Ήταν η εποχή που το Παρίσι δεν ήταν απλώς η πόλη του φωτός, αλλά και η σκηνή που φιλοξενούσε τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες, δημιουργούς και θρύλους του αιώνα. Εκεί, στα σαλόνια της υψηλής κοινωνίας, στα παρασκήνια της όπερας και στους κύκλους των εκλεκτών, διασταυρώθηκαν δύο από τις πιο επιδραστικές μορφές του 20ού αιώνα: η Μαρία Κάλλας και ο Yves Saint Laurent.
Η Κάλλας, με τη φωνή που έμοιαζε να κατεβαίνει από τους θεούς, δεν ήταν απλώς μια σπουδαία σοπράνο. Ήταν ένα πολιτιστικό φαινόμενο. Μετέτρεψε την όπερα σε κάτι πέρα από την ελίτ—την έκανε πάθος, δράμα, και απόλυτο μεγαλείο. Ήταν η "Βίβλος της Όπερας", όπως την αποκαλούσε ο Leonard Bernstein.
Και ο Saint Laurent; Εκείνος έντυνε το πάθος της. Με το βλέμμα του στραμμένο στις σιλουέτες των γυναικών που ήθελαν να τολμούν, να ξεχωρίζουν και να μαγεύουν, ο εμβληματικός σχεδιαστής είδε στη Μαρία όχι απλώς μια ερμηνεύτρια, αλλά την απόλυτη ενσάρκωση της έννοιας Diva—της γυναίκας-σύμβολο, της θηλυκότητας που δεν περιορίζεται ούτε στα υφάσματα, ούτε στα σκηνικά.
Η συνάντησή τους στο Παρίσι τη δεκαετία του ’70 δεν ήταν απλώς μια κοινωνική στιγμή. Ήταν η συνάντηση της φωνής με την εικόνα, της Τέχνης με τη Μόδα, του μεγαλείου με το στυλ. Ο Saint Laurent ήταν θαυμαστής της Κάλλας από νωρίς· ήταν παρών στο πρώτο της ρεσιτάλ στο Palais Garnier το 1958, ενώ αργότερα, περιέγραφε την παρουσία της ως θεϊκή. "Οι θεοί έπλητταν κι επιθύμησαν πίσω τη φωνή τους", είπε όταν εκείνη έφυγε από τη ζωή το 1977.
