Υπήρξαν στιγμές στον κινηματογράφο που έμοιαζαν σχεδόν βγαλμένες από σενάριο. Μία από αυτές ήταν η ανεπαναλήπτη συνάντηση της Κατίνας Παξινού με τον Αλέν Ντελόν στη Βενετία, το 1960. Δύο κόσμοι διαφορετικοί, κι όμως τόσο κοντινοί, η Ελληνίδα με την αυστηρή αρχοντιά και τη βαθιά θεατρική ψυχή, και ο νεαρός τότε Γάλλος με τη φλογερή γοητεία και το βλέμμα που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή.
Η φωτογραφία τους, στην πρεμιέρα της ταινίας "Ο Ρόκκο και τα αδέλφια του" του Λουκίνο Βισκόντι, παραμένει ένα ιστορικό καρέ που αποτυπώνει κάτι περισσότερο από μια απλή συνάντηση: την ένωση δύο γενεών, δύο σχολών υποκριτικής, δύο πολιτισμών που συναντήθηκαν για μια στιγμή κάτω από τα φώτα της Βενετίας.
Η Παξινού, ήδη βραβευμένη με Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου το 1944 για το "Για ποιον χτυπά η καμπάνα", εκπροσωπούσε τη στιβαρή πλευρά της ελληνικής ψυχής που είχε ταξιδέψει πέρα από τα σύνορα. Ο Ντελόν, στο ξεκίνημα της διεθνούς του καριέρας, ήταν η προσωποποίηση της νέας ευρωπαϊκής λάμψης.
Ίσως δεν αντάλλαξαν τίποτε περισσότερο από ένα χαμόγελο, όμως εκείνη η στιγμή έμεινε χαραγμένη ως μια από τις πιο γοητευτικές συναντήσεις στην ιστορία του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, ένα βλέμμα που ένωνε το παλιό με το νέο, τη θεατρική δύναμη με τον κινηματογραφικό μύθο.
