Ο Αλμπέρτο Αλεάντρο Ουντέρζο, γνωστός ως Αλμπέρ Ουντερζό, είναι Γάλλος σχεδιαστής και σεναριογράφος κόμικς. Είναι διάσημος ως ο συνδημιουργός, μαζί με τον σεναριογράφο Ρενέ Γκοσινί, της επιτυχημένης σειράς Αστερίξ.
Γιος Ιταλών που μετανάστευσαν στη Γαλλία, ο Αλμπέρ Ουντερζό ξεκίνησε να σχεδιάζει από τα 14 του χρόνια. Εργάστηκε ως βοηθός σε εκδοτικούς οίκους, ως "ρεπόρτερ-σχεδιαστής" σε πρακτορεία ειδήσεων ή ως σκιτσογράφος σε εφημερίδες. Το 1951 γνωρίστηκε με τον Ρενέ Γκοσινί και μαζί, ένα απόγευμα με πολύ τσιγάρο και παστίς, δημιούργησαν τους δύο ήρωες που θα τους έκαναν διάσημους σαν ντουέτο, τουλάχιστον μέχρι τον θάνατο του Γκοσινί το 1977, που οδήγησε τον Ουντερζό στην ανάληψη σεναριακών καθηκόντων.
Το λεπτό και λαϊκό χιούμορ τού ενός και η "καθαρή γραμμή" του άλλου, ήρθαν στην Ελλάδα στη δεκαετία του ’60 από τις εκδόσεις Σπανός, ενώ τη σκυτάλη πήραν οι εκδόσεις Ψαρόπουλος και η Μαμούθκομιξ. Εδώ και χρόνια, τις περιπέτειες του Αστερίξ αφηγούνται οι Ζαν-Ιβ Φερί και Ντιντιέ Κονράντ. Το χιούμορ τού Γκοσινί δεν αναπαράγεται εύκολα, όμως η κληρονομιά του Ουντερζό επιβιώνει ικανοποιητικά: στο τελευταίο καρέ κάθε ιστορίας, απεικονίζεται ακόμα εκείνο το μεγάλο τσιμπούσι.
Ο Ουντερζό θεωρείται ευρέως ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς των γαλλοβελγικών κόμικς, με μεγάλη επίδραση στις μεταγενέστερες γενιές. Σύμφωνα με δεδομένα της UNESCO, ανήκει στους δέκα πιο πολυμεταφρασμένους γαλλόφωνους συγγραφείς και είναι ο τρίτος πιο πολυμεταφρασμένος δημιουργός κόμικς, μετά τον Γκοσινί και τον Hergé
Όντας μεγάλος θαυμαστής του Ουώλτ Ντίσνεϋ, ήθελε να γίνει, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, "ο Γάλλος Ντίσνεϋ".
Η πρώτη προσωπική δουλειά του Ουντερζό ήταν το Flamberge, gentilhomme gasconne, μια χιουμοριστική περιπέτεια που δημοσιεύτηκε μεταξύ 1945 και 1946. Ακολούθησαν τα επίσης χιουμοριστικά Clopinard (1946) και Belloy (1948). Για το τελευταίο, από το 1950 κι έπειτα συνεργαζόταν με τον σεναριογράφο Ζαν-Μισέλ Σαρλιέ.
Η δημιουργία του Αστερίξ
Η γνωριμία με τον Γκοσινί έγινε τον χειμώνα του 1951 στο Παρίσι και γρήγορα, άρχισαν να δουλεύουν μαζί για ένα βελγικό έντυπο. Ο πρώτος σημαντικός κοινός τους τίτλος είναι το Ιωάννης Πιστολέ, ένα χιουμοριστικό κόμικ με πειρατές που έκανε την εμφάνισή του το 1952. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1958, δημιουργούν το Ούμπα-πα. Παρότι βραχύβια, αυτή η κωμική σειρά με πρωταγωνιστές έναν ρωμαλέο Ινδιάνο και τον Γάλλο φίλο του, θεωρείται πλέον ένα από τα αριστουργήματα του διδύμου Γκοσινί-Ουντερζό.
Το 1959, ο Γκοσινί ήταν μεταξύ των συνιδρυτών του περιοδικού Pilote. Ο αρχισυντάκτης Φρανσουά Κλωτώ προσπαθώντας να αντισταθεί στην κυριαρχία των βελγικών σειρών Τεντέν και Σπιρού, θέλησε να προωθήσει μια συγκεκριμένη εικόνα της Γαλλίας. Για το λόγο αυτό, ο Γκοσινί και ο Ουντερζό αναζήτησαν έμπνευση από τη γαλλική ιστορία. Κάπως έτσι, αποφάσισαν να ασχοληθούν με τη ρωμαϊκή κατοχή της Γαλατίας. Αρχικά, ο Ουντερζό είχε στο μυαλό του έναν Αστερίξ ψηλό και μυώδη, αλλά τελικά επικράτησε η ιδέα του Γκοσινί. Στις 29 Οκτωβρίου 1959, στο πρώτο τεύχος του Pilote, έκαναν την εμφάνισή τους οι δύο εναρκτήριες σελίδες της σειράς.
Το 1961 η πρώτη ιστορία του Αστερίξ συγκεντρώθηκε σε ένα άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε σε μόλις 6.000 αντίτυπα. Ωστόσο, γρήγορα η σειρά άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής. Οι πωλήσεις αυξήθηκαν κατακόρυφα, καθώς το Χρυσό Δρεπάνι (1962) πούλησε 15.000 αντίτυπα, το Ο Αστερίξ και οι Γότθοι (1963) τα διπλάσια και το Ο Αστερίξ στους Βρετανούς τα 600.000. Η σειρά είχε γίνει τόσο αγαπητή, που το 1965 το Pilote υιοθέτησε τον υπότιτλο Le Journal d'Astérix et d'Obélix ("Το περιοδικό του Αστερίξ και του Οβελίξ"). Η προσοχή που απαιτούσε το Αστερίξ ήταν τέτοια, που σταδιακά ο Ουντερζό αποσύρθηκε από κάθε άλλη σειρά.
