Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης ήταν ένας από τους αθλητές που κατάφεραν να συνδέσουν το όνομά τους με τις σημαντικότερες στιγμές του ελληνικού αθλητισμού. Με δύο αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια στο Tae Kwon Do, στους Αγώνες της Αθήνας το 2004 και του Πεκίνου το 2008, κατέκτησε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των φιλάθλων. Πίσω, όμως, από τις μεγάλες επιτυχίες, υπήρχε ένας άνθρωπος που έδινε την ίδια αξία στην οικογένεια, στη φιλία και στην προσφορά προς τους άλλους.
Ο θάνατός του, στις 14 Οκτωβρίου 2022, σε ηλικία μόλις 42 ετών, προκάλεσε βαθιά συγκίνηση σε ολόκληρη τη χώρα. Ο Έλληνας Ολυμπιονίκης έδωσε για δύο χρόνια μια δύσκολη μάχη με το καρκίνωμα NUT, μια εξαιρετικά σπάνια και επιθετική μορφή καρκίνου. Λίγο πριν από το τέλος, είχε φροντίσει να αφήσει ένα μήνυμα που δεν αφορούσε μόνο τη δική του διαδρομή, αλλά και όσα ήθελε να αλλάξουν για τους ανθρώπους που θα έρχονταν αντιμέτωποι με την ίδια ασθένεια.
Από τη Θεσσαλονίκη στην κορυφή του κόσμου
Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1979 στη Θεσσαλονίκη. Η σχέση του με το Tae Kwon Do ξεκίνησε όταν ήταν μόλις τριών ετών, το 1982, στο αθλητικό σωματείο "Μέγας Αλέξανδρος". Ο πατέρας του, ο οποίος υπήρξε πρωταθλητής του αθλήματος, ήταν εκείνος που του μετέδωσε την αγάπη για τις πολεμικές τέχνες και έβαλε τις βάσεις για μια πορεία που θα τον οδηγούσε μέχρι το Ολυμπιακό βάθρο.
Από νεαρή ηλικία έδειξε ότι διέθετε το ταλέντο και την αποφασιστικότητα για να ξεχωρίσει. Το 1996 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης και κόσμου στην κατηγορία των εφήβων, ενώ έναν χρόνο αργότερα κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες. Το 1998 πρόσθεσε στη συλλογή του το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας.
Η σκληρή δουλειά και η επιμονή του τον οδήγησαν σταδιακά στην ελίτ του παγκόσμιου Tae Kwon Do. Παράλληλα με τον πρωταθλητισμό, σπούδασε στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ εργάστηκε και ως πυροσβέστης.
Τα δύο Ολυμπιακά μετάλλια που έγραψαν ιστορία
Η πρώτη μεγάλη στιγμή ήρθε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 2004. Αγωνιζόμενος στην κατηγορία των +80 κιλών, ο Νικολαΐδης κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο, χαρίζοντας στην Ελλάδα μια σπουδαία διάκριση μέσα στη διοργάνωση που φιλοξενούσε.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, επανέλαβε την επιτυχία του, ανεβαίνοντας ξανά στο δεύτερο σκαλί του βάθρου. Το δεύτερο αργυρό μετάλλιο επιβεβαίωσε τη θέση του ανάμεσα στους κορυφαίους αθλητές του Tae Kwon Do διεθνώς.
Το 2008 ήταν μια χρονιά ορόσημο για την καριέρα του. Τον Δεκέμβριο εκείνου του έτους αναδείχθηκε κορυφαίος Έλληνας αθλητής από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ), ενώ είχε κατακτήσει και το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ρώμης. Το 2010 πρόσθεσε ακόμη μία ευρωπαϊκή διάκριση, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αγίας Πετρούπολης.
Η πορεία του δεν περιορίστηκε στον αθλητισμό. Το 2019 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2020 ανέλαβε καθήκοντα αναπληρωτή εκπροσώπου του κόμματος, επιλέγοντας να ασχοληθεί ενεργότερα με τη δημόσια ζωή.
Η μάχη με το καρκίνωμα NUT και η δύναμη της οικογένειάς του
Πίσω από τις δημόσιες εμφανίσεις και τις αθλητικές επιτυχίες, ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης έδινε έναν αγώνα που γνώριζαν ελάχιστοι. Για δύο χρόνια αντιμετώπιζε το καρκίνωμα NUT, μια σπάνια μορφή καρκίνου που χαρακτηρίζεται από επιθετική συμπεριφορά και δύσκολη αντιμετώπιση.
