Ήταν μια από τις γυναίκες που δύσκολα θα περνούσαν απαρατήρητες, τόσο λόγω του ονόματός της, όσο και λόγω των εντυπωσιακών, αλλά πάντα μετρημένων κοσμικών εμφανίσεών της. Η Χριστίνα Ωνάση χαρακτηριζόταν από διακριτική πολυτέλεια και μια έντονη αίσθηση προσωπικής ανεξαρτησίας.
Η ίδια είχε υιοθετήσει ένα ιδιαίτερο προσωπικό στυλ και προτιμούσε ποιοτικά υλικά, καθαρές γραμμές και κομμάτια που εξέπεμπαν κύρος χωρίς να είναι κραυγαλέα. Η εικόνα της συνδύαζε τη χλιδή της υψηλής κοινωνίας με μια εσωστρεφή κομψότητα, αποφεύγοντας συχνά τις υπερβολές της μόδας. Παράλληλα, το ντύσιμό της αντανακλούσε τον σύνθετο χαρακτήρα της: θηλυκό αλλά όχι επιτηδευμένο, αυστηρό αλλά με ρομαντικές πινελιές.
Γούνες, κομψά φορέματα και διαχρονικά αξεσουάρ ήταν βασικά στοιχεία της γκαρνταρόμπας της, δημιουργώντας ένα στυλ που δεν ακολουθούσε απλώς τις τάσεις, αλλά εξέφραζε μια προσωπική, σχεδόν εσωτερική αίσθηση κομψότητας.
Πριν από 53 χρόνια, μάλιστα βρέθηκε σε ένα κοσμικό gala στη Γαλλία και τράβηξε πάνω της τα φλας. Η Χριστίνα Ωνάση έδωσε το "παρών" στον χορό που παρέθεσε η βαρόνη Marie Helene de Rothschild για την αναστύλωση των Βερσαλλιών το 1973, στο Château de Ferrières. Οι χοροί του βαρόνου Guy de Rothschild και της συζύγου του, καθιερώθηκαν από τη δεκαετία του ’50 έως τα μέσα του ’70 ως σύμβολα εκλεπτυσμένης υπερβολής και η οικογένεια Ωνάση τυους είχε τιμήσει σε αυτές τις πρωτοποριακές εκδηλώσεις.
Στη συγκεκριμένη εμφάνισή της η Χριστίνα Ωνάση επέλεξε μια εντυπωσιακή γούνα σε παστέλ απόχρωση που λειτουργεί ως κυρίαρχο στοιχείο πολυτέλειας και κοινωνικού κύρους, χαρακτηριστικό της κοσμοπολίτικης αισθητικής της εποχής. Το συνολικό στυλ συνδυάζει ρομαντισμό και θηλυκότητα, με το μακρύ φόρεμα σε απαλούς τόνους να ισορροπεί ιδανικά με τη γούνα.
Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε στα social media και στο elena's diary, όπου αναφέρει: "Μια σπάνια φωτογραφία: Η Χριστίνα Ωνάση στο χορό που παρέθεσε η βαρόνη Marie Helene de Rothschild για την αναστύλωση των Βερσαλλιών το 1973. Οι χοροί του βαρόνου Guy de Rothschild και της συζύγου του, καθιερώθηκαν από τη δεκαετία του ’50 έως τα μέσα του ’70 ως σύμβολα εκλεπτυσμένης υπερβολής. Με θεματικές μεταμφιέσεις, σουρεαλιστική αισθητική και καλεσμένους από τον κόσμο της τέχνης, της πολιτικής και της αριστοκρατίας, οι δεξιώσεις αυτές –με πιο χαρακτηριστικό το Surrealist Ball του 1972– έμειναν στην ιστορία για την guest list τους που αποτελούσε ένα who is who των διασημοτήτων της εποχής και την καλλιτεχνική τους τόλμη".
