Αυτή δεν είναι μία ταινία για τον Τσαρλς Μάνσον, για τη σκοτεινή σέκτα του, το χάος του μυαλού του, το διψασμένο όνειρο του να γίνει ροκ σταρ, χωρίς να έχει το παραμικρό ταλέντο. Δεν είναι ούτε μία ταινία για την εκτόξευση του Ρομάν Πολάνσκι στο πάνθεον με τους πιο αναγνωρίσιμους σκηνοθέτες στον κόσμο, αμέσως μετά «Το Μωρό της Ροσμαρί». Αλλά ούτε και για την γυναίκα του, την πανέμορφη, στιλπνή και χαρισματική Σάρον Τέιτ που έχασε τόσο βίαια και απότομα τη ζωή της όταν δολοφονήθηκε σε ηλικία 26 ετών από τρία μέλη της οικογένειας Μάνσον που εισέβαλαν στο σπίτι της, στο Λος Άντζελες, κατασφάζοντας την ίδια και τρεις φίλους της, οι οποίοι βρισκόντουσαν τυχαία στην έπαυλη των Πολάνσκι. Το «Κάποτε στο... Χόλιγουντ» δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω αντίθετα με την αρχική εντύπωση που δημιουργείται, πιθανότατα σκόπιμα, στο κοινό που δεν έχει μπει ακόμα στην κινηματογραφική αίθουσα.
Ο πλανήτης περίμενε την επιστροφή του Κουέντιν Ταραντίνο τέσσερα χρόνια μετά τους «Μισητούς Οκτώ», του 2015, πώς και πώς και το καστ της νέας ταινίας ήρθε απλά για να απογειώσει πλήρως τα πράγματα. Κάνοντας το μεγάλο κινηματογραφικό comeback του Αμερικανού σκηνοθέτη το απόλυτο θέμα συζήτησης τόσο σε παρέες σινεφίλ όσο και σε τηλεφωνήματα που σχετίζονταν με το «τι θα κάνουμε την επόμενη Πέμπτη το βράδυ», σε ποστ στο facebook και σε άρθρα στο διεθνές διαδίκτυο. Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Μπραντ Πιτ και Μάργκοτ Ρόμπι περπάτησαν αγκαλιασμένοι στο κόκκινο χαλί των Καννών, τον περασμένο Μάιο, με βήμα ελαφρύ και μάτια καρφωμένα, όλο σιγουριά, στον ουρανό, ξέροντας καλά πως η ταινία στην οποία μόλις πρωταγωνίστησαν είναι, μάλλον, ό,τι καλύτερο έχει κάνει ο Ταραντίνο από το «Jackie Brown» και μετά, το φιλμ που θα αφήσει άφωνο τον θεατή, με μία υγρή συγκίνηση στα μάτια, ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη και μία γλυκιά ανάταση στην ψυχή.
Στον πυρήνα του έργου η φιλική σχέση, ζεστή και πολύ αληθινή, ενός πετυχημένου πρωταγωνιστή αμερικανικών Γουέστερν της δεκαετίας του '60, και του κασκαντέρ του, του ανθρώπου που τον ντουμπλάρει στις επικίνδυνες σκηνές κι ο οποίος όταν δεν έχει δουλειά να κάνει κουβαλά τους καφέδες του, οδηγεί το αυτοκίνητο του, επιδιορθώνει την κεραία της τηλεόρασης. Ο μεν μόλις που αρχίζει να υποψιάζεται πως, αν δεν συμβεί κάτι δραστικό, η καριέρα του οδεύει ολοταχώς προς το τέλος της, ο δε δεν έχει ιδέα τι στο καλό θα απογίνει στη ζωή του, αλλά δεν τον πολυνοιάζει γιατί έτσι κι αλλιώς η κατάσταση δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα καλύτερη. Αυτή είναι , λοιπόν, η ιστορία του Kλιθ Μπουθ (Mπραντ Πιτ), κομπάρσου, κασκαντέρ και παρατρεχάμενου γενικότερα, και του Ρικ Ντάλτον (Λεονάρντο Ντι Κάπριο), σταρ του Χόλιγουντ που μένει στο ακριβώς διπλανό σπίτι από τον Ρομάν Πολάνσκι και τη Σάρον Τέιτ (Μάργκοτ Ρόμπι).
