Αυτές οι γυναίκες. Που δεν είναι ψηλές. Αλλά δεν είναι και κοντές. Δεν είναι λεπτές. Αλλά δεν είναι και υπέρβαρες. Δεν είναι γραμμωμένες αλλά ούτε και χυμώδεις. Δεν έχουν μακριά μαλλιά. Αλλά ούτε και κοντά. Δεν κάνουν καριέρα. Αλλά εργάζονται.
Δεν φοράνε 12ποντα αλλά ούτε και φλατ. Δεν είναι σέξι. Αλλά δεν είναι και άσχημες. Δεν ακολουθούν τη μόδα. Αλλά δεν είναι κακόγουστες. Δεν φοράνε μακριές φούστες να τις πατούν, αλλά ούτε και μίνι να παγώνουν. Δεν είναι ελκυστικές. Αλλά δεν είναι και ξυλάγκουρα. Δεν βάφονται έντονα. Αλλά μακιγιάρονται ελαφρά. Δεν έχουν μακριά νύχια. Αλλά ούτε και κοντά.
Δεν δουλεύουν σαν τρελές. Αλλά είναι απασχολημένες. Δεν μένουν κλεισμένες μέσα αλλά δεν καταλήγουν πάντα με χανγκόβερ όταν βγαίνουν. Δεν πάνε πέρα δώθε σε πόλεις και χώρες. Αλλά, όμως, κάνουν διακοπές.
Δεν συγκρούονται σπάζοντας το σπίτι και τα γυαλικά αλλά συζητούν. Δεν γελάνε δυνατά. Αλλά χαμογελούν. Δεν ερωτεύονται. Αλλά ταιριάζουν.
Δεν κάνουν βόλτες στο κρεβάτι. Αλλά στο πάρκο. Δεν προγραμματίζουν. Γιατί ξέρουν, τι έχουν να κάνουν την επόμενη μέρα. Τον επόμενο μήνα. Και τον επόμενο χρόνο. Δεν είναι νευρικές αλλά ούτε και φυτά.
Πόσο τις θαυμάζω. Αυτές τις αξιαγάπητες γυναίκες. Κάποια βροχερά απογεύματα Τρίτης.
