Παρίσι 1959. Στα στρογγυλά τραπεζάκια κάποιου πολυσύχναστου γαλλικού μπριστό με χαμηλωμένα φώτα, καθώς τα μπουκάλια κρασί άδειαζαν το ένα μετά το άλλο, η συζήτηση είχε φουντώσει για τα καλά. Ο πόλεμος της Αλγερίας, η Κούβα, ο Ψυχρός Πόλεμος, το ροκ εν ρολ. Είναι ακριβώς η εποχή που ο Νουρέγιεφ αφήνει με ανοικτό το στόμα ολόκληρη τη Δύση, ο Καμύ πεθαίνει αιφνίδια και ο Τζακ Κέρουακ κυκλοφορεί το «Στο Δρόμο».
Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον που τόσοι και τόσο νοσταλγούν, ένα περιβάλλον που όμοιο του δεν υπήρξε στον κόσμο ο Μισέλ Μαρινί είναι ακόμα μόλις δώδεκα ετών. Ο ίδιος είναι ερασιτέχνης φωτογράφος, μανιώδης αναγνώστης και θαμώνας τού «Balto», ενός μπιστρό στη λεωφόρο Ντανφέρ-Ροσρώ, όπου συναντιέται με τους φίλους του για να παίξουν ποδοσφαιράκι. Στην πίσω αίθουσα του μπιστρό θα γνωρίσει τον Ίγκορ, τον Λεονίντ, τον Σάσα, τον Ίμρε και την υπόλοιπη παρέα, πολιτικούς πρόσφυγες από τις κομμουνιστικές χώρες. Οι άνθρωποι αυτοί εγκατέλειψαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, τις οικογένειές τους, πρόδωσαν τα ιδανικά και τα πιστεύω τους. Συναντήθηκαν στο Παρίσι, στη Λέσχη σκακιστών που φιλοξενεί η πίσω αίθουσα του «Balto», όπου συχνάζουν επίσης ο Ζοσέφ Κεσέλ και ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Επιπλέον, τους δένει ένα φοβερό μυστικό, που ο Μισέλ τελικά θα το ανακαλύψει. Η γνωριμία με τα μέλη της Λέσχης θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του αγοριού. Γιατί είναι όλοι τους αθεράπευτα αισιόδοξοι.
Αυτή είναι η υπόθεση του μυθιστορήματος «Η Λέσχη των Αθεράπευτα Αισιόδοξων» του Jean-Michel Guenassia που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πόλις και που βρίσκεται στη λίστα με τα ευπώλητα βιβλία εδώ από το 2011 που πρωτοκυκλοφόρησε.
Ένα μικρό απόσπασμα του βιβλίου
» Εκπληξη όμως δεν ήταν η σκακιστική λέσχη. Έκπληξη ήταν να βλέπεις τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ και τον Ζοζέφ Κέσελ να παίζουν στην ντουμανιασμένη απ’ τον καπνό πίσω αίθουσα του πολυσύχναστου μπιστρό. Τους ήξερα από την τηλεόραση. Ήταν διάσημοι. Κοιτούσα μαγεμένος. Αστειεύοταν μεταξύ τους σαν γυμνασιόπαιδα. Αναρωτήθηκα πολλές φορές τι μπορούσε να κάνει ανθρώπους όπως ο Σαρτρ και ο Κέσελ να λύνονται στα γέλια.
Έσπευσα ν’ αφηγηθώ το περιστατικό στον Φρανκ και στη Σεσίλ.Αρχικά τους έβαλα να μαντέψουν. Απαρίθμησαν ένα σωρό διασημότητες. Ο Φρανκ συμπέρανε ότι ήταν διανοούμενοι που έπαιζαν σκάκι. Κατέληξε στον Σαρτρ. Δεν πίστευε στ’ αφτιά του ότι τον είχα δει. Δεν βρήκαν τον Κέσελ. Τους φαίνοταν αδιανόητο ότι αυτοί οι δύο έπαιζαν σκάκι κάνοντας αστεία. Το πρόβλημα ήταν ότι ο Φρανκ έπινε νερό στο όνομα του Σαρτρ, σε αντίθεση με την Σεσίλ. Εκείνη λάτρευε τον Καμύ. Κάτι άλλο που δεν ήξερα ήταν ότι έπρεπε να διαλέξεις στρατόπεδο και να παραμείνεις σ’ αυτό, όπως με την Ρενς και την Ρασίνγκ, τη Ρενώ και την Πεζώ, το μπορντώ και το μπωζολαί, τους Ρώσους και τους Αμερικάνους.»
Σε αυτό το πραγματικά έντονο μυθιστόρημα πλημμυρισμένο από την πραγματικότητα ενός μακρινού χωροχρόνου όπου όλα έμοιαζαν εφικτά ο Γκενασιά μας λούζει με τις κατάλληλες εικόνες από το Παρίσι του ’60 και μας περιγράφει επακριβώς το χαρακτήρα της νεολαίας σε μια εποχή αναβρασμούς και βαθύτατης κοινωνικής και πολιτκής συνείδησης.
Κάπως έτσι και το γράψιμο του Ζαν-Μισέλ Γκενασιά μπορεί να χαρακτηριστεί και το μανιφέστο των αισιόδοξων μυαλών και σίγουρα «Η Λέσχη των Αθεράπεύτα Αισιόδοξων» το τέλειο ανάγνωσμα και δώρο για την περίοδο των Χριστουγέννων.
