Ήταν ένα από τα πιο ιδιαίτερα καλλιτεχνικά ζευγάρι στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου και πρόσφεραν πολλά στην Τέχνη μέσα από το πάθος και την προσήλωση σε κάθε παράσταση. Ο λόγος για την Κατίνα Παξινού και τον Αλέξη Μινωτή, το εμβληματικό ζευγάρι που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στον χώρο του θεάματος.
Οι δυο τους εμφανίστηκαν στο Ελληνικό Θέατρο την εποχή που μεσουρανούσαν ονόματα όπως η Μαρίκα Κοτοπούλη και ο Αιμίλιος Βεάκης. Είχαν την τύχη να συμπεριληφθούν στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου, που το 1932 εγκαινίαζε τη δεύτερη περίοδο της λειτουργίας του υπό τη διεύθυνση του Φώτου Πολίτη. Συνεργάστηκαν με τον Δημήτρη Ροντήρη και πρωταγωνίστησαν στις πρώτες παραστάσεις αρχαίου δράματος, με τις οποίες επαναλειτούργησε το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου στους νεότερους χρόνους. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ΄30 είχαν αρχίσει να κατακτούν το κοινό εντός και εκτός των συνόρων της Ελλάδας, με αποκορύφωμα το Οσκαρ της Κατίνας Παξινού για το ρόλο της στην ταινία "Για ποιόν χτυπά η καμπάνα” – την πρώτη από τις πολλές διακρίσεις που απονεμήθηκαν στη μεγάλη τραγωδό- και την παγκόσμια αναγνώριση του Αλέξη Μινωτή ως σκηνοθέτη, τον οποίο στο εξής μετακαλούν ξένοι θεατρικοί οργανισμοί, ακόμα και όπερες, για να συνεργαστεί στις παραγωγές τους.
Ωστόσο, ελάχιστα πράγματα ήταν γνωστά για τη ζωή τους. Ένας σπάνιο στιγμιότυπο αυτής έφερε στο φως της δημοσιότητας το elena's diary.
"Η Κατίνα Παξινού και Αλέξης Μινωτής στο σπίτι τους στο Λος Άντζελες την δεκαετία του 40: Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Κατίνα Παξινού βρισκόταν στο Λονδίνο όπου εμφανιζόταν στο θέατρο και έτσι δεν μπορούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Έφυγε για την Αμερική στην οποία ταξίδεψε με ένα αντιτορπιλικό. Εκεί έπαιξε με επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ, το έργο όμως που την επέβαλε σε διεθνή κλίμακα και που της χάρισε το 1944 βραβείο β’ γυναικείου ρόλου από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου ήταν το "Για ποιον χτυπά η καμπάνα", μεταφορά του λογοτεχνικού έργου του Χέμινγουεϊ, που εξελισσόταν στον Ισπανικό Εμφύλιο στο οποίο υποδυόταν το ρόλο της φλογερής πατριώτισσας Πιλάρ.
Τη βραδιά της απονομής η Ελληνίδα ηθοποιός ξεχώρισε φορώντας μια grecian τουαλέτα του Έλληνα σχεδιαστή με τη μεγάλη διεθνή καριέρα Jean Desses. Παραλαμβάνοντας το Όσκαρ, είπε: "Το δέχομαι για λογαριασμό όλων των συναδέλφων μου του Εθνικού θέατρου, ζωντανών ή νεκρών”. Ο πόλεμος στην Ελλάδα δεν είχε ακόμη τελειώσει. Θα ακολουθούσαν και άλλοι σημαντικοί ρόλοι στο Χόλιγουντ σε ταινίες όπως "Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα” και "Ο θείος Σίλας” αν και το 1952 επέστρεψε μαζί με τον Αλέξη Μινωτή στην Ελλάδα για να μεγαλουργήσει σε εμβληματικούς ρόλους του κλασσικού ρεπερτορίου και φυσικά στην Επίδαυρο”.
