Μια Γαλλίδα εβραϊκής καταγωγής, η Francine Christophe, το 1944, σε ηλικία οκτώ ετών, βρέθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Bergen-Belsen μαζί με τη μητέρα της και ένα μικρό κομμάτι σοκολάτας, που της είχε επιτραπεί να πάρει μαζί της από την πατρίδα.
«Η μητέρα μου είπε, θα την κρατήσουμε για κάποια μέρα που θα έχεις καταρρεύσει εντελώς και θα χρειάζεσαι βοήθεια», αφηγείται σήμερα η Francine, σε ένα από τα κλιπ που απαρτίζουν το ντοκιμαντέρ «Human» του φωτογράφου και κινηματογραφιστή Yahn Arthus-Bertrand (με υλικό συνεντεύξεων από περισσότερους από 2.000 ανθρώπους από 60 χώρες).
Ανάμεσα στις συγκρατούμενές τους ήταν μια έγκυος, η Helene, αν και δεν της φαινόταν, τόσο κοκαλιάρα που ήταν. Ήρθε, ωστόσο, η μέρα του τοκετού, και η μητέρα της Francine της πρότεινε να δώσουν σε εκείνη τη γυναίκα τη σοκολάτα, για να τη βοηθήσει να κρατηθεί στη ζωή. Η Helene έφαγε τη σοκολάτα και όχι απλώς επέζησε, αλλά γέννησε και ένα κοριτσάκι, μικροσκοπικό και εύθραυστο, που δεν έκλαψε ποτέ. Όταν έξι μήνες αργότερα απελευθερώθηκε το στρατόπεδο συγκέντρωσης, ξετύλιξαν τα κουρέλια από το μωρό και τότε για πρώτη φορά έβαλε τα κλάματα. «Τότε είχε γεννηθεί» σχολιάζει η Francine.
Μερικά χρόνια μετά, η κόρη της Francine τής είπε: «Μαμά, αν υπήρχαν ψυχολόγοι για τους επιζήσαντες τα πράγματα δεν θα ήταν ευκολότερα για εσάς;». Αυτό έδωσε στη Francine την ιδέα μιας διάλεξης, που πήρε τον τίτλο «Αν οι επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος είχαν ψυχολογική υποστήριξη το 1945, τι θα είχε συμβεί». Ανάμεσα στους ειδικούς ψυχικής υγείας που βρέθηκαν στο κοινό ήταν και μια ψυχίατρος από τη Μασσαλία που πήρε τον λόγο. «Έχω κάτι για τη Francine Christophe» είπε, και έβγαλε από την τσέπη της μια σοκολάτα. «Είμαι το μωρό».
