Ήταν Κυριακή πρωί, 14 Αυγούστου 2005. Στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος" τίποτα δεν προμήνυε την τραγωδία που θα ακολουθούσε. Η πτήση 522 της Helios Airways ετοιμαζόταν για ένα συνηθισμένο ταξίδι προς Λάρνακα, με τελικό προορισμό την Πράγα. Επιβάτες κάθε ηλικίας, οικογένειες, παιδιά, άνθρωποι που απλώς ανυπομονούσαν να φτάσουν στον προορισμό τους. Κανείς δεν γνώριζε ότι αυτό το αεροπλάνο δεν θα προσγειωνόταν ποτέ.
Το πρώτο σημάδι που αγνοήθηκε
Λίγα λεπτά μετά την απογείωση, κάτι αρχίζει να πηγαίνει στραβά. Ο πιλότος επικοινωνεί με την εταιρεία αναφέροντας προειδοποιητικές ενδείξεις στο πιλοτήριο. Κανείς, όμως, δεν αντιλαμβάνεται την πραγματική αιτία: ο διακόπτης πίεσης της καμπίνας είχε παραμείνει σε χειροκίνητη λειτουργία από προηγούμενο έλεγχο. Το αεροσκάφος ανεβαίνει, αλλά η καμπίνα δεν πιέζεται. Ο αέρας αραιώνει. Το οξυγόνο μειώνεται. Ένας αόρατος εχθρός εισβάλλει στο αεροπλάνο.
Η σιωπή που σήμανε τον τρόμο
Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας προσπαθούν να επικοινωνήσουν με το πλήρωμα. Καμία απάντηση. Το Boeing 737 συνεχίζει να πετά μόνο του, στον αυτόματο πιλότο, πάνω από τον ελλαδικό χώρο. Στο εσωτερικό του, επιβάτες και πλήρωμα έχουν χάσει τις αισθήσεις τους. Ο χρόνος έχει παγώσει.
Η Πολεμική Αεροπορία απογειώνει μαχητικά F-16. Όταν πλησιάζουν το αεροσκάφος, οι εικόνες που αντικρίζουν προκαλούν σοκ. Ο κυβερνήτης σκυμμένος στο κάθισμά του. Ο συγκυβερνήτης ακίνητος. Στην καμπίνα, καμία κίνηση. Ένα αεροπλάνο γεμάτο ανθρώπους, αλλά χωρίς ζωή.
Η τελευταία ελπίδα
Και τότε, μέσα στην απόλυτη ακινησία, εμφανίζεται μια ανθρώπινη φιγούρα στο πιλοτήριο. Είναι ο φροντιστής πτήσης, Ανδρέας Προδρόμου. Έχοντας πρόσβαση σε φορητό οξυγόνο, καταφέρνει να ανακτήσει τις αισθήσεις του. Προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο. Για λίγα δευτερόλεπτα γεννιέται η ελπίδα. Όμως είναι ήδη αργά. Τα καύσιμα έχουν σχεδόν εξαντληθεί.
Η πτώση και το τέλος
Στις 12:04 το μεσημέρι, οι κινητήρες σβήνουν. Το αεροσκάφος χάνει ύψος και συντρίβεται σε πλαγιά κοντά στο Γραμματικό, και οι 121 επιβαίνοντες χάνουν τη ζωή τους.
Η πτήση 522 της Helios δεν ήταν απλώς ένα δυστύχημα. Ήταν η απόδειξη ότι ένα μικρό ανθρώπινο λάθος, μια παράλειψη, μπορεί να οδηγήσει σε ανείπωτη καταστροφή. Σήμερα, η υπόθεση διδάσκεται σε σχολές αεροπορίας σε όλο τον κόσμο, ως υπενθύμιση ότι στην ασφάλεια δεν χωρούν εκπτώσεις. Γιατί κάποιες τραγωδίες δεν πρέπει ποτέ να ξεχνιούνται.