Η νύχτα της δολοφονίας πλησιάζει και εμείς έχουμε δει από τη Σάρον Τέιτ όλα όσα δεν θυμόμαστε από εκείνη. Την λευκή οδοντοστοιχία της, τα νιάτα της, και το μόνιμο κέφι που είχε για μουσική και χορό. Τα μακριά, ξανθά μαλλιά της να ανεμίζουν μέσα από την ανοικτή Πόρσε που οδηγούσε. Την άνεση με την οποία γινόταν αγαπητή σε όσους δεν την γνώριζαν, την ευκολία με την οποία μπορούσε να σταματήσει το αμάξι στην άκρη του δρόμου για να πάρει μαζί της οποιονδήποτε έκανε ωτοστόπ, την αγάπη της για τον Πολάνσκι και για την δουλειά της, τον ενθουσιασμό της για το μωρό που ερχόταν. Η ύπαρξη της Τέιτ, που τόσο πετυχημένα ενσαρκώνει η Ρόμπι, σκεπάστηκε στις 8 Αυγούστου του 1969 κάτω από τη φρίκη της δολοφονίας της, από το λουτρό αίματος που σκόρπισε η συμμορία του Μάνσον στο πέρασμα της. Ο ίδιος ο Ταραντίνο δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξη του ότι αυτό ακριβώς ήταν που ήθελε να βάλει στη θέση του: Την ανάμνηση της Σάρον Τέιτ για όλα τα μικρά και χαριτωμένα πράγματα που εκείνη εκπροσωπούσε. Την ανάμνηση της σε ευθεία σύνδεση με την πλούσια, χαρούμενη, ελπιδοφόρα ζωή που της στέρησαν.
Κι έτσι οι Λεονάρντο Ντι Κάπριο και Μπραντ Πιτ γίνονται οι τέλειοι «παραμυθάδες», οι όμορφοι Άγγελοι που είναι εδώ για την ουσιαστική τάξη του σύμπαντος και των πραγμάτων. Τα υπερταλαντούχα, μπροστινά οχήματα ενός αδιανόητα καλοδουλεμένου σεναρίου - όσο περνάνε οι ώρες και το αναλογίζεσαι οι διαστάσεις που συνειδητοποιείς πολλαπλασιάζονται, οι λεπτομέρειες που βλέπεις μοιάζουν τόσο πολλές, η πολυπλοκότητα αυτού του στόρι φαντάζει αξιοθαύμαστη, σαν προσεκτικές βελονιές πάνω σε κέντημα.
Η Ντέμπρα Τέιτ δήλωσε ότι ήταν πολύ αρνητική στην ιδέα του να γυριστεί ακόμα μία ταινία με άξονα την άδικη μοίρα της αδελφής της, μέχρι τη στιγμή που είδε το φιλμ του Ταραντίνο. «Έχουμε ήδη πάρα πολλούς σκοτωμούς και δολοφονίες. Απεχθάνομαι τα εγκλήματα και όλο αυτό γυρίζει ξανά και ξανά πάνω μας. Το μοναδικό πράγμα που μετράει σε αυτή τη ζωή είναι η αγάπη, ποτέ το μίσος. Αλήθεια».
Και τι να κάνεις όλη αυτή την ομορφιά όταν σκάει με τόση δύναμη κατά πάνω σου, μέσα από το λευκό πανό ενός μυρωδάτου θερινού σινεμά; Που να την βάλεις και πώς να την διαχειριστείς που είναι μεγάλη και αχρείαστα τέλεια, όταν οι τίτλοι τέλους και το ταιριαστό σάουντρακ σε κάνουν να θέλεις να σηκωθείς από τη θέση σου με δάκρυα στα μάτια, να χειροκροτήσεις, χοροπηδώντας και να αγκαλιάσεις έναν-έναν όσους βρίσκονται γύρω σου; Μα, έπειτα, ξέρεις ότι στο μακρινό Χόλιγουντ, και τότε και τώρα και για πάντα, γι' αυτό γίνονται ταινίες. Για να αποχρωματιστεί για λίγες ώρες ο δύσκολος αυτός κόσμος και να γίνουν όλα πιθανά.
To τραγούδι των Rolling Stones "Ουt Of Time" που ακούγεται στην ταινία.
Aκολουθήστε το WomanTOC στο Instagram