Στη συγκλονιστική ανάρτηση που είχε γράψει ο ίδιος και δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό του, περιέγραψε την περιπέτεια της υγείας του, την υποστήριξη που έλαβε από τους γιατρούς του και τη σημασία που είχε για εκείνον η οικογένειά του. Αντί να σταθεί στην αδικία της ασθένειας, επέλεξε να μιλήσει για την ευγνωμοσύνη του για όσα είχε προλάβει να ζήσει.
Στο πλευρό του βρισκόταν η σύζυγός του, δημοσιογράφος Δώρα Τσαμπάζη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, την Ελεάννα και τον Γιώργο. Η σκέψη τους διαπερνούσε ολόκληρο το μήνυμά του, καθώς ήθελε να εξασφαλίσει ότι τα παιδιά του θα είχαν αναμνήσεις από τον πατέρα τους και θα μπορούσαν να γνωρίσουν την ιστορία του μέσα από τις αφηγήσεις της οικογένειάς τους.
Ο ίδιος αναφέρθηκε με ευγνωμοσύνη στους γιατρούς και στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα του, αναγνωρίζοντας ότι η φροντίδα τους τού χάρισε πολύτιμο χρόνο με τους αγαπημένους του. Η εμπειρία του, ωστόσο, ανέδειξε και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς με σπάνιες παθήσεις, ιδιαίτερα όταν χρειάζονται εξειδικευμένες θεραπείες και άμεση πρόσβαση σε φάρμακα.
Παρακάτω αναλυτικά τα λόγια του
"Θα ξεκινήσω με αυτό το κλισέ, ότι για να διαβάζετε τώρα αυτήν την δημοσίευση μου, μάλλον έχω φύγει για κάπου καλύτερα ή και για το πουθενά.
Δύο χρόνια, βασανίστηκα κι εγώ με τον καρκίνο. Με έναν τόσο σπάνιο τύπο καρκίνου, το καρκίνωμα nut, που αυτή τη στιγμή εννέα στους δέκα Έλληνες γιατρούς που το διαβάζουν, το ακούν για πρώτη φορά και θα σπεύσουν να το ψάξουν. Ευτυχώς ο δικός μου γιατρός, ο υπέροχος Γιάννης Μπουκοβίνας που με πήρε από το χέρι στο πιο δύσκολο ταξίδι της ζωής μου, τον γνώριζε αυτόν τον σπάνιο τύπο και έκανε τα πάντα για να με σώσει ή να μου χαρίσει λίγη παραπάνω ζωή. Κίνησε γη και ουρανό, να φέρει φάρμακα κυριολεκτικά από την άλλη άκρη της γης για να τα δοκιμάσω.
Δύο χρόνια δεν είπα ποτέ "Γιατί σε εμένα"; Δεν υπάρχει πιο εγωιστική σκέψη από αυτή. Σε κάποιον τυχαίνει, στον διπλανό μας, στον γείτονά μας, στον συνάνθρωπό μας. Και πλέον τυχαίνει σε πολλούς. Αν βάλω ένα πρόσημο τύχης στη ζωή μου, θα σας πω ακόμα και τώρα, ότι ήμουν τυχερός άνθρωπος. Είχα την ευλογία να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, να ανέβω στο βάθρο πολλές φορές, να δοξάσω τον αθλητισμό και την χώρα μου, να γνωρίσω ανθρώπους από όλον τον κόσμο, να μάθω το σεβασμό, την ευγενή άμιλλα, αξίες τόσο σημαντικές και να προσπαθήσω να τις κάνω πράξη και στη ζωή μου.
Είχα την τύχη να με αγαπήσει η πιο υπέροχη γυναίκα του κόσμου, το δώρο μου από το Θεό, όπως είναι και το όνομα της, και να αποκτήσουμε μια πανέμορφη οικογένεια.
Έτσι και σε αυτή την ατυχία που με βρήκε, είπα ευχαριστώ, που αν αυτό ήταν γραφτό να έρθει στην οικογένειά μου, δεν βρήκε εκείνη ή τα παιδιά μου. Εγώ έπρεπε να το ανέβω αυτό το βουνό, έχω έπρεπε να σηκώσω αυτό το βάρος. Όχι εκείνοι.
Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, στάθηκα τυχερός γιατί συνοδοιπόρο είχα την αλληλεγγύη και την φροντίδα τόσων πολλών ανθρώπων, που πολλές φορές αναρωτήθηκα τι έκανα για να αξίζω όλα αυτά που με ανιδιοτέλεια μου προσέφεραν. Πρώτος ο γιατρός μου ο κ. Μπουκοβίνας, ο πρύτανης, ο κ. Δημόπουλος, που βοήθησε τόσο πολύ στην πρώτη φάση της ασθένειάς μου αλλά και αργότερα, στο να πάρω κάθε θεραπεία όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ο κ. Ηλιάδης ο θωρακοχειρούργος μου, ένας εξαιρετικός επιστήμονας που με αγκάλιασε σαν πατέρας στο πολύ δύσκολο χειρουργείο μου, στους πνεύμονες, ο κ. Πέιος, ο νευροχειρούργος που μου απάλυνε τους φριχτούς πόνους και πολλοί πολλοί άλλοι, από νοσηλευτές μέχρι τραυματιοφορείς, όλοι μου έδειχναν την αγάπη τους και αυτή η αγάπη μου έδινε δύναμη.
Και τέλος θέλω να σταθώ στον άνθρωπο με άλφα κεφαλαίο, τον Αλέξη Τσίπρα, ήρθε πολύ πρόσφατα στη ζωή μου και μου χάρισε την φιλία του, την σκέψη του, το αδελφικό του νιάξιμο, σαν να με ήξερε από πάντα. Μου απέδειξε ότι όλα όσα πρεσβεύει ο ίδιος και η αριστερά είναι πραγματική στάση ζωής. Με στήριξε ηθικά και πρακτικά και έκανε και αυτός τα αδύνατα δυνατά για να έχω την καλύτερη φροντίδα.
Θέλω να πω σε όλους τους κάτι.
Πετύχατε. Με κρατήσατε στη ζωή περισσότερο από όσο αναλογούσε στον πολύ επιθετικό καρκίνο μου, μου χαρίσατε το χρυσό μετάλλιο της παράτασης της ζωής μου σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, όταν η κόρη μου η Ελεάννα ήταν μόλις 3,5 ετών και δεν θα θυμόταν τίποτα από εμένα, ενώ τώρα στα 5,5 της χρόνια θα με θυμάται έστω σαν μακρινή ανάμνηση και θα μπορεί να διηγηθεί ιστορίες στον μικρό της αδερφό τον Γιώργο, ώστε να με κρατήσουν ζωντανό στην καρδιά τους για πάντα.
Φίλοι μου, σε αυτή τη ζωή που είμαστε όλοι περαστικοί, μεγαλύτερη σημασία έχει τι αποτύπωμα θα έχουμε αφήσει, και όχι πώς ή πότε θα φύγουμε.
Για αυτό αν είμαι εγώ ο πρώτος καταγεγραμμένος ασθενής με καρκίνωμα nut στην χώρα μας, ας γίνω η αφορμή για την ενημέρωση γιατρών, ασθενών, πάνω σε αυτόν τον τύπο καρκίνου που αν διαγνωσθεί εγκαίρως ίσως σωθούν ζωές. Ας γίνω η αφορμή για να ενισχυθεί ουσιαστικά το εθνικό μας σύστημα υγείας που τόσο υποτιμήθηκε τα τελευταία χρόνια, όχι να περιμένουν ουρές για μια αξονική, για μια χημειοθεραπεία ή ένα χειρουργείο και να χάνεται πολύτιμος χρόνος, να σταματήσει ο χρονοβόρος δαίδαλος της γραφειοκρατίας και των νομικών κωλυμάτων του ΕΟΦ, όταν πρέπει να εγκριθούν άμεσα δοκιμαστικά φάρμακα που μπορεί να σώσουν ζωές.
Αν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή για κάποιο σκοπό, εγώ έχω αποφασίσει ποιος θα είναι αυτός. Να προσφέρω ελπίδα μέσα από όσα κατάφερα στην ζωή μου, από τα όμορφα μέχρι τα άσχημα. Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνο, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις παναθρώπινες αξίες. Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου.
Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου.
Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου".
