Τον Ιούνιο του 1998 η Ελλάδα συγκλονίστηκε από μία μυστηριώδη εξαφάνιση ενός πανεπιστημιακού: του Αναπληρωτή Καθηγητή της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτρη Λιαντίνη. Είχε αφήσει φεύγοντας ένα γράμμα στην κόρη του, όπου αναφερόταν στην εκούσια εξαφάνισή του. Φυσικά, στα Μ.Μ.Ε. της εποχής, το γεγονός αυτό έγινε πρώτο θέμα. Οι Αρχές, τότε έκαναν εκτεταμένες έρευνες για αρκετό καιρό, δίχως όμως να μπορέσουν να εντοπίσουν κάποιο ίχνος του Λιαντίνη.
Επτά χρόνια αργότερα όμως, το 2005, ακόμα και όσοι δεν είχαν πειστεί ότι ο Λιαντίνης ήταν νεκρός, βεβαιώθηκαν ότι αυτό είχε συμβεί, καθώς βρέθηκε και ταυτοποιήθηκε η σορός του στον Ταΰγετο.
Ποιος ήταν ο Δημήτρης Λιαντίνης
Ο Δημήτρης Λιαντίνης- γεννημένος ως Δημήτρης Νικολακάκος- γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1942στον Ταΰγετο. Ηταν Έλληνας πανεπιστημιακός, φιλόσοφος, ποιητής, συγγραφέας, μεταφραστής. Υπήρξε αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας εννέα βιβλίων με φιλοσοφικό και παιδαγωγικό περιεχόμενο. Ήταν λάτρης της Αρχαίας Ελλάδας και της πνευματικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της, για τη μελέτη της οποίας αφιέρωσε όλη του τη ζωή. Έγραψε για διάφορα θέματα, όπως την ηθική, τη ζωή και τον θάνατο, και τη σχέση Ορθοδοξίας και Ελληνισμού. Το τελευταίο του και πιο σημαδιακό σύγγραμμα, το Γκέμμα, έχει μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.
Εστίασε στην ανάγκη να ενταχθούν τα αρχαία ελληνικά ήθη και έθιμα στο σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα καθώς και στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων. Στο ευρύ κοινό έγινε κυρίως γνωστός το 1998, σε ηλικία των 56 ετών, όταν η υπόθεση της εξαφάνισής του απασχόλησε την κοινή γνώμη. Τελικά τα οστά του βρέθηκαν 7 χρόνια μετά, στις 6 Ιουνίου 2005, σε μια σπηλιά κοντά στην κορυφή του Ταϋγέτου.
Ο "μυστήριος" θάνατός του
Την 1η Ιουνίου 1998 ο Λιαντίνης εξαφανίστηκε αφήνοντας γράμμα προς την κόρη του, στο οποίο δήλωνε πως είχε αποφασίσει "να αφανισθεί αυτοθέλητα", όπως χαρακτηριστικά έγραφε. Η υπόθεση της εξαφάνισής του απασχόλησε την κοινή γνώμη, λόγω της ιδιαίτερης προβολής από τα ΜΜΕ. Στις 6 Ιουλίου του 2005, ο συγγενής του Παναγιώτης Νικολακάκος, ο οποίος ήταν ο μόνος που γνώριζε το σημείο θανάτου του, οδήγησε την κόρη του Λιαντίνη σε μια σπηλιά του Ταϋγέτου, όπου μέσα κείτονταν ο ίδιος. Αργότερα ο αδερφός του, Γιώργος Νικολακάκος, αποκάλυψε ότι ο Λιαντίνης είχε δώσει ακριβείς οδηγίες για το πότε να αποκαλυφθεί το μέρος όπου βρισκόταν. Όπως έγραψε στο τελευταίο γράμμα στην κόρη του, είχε προετοιμάσει αυτή τη στιγμή βήμα-βήμα μια ολόκληρη ζωή.
Μετά την ανεύρεση του σκελετού, έγιναν ιατροδικαστικές εξετάσεις που κατέληξαν ότι ο νεκρός ήταν όντως ο Λιαντίνης. Όμως άφησαν αναπάντητο το πώς πέθανε, δεδομένου ότι δεν ανευρέθη στις τοξικολογικές εξετάσεις κάποια ουσία που να επιφέρει τον θάνατο. Άγνωστη είναι και η ακριβής ημερομηνία του θανάτου. Παρότι η επιθυμία του ίδιου ήταν, αν βρεθούν τα οστά του, να μείνουν στον Ταΰγετο, τελικά ενταφιάστηκαν στις 20 Αυγούστου 2005 στο νεκροταφείο των Κεχρεών Κορινθίας.
Δείτε το σχετικό βίντεο:
"Είμαστε απλοί και καθαροί - όπως απλός είναι κι ο κόσμος. Τι ζητάμε; Μια γυναίκα τώρα -μεγαλώσαμε πια- απλή σαν κι εμάς, ένα σπιτάκι για μην κρυώνουμε το χειμώνα, σαν τα πουλιά στο δρυμό, μια ταπεινή εργασία, για να ταΐζουμε ψωμάκι και Θασίτικη ελιά τα παιδάκια που αύριο θα μας δώσει η θεία χάρη της ζωής. Και κάτι ακόμα, που δεν τόλεγα πολυτέλεια: να μπορούμε μια φορά τον χειμώνα να βλέπουμε τα χιονισμένα βουνά και μια φορά το θέρος να γνεφοχαιρετούμε το πρόσωπο της αρμυρής θάλασσας. Αυτό είναι μια ολόκληρη ζωή, τόσο πλούσια, που καταντάει παραμύθι."
Απόσπασμα επιστολής του Λιαντίνη σε κάποιο φίλο του, το 1971 από το Μόναχο όπου σπούδαζε.
