σάιτ που είμαι συνδρομήτρια, είμαι σαφέστατα καλύτερα. Ζω έξω στον κόσμο και παρατηρώ, βλέπω μπροστά μου τι συμβαίνει όπως έκανα παλιά. Τώρα περπατάμε και κοιτάμε στο κινητό. Γελάω πάρα πολύ όταν σταματάω σ’ έναν πολυσύχναστο δρόμο και στέκομαι κοιτώντας τον κόσμο που περπατάει».
• Θα γύριζες πίσω στην αναλογική εποχή μόνο και μόνο για να…
«Για να σας βλέπω και να με βλέπετε περισσότερο. Μου λείπουν οι συγκεντρώσεις, τα σουαρέ... Παλιά γίνονταν συχνά με σκοπό να περάσουμε ωραία μεταξύ μας και όχι να το μοιραστούμε με τον έξω κόσμο -ο καθένας για τους δικούς του λόγους πάντα. Το ξέρω, ακούγεται απλό και κάποιος θα σκεφτεί “σιγά, υπερβολές, τι σχέση έχει μια μάζωξη με την εξέλιξη της τεχνολογίας”. Έχει, γιατί δεν είσαι παρόν πραγματικά ποτέ. Σκέφτεσαι τη σέλφι, ενώ έχεις φάει όλο το βράδυ να βρεις το σωστό φως να βγεις ωραία εσύ και το ρούχο που φοράς και οι φίλες σου και τα χάσταγκ και και και... Βαριέμαι. Θέλω να ζω αληθινά με πάθος και να το μοιράζομαι με τους παρόντες»
• Μία ματαιόδοξη συνήθειά σου.
«Κομμωτήρια, σπα, μασάζ, la cura della bellezza. Η καλύτερη περίοδος όταν ζούσα στη Πόλη. Χάμαμ και το καλύτερο μασάζ στο κόσμο. Μια φορά την εβδομάδα, γιατί το άξιζα»
• Ένα ψέμα που λες συχνά…
«Δε λέω ψέμματα. Έλεγα όταν σπούδαζα στην Ιταλία, στη μητέρα μου, για να μην την ανησυχώ, εκείνη ανησυχούσε ούτως ή άλλως, μετά τσακωνόμασταν, δε μιλούσαμε, μεσολαβούσε ο αδερφός μου, Ειρήνη και ηρεμία έπειτα»
• Τι είναι έρωτας, τι αγάπη και ποιο το ανάμεσό τους;
«Θες να γράψω ποίημα τώρα. Αllora. Έρωτας, για εμένα, είναι η λαχτάρα που νιώθεις να τον δεις, ένας κόμπος στο στομάχι ενώ ετοιμάζεσαι να πας για δείπνο και δεν πεινάς καθόλου, η ταχυκαρδία λίγο πριν τον συναντήσεις και το χαμόγελο όταν τον αντικρίζεις, πάθος και πόθος στην αγκαλιά και το πρώτο φιλί που θα του το δώσεις. Αγάπη είναι να κοιμάσαι και να ξυπνάς μαζί με τον άλλον, η μυρωδιά του πρώτου καφέ ή καλημέρα η όρεξη να ξεκινήσεις την ημέρα σου μαζί με αυτόν τον άνθρωπο. Να ’σαι εκεί, δίπλα του, πλάι του, να τον φροντίζεις και να τον προσεχείς και όλα αυτά να είναι αμοιβαία. Επειδή το πήγα επί προσωπικού θα σου πω πως το ανάμεσό τους είναι ο κόσμος ο υπόλοιπος, η οικογένεια, οι φίλοι, η δουλειά, τα ζώα μας, η φύση. Τι θέλω να πω; Δεν υπάρχει ανάμεσο των δυο παραπάνω, απλά υπάρχει ό,τι προανέφερα, ώστε να συμπληρώσει το νόημα μια ευτυχισμένης ζωής. Υπάρχει και κάτι άλλο, που είναι η μοναχικότητα. Μεγάλο κεφάλαιο. Εμένα μ’ αρεσει καμία φορά να απομονώνομαι, αλλά δεν αναιρεί τίποτα από τα παραπάνω που είπα»
• Το καρτούν που θα ήθελες να έχεις guest star στο πάρτι γενεθλίων σου
«Μίκυ Μάους και όλη η φαμίλια»
• Μια αλητεία που έχεις νοσταλγήσει
«Χορός μέχρι το πρωί στο Plastic House of Bordello, στο Μιλάνο»
• Ένα παρατσούκλι που σου έχουν κολλήσει
«Gitana»
• Μία λέξη της εποχής που έχεις βαρεθεί να ακούς
«Ok (all correct). “Όλα καλώς” θα το προτιμούσα, ακόμα και το “εντάξει” καλύτερο θα ήταν»
• Τι σε κάνει να σκας στα γέλια;
«Οι γάτες μου, πανέξυπνα πλάσματα. Έλα μια μέρα σπίτι και παρακολούθησε τες. Είναι τρεις τόσο διαφορετικές σε όλα τους, μαζί και το σκυλάκι της μητέρας μου. Της τρελής γίνεται, χορωδία από το πρωί. Αν τύχει μια μέρα και δεν είμαι καλά, με το που βρεθώ σπίτι μαζί τους, θα νιώσω αυτομάτως καλύτερα. Θα κάνουν τα πάντα. Όταν μίλησα για μοναχικότητα νωρίτερα, εννοούσα να απομονώνομαι, να κάθομαι σπίτι μόνη μου, μαζί τους. Είναι η καλύτερη θεραπεία»
• Τι σε θυμώνει;
«Η βλακεία. Και η επανάληψη της βλακείας. Γενικά δε θυμώνω, απογοητεύομαι. Ειδικά αν σου έχω πει ότι κάτι με πειράζει και το επαναλαμβάνεις. Για να θυμώσω πρέπει να συμβεί κάτι πολύ άσχημο και ειλικρινά προσπαθώ να προλαμβάνω καταστάσεις. Δε μ’ άρεσουν οι ακραίες συμπεριφορές και ούτε η εν βρασμώ αντιδράσεις»
• Πώς εκτονώνεις τα νεύρα σου;
«Γυμναστική, το καλύτερο. Δεν είμαι πολύ της γιόγκα, μη σου πω καθόλου. Μ’ αρέσει η έντονη γυμναστική, ο χορός και το μποξ»
• Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
«Δε θα μεγαλώσω ποτέ, παιδί θα παραμείνω με όρεξη και διάθεση να μαθαίνω συνεχώς και να γίνομαι καλύτερο παιδί/κορίτσι. Ενίοτε θα φοράω τα ρούχα της γυναίκας και θα κάνω και ένα ρόλο, συζύγου, ερωμένης, μητέρας, αδελφής, κόρης, νονάς, γιαγιάς. Για λίγο όμως, ένα πέρασμα θα ’ναι»
• Υπάρχει ζωή μετά τα 70;
Ναι, επιλογή είναι και εγώ έχω σκοπό, όταν με το καλό τα φτάσω, να έχω όρεξη και ενέργεια να κάνω ακόμα πράγματα. Θα ταξιδεύω με τον άνδρα μου, με τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Θα περνάω τέλεια με τις φίλες μου στα γυναικεία σουαρέ και θα έχω πολλές γάτες σε ένα σπίτι ανοιχτό και ευπρόσδεκτο για όλο τον κόσμο. Θα ’ναι κάθε μέρα γιορτή»
*Ευχαριστούμε το The Best Magazine για την ευγενική παραχώρηση των φωτογραφιών, καθώς και τον φωτογράφο Μενέλαο Μυρίλλα.
