Υπάρχουν κάποιες κινηματογραφικές στιγμές που υπερβαίνουν τον χρόνο και μετατρέπονται σε αιώνια σύμβολα αισθητικής. Μια τέτοια στιγμή είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ξαπλωμένη στο "μονό της στρώμα", με φόντο το απέραντο γαλάζιο. Σε αυτή τη λήψη από την ταινία "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια", η εθνική μας σταρ δεν ερμηνεύει απλώς έναν ρόλο, ενσαρκώνει την απόλυτη καλοκαιρινή ελευθερία. Με τα μαλλιά της λουσμένα στο φως και χτενισμένα σε αυτούς τους χαρακτηριστικούς, ανέμελους κυματισμούς, η Αλίκη φέρνει τον αέρα του Saint-Tropez στην Ελλάδα του 1966. Το ροζ χρώμα που κυριαρχεί, οι θηλυκές λεπτομέρειες και το πορτοκαλί λουλούδι που στολίζει το χτένισμά της, συνθέτουν μια εικόνα που θα μπορούσε να σταθεί σε οποιοδήποτε σύγχρονο fashion editorial.
Η αξεπέραστη γοητεία μιας ηλιόλουστης στιγμής
Το έντονο μαύρο eyeliner που τονίζει το βλέμμα, η ηλιοκαμμένη επιδερμίδα και η τόλμη στα αξεσουάρ, δείχνουν μια γυναίκα που γνώριζε καλά πώς να μαγνητίζει τον φακό. Ήταν η εποχή που η αισθητική δεν χρειαζόταν φίλτρα, παρά μόνο χαρακτήρα και μια έμφυτη κομψότητα που ισορροπούσε ανάμεσα στην αθωότητα και τον ακαταμάχητο αισθησιασμό.
Εξήντα χρόνια μετά, η εικόνα αυτής της γυναίκας παραμένει το απόλυτο σημείο αναφοράς για κάθε καλοκαίρι. Η δύναμη αυτής της λήψης κρύβεται στην αυθεντικότητά της, η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν ακολουθούσε τη μόδα, τη δημιουργούσε.
