Μετά τη θυελλώδη συμμετοχή της στην Eurovision, η Μαρίνα Σάττι έβγαλε το καινούργιο της άλμπουμ με τίτλο "P.O.P.", που έσπασε ρεκόρ.
Ο τίτλος δεν παραπέμπει τυχαία ταυτόχρονα στην ονομασία pop (δημοφιλές) και Π.Ο.Π. (Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης), αφού η Μαρίνα αγαπά να "παίζει" με όλα αυτά τα στοιχεία που απαρτίζουν την ελληνική κουλτούρα και καθημερινότητα.
Αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα έχει το άλμπουμ της (όπως και το τραγούδι "ΖΑΡΙ" που επέλεξε για την Eurovision). Τα κομμάτια της συχνά προκαλούν πολλές αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λόγω της πολυπλοκότητας που έχουν ως ακούσματα. Το άλμπουμ "P.O.P.", ολοκληρώνεται με το τραγούδι "Αχ Θάλασσα".
Στην ονομαστική της εορτή, η Μαρίνα δημοσίευσε το βίντεο κλιπ του τραγουδιού, ίσως για να τιμήσει το όνομά της, που σημαίνει "θάλασσα" στα λατινικά.
Τα έσοδα αυτού, θα διατεθούν στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), για να βοηθηθούν τα παιδιά πρόσφυγες. Η Μαρίνα ανήκει στις τραγουδίστριες που έχουν δυναμικό δημόσιο λόγο και άποψη, γι' αυτό και δεν είναι αγαπητή σε όλους. Οι δουλειές της μέχρι στιγμής και ειδικά τη φετινή χρονιά, με τον έναν τρόπο ή με τον άλλον έχουν έναν δικό της ιδιαίτερο σχολιασμό.
Τα μηνύματα στο κινηματογραφικό βίντεο
Το βίντεοκλιπ του τραγουδιού "Αχ Θάλασσα" ξεκινά με μία αφιέρωση στον πατέρα της, που έχασε λίγο μετά τη λήξη του διαγωνισμού της Eurovision.
O γάλλος σκηνοθέτης Cyprien Clement-Delmas με την ομάδα παραγωγής Hiersoir και Nomad Production μας βάζουν σε μια δική τους εκδοχή για τις καλοκαιρινές διακοπές και τις επισκέψεις μας στις παραλίες. Η κάμερα κάνει τη βόλτα της ανάμεσα στους λιαζόμενους και ξεκινούν τα "easter eggs", τα κρυφά μηνύματα δηλαδή του κλιπ.
Το πρώτο είναι τα συρματοπλέγματα που βλέπουμε γύρω από την παραλία λες και είναι φυλακή, όσο κι αν και η εικόνα της φύσης είναι μαγική με την κλασική, ελληνική, γαλήνια ομορφιά.
Τα παιδάκια κάνουν βουτιές ανάμεσα σε κάποια συντρίμμια που φαίνεται να είναι από βάρκα. Οι παραθεριστές απολαμβάνουν τον ήλιο και τη θάλασσα ατάραχοι. Λίγο πιο βαθιά επιπλέουν πορτοκαλί σωσίβια. Πού είναι όμως οι άνθρωποι;
Καρφωμένη στην άμμο είναι μία πινακίδα που αναγράφει "όχι πρόσβαση στο κοινό, ιδιοκτήτες μόνο". Ίσως ένα σχόλιο για το θέμα των παράνομων ιδιωτικοποιήσεων των ακτών μας που έχει ταράξει την επικαιρότητα τα δύο τελευταία καλοκαίρια, αλλά ως ένα γενικότερο σύγχρονο ταξισμό.
Ξαφνικά ένας άντρας διασχίζει τα βράχια της παραλίας με μία ροζ μηχανή. Η προσθήκη αυτή έγινε ώστε να υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στα υπόλοιπα τραγούδια του άλμπουμ της. Η μηχανή αναφέρεται στο τραγούδι της "mixtape".
Στην κορυφή των βράχων βρίσκεται ένα στρέιτ ζευγάρι που αγκαλιάζεται, αλλά είναι στο χείλος του γκρεμού.
Επιτέλους, εμφανίζεται η Μαρίνα μόνη της στα ανοιχτά, πάνω σε μία βάρκα με το όνομα "ΖΩΗ". Αφού και η θάλασσα με τα σκαμπανεβάσματά της σαν και αυτήν είναι, μα ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου φέρει.
Η κάμερα αναποδογυρίζει, φτάνει στον σκοτεινό βυθό και έπειτα ανεβαίνει στα πουλιά του ουρανού, όσο ακούγεται η ανατριχιαστική μελωδία με το βιολί. Ξαναβουτά τελικά, για να μας δείξει τα ρούχα αυτών που τα ονόματά τους ξεχάστηκαν μέσα στο νερό.
"Την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον 29.984 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη Μεσόγειο Θάλασσα. 1.274 ήταν παιδιά". Μία μαύρη οθόνη τα σβήνει όλα απότομα και μπαίνουν οι τίτλοι τέλους. Ένας αριστουργηματικός αντικατοπτρισμός της σύχρονης πραγματικότητας και της ανθρωπότητας.
Κείμενο: Ντόρα Σαμολαδά
