Ο Πλάθιντο Ντομίνγκο, όπως είναι το πλήρες ονοματεπώνυμό του, γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1941 στη Μαδρίτη. Οι γονείς του ήταν διακεκριμένοι ερμηνευτές της θαρθουέλα, της ισπανικής ελαφράς όπερας. Αρχικά σπούδασε πιάνο και διεύθυνση ορχήστρας στο Εθνικό Ωδείο Μουσικής της Πόλης του Μεξικού, όπου είχε μετακομίσει η οικογένειά του, και συνέχισε με σπουδές φωνητικής, όταν αποκαλύφθηκαν τα πλούσια φωνητικά του προσόν. Ο Πλάθιντο Ντομίνγκο ένας από τους σύγχρονους μύθους της όπερας, έχει υποδυθεί 124 διαφορετικούς ρόλους στα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα του κόσμου. Στην παράσταση του "Οθέλλου", στην όπερα της Βιέννης, το κοινό τον χειροκροτούσε επί μία ώρα και είκοσι λεπτά, επαναφέροντάς τον στη σκηνή εκατόν μία φορές, χαρίζοντας του μια θέση στα Ρεκόρ Γκίνες. Έλαβε δώδεκα βραβεία Γκράμι σε διάφορες κατηγορίες, ενώ το 2002 χρίστηκε επίτιμος ιππότης της Μεγάλης Βρετανία.
Ο Χοσέ Καρρέρας γεννήθηκε στη Βαρκελώνη σε μία πενταμελή οικογένεια. Το 1951, η οικογένειά του μετανάστευσε στην Αργεντινή αναζητώντας μία καλύτερη ζωή. Ωστόσο, μέσα σε ένα χρόνο η οικογένεια επέστρεψε στο Σαντς, όπου πέρασε το υπόλοιπο των παιδικών και εφηβικών του χρόνων.Έδειξε από νωρίς το ταλέντο του στη μουσική και ειδικότερα στο τραγούδι, το οποίο καλλιεργήθηκε εντατικότερα στην ηλικία των 6 ετών. Το 1971 έλαβε μέρος στον διάσημο διεθνή διαγωνισμό για νέους τραγουδιστές όπερας που διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Τζουζέπε Βέρντι της Πάρμας. Ήταν μόλις 24 ετών και ο μικρότερος από τους συμμετέχοντες. Ερμήνευσε τρεις άριες και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Η καριέρα του είχε ήδη ξεκινήσει την άνοδο της.
Η πολιτική έχθρα ανάμεσα σ' έναν Καταλανό κι έναν Μαδριλένιο.
Ο Πλάθιντο Ντομίνγκο, έχει καταγωγή από την Μαδρίτη, ενώ ο Χοσέ Καρέρας είναι Καταλανός τενόρος.
Οι δύο αυτοί ογκόλιθοι της μουσικής το 1984 δήλωναν ορκισμένοι εχθροί. Τόση μάλιστα ήταν η αντιπάθεια του ενός για τον άλλον, όπου το 1987 ο Καρέρας αντιμετώπισε έναν πιο αδυσώπητο εχθρό από τον ανταγωνιστή του στο τραγούδι. Έμεινε "άφωνος" στην διάγνωση της ασθένειάς του: λευχαιμία.
Η μάχη εναντίον του καρκίνου ήταν οδυνηρή. Υποβλήθηκε σε πολλές θεραπείες και εκτός της μεταμόσχευσης μυελού των οστών και μεταγγίσεις αίματος αναγκάστηκε να ταξιδεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες μια φορά τον μήνα. Ανίκανος να εργαστεί κάτω από τέτοιες συνθήκες, αν και είχε στην διάθεση του μια σεβαστή περιουσία, τα έξοδα αυτών των ταξιδιών και οι θεραπείες τον έφεραν σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση. Ήταν η στιγμή που έψαχνε λύσεις οικονομικότερες και τότε ανακάλυψε ένα ίδρυμα στην Μαδρίτη του οποίου σκοπός ήταν η οικονομική υποστήριξη θεραπείας εκείνων που έπασχαν από λευχαιμία.
Χάρη στη στήριξη του ιδρύματος "FORMOZA", ο Καρέρας νίκησε την ασθένεια και επέστρεψε στο τραγούδι.
Τότερ ήταν που αποφάσισε να γίνει μέλος του ιδρύματος. Ωστόσο, διαβάζοντας το καταστατικό του ιδρύματος, ανακάλυψε κάτι που τον εξέπληξε: ότι ο κύριος δωρητής και πρόεδρος του ιδρύματος ήταν ο Πλάθιντο Ντομίνγκο.
Αργότερα ανακάλυψε ότι ο Πλασίντο Ντομίνγκο δημιούργησε αυτό το ίδρυμα για να τον βοηθήσει, αλλά επέλεξε να μείνει ανώνυμος μην τυχόν και από "υπερηφάνεια" ο Καρέρας, αρνηθεί τη βοήθεια του "ορκισμένου εχθρού" του.
Αλλά ίσως, το σημαντικότερο αυτής της ιστορίας είναι ο τρόπος της συνάντησης τους.
Ο Καρέρας, απροειδοποίητα, εμφανίστηκε σε μια συναυλία του Ντομίνγκο στη Μαδρίτη, διέκοψε την παράσταση και ταπεινά γονάτισε μπροστά του και τον ευχαρίστησε δημοσίως.
Ο Ντομίνγκο τον βοήθησε να σηκωθεί και με μια αξέχαστη αγκαλιά σφράγισαν το ξεκίνημα μιας σπουδαίας φιλίας.
Σε μια συνέντευξη τού Ντομίνγκο, ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε το λόγο που είχε δημιουργήσει το ίδρυμα "FORMOZA", καθώς είχε βοηθήσει στην επιστροφή ενός σπουδαίου "ανταγωνιστή" του, στις Παγκόσμιες Σκηνές.
Η απάντηση τού Ντομίνγκο ήταν ολιγόλογη και ακριβής: "Δεν μπορούμε να χάσουμε μια τέτοια φωνή!"
