Όσοι έχουν δει τη θρυλική ταινία του 1995 θα βλέπουν για πάντα στον ύπνο τους ένα χέρι να βρίσκεται σε εργήγορση δίπλα από το εσωτερικό χερούλι της πόρτας του αυτοκινήτου. Όσοι δεν έχουν δει τις "Γέφυρες του Μάντισον", ας σπεύσουν αν θέλουν να ζήσουν μια μεγαλειώδη ιστορία αγάπης χωρίς τυμπανοκρουσίες, ένα σενάριο που θα μπορούσε να προκύψει και στην πραγματική ζωή.
"Οι Γέφυρες του Μάντισον" αφηγούνται έναν επικό έρωτα που γεννιέται το 1965, στην Άιοβα των ΗΠΑ, στη μέση του πουθενά. Η Φραντσέσκα Τζόνσον (Μέριλ Στριπ) ζει με τον άντρα της και τα δύο τους παιδιά σε ένα αγρόκτημα, όταν ένας φωτογράφος του National Geographic, ο Ρόμπερτ Κίνκεϊντ (τον οποίο υποδύεται ο Κλιντ Ίστγουντ) φτάνει στην περιοχή για να φωτογραφίσει τις γέφυρες της. Σταματάει λοιπόν στο σπίτι της Φραντσέσκας, που έχει ρίζες από την Ιταλία, για να ζητήσει οδηγίες για τη Γέφυρα του Ρόουζμαν και εκείνη προσφέρεται να τού δείξει τη γέφυρα που ψάχνει.
"Νομίζω ότι έχω χαθεί" της λέει εκείνος. "Είχες σκοπό να βρίσκεσαι στην Άιοβα;" τον ρωτάει εκείνη και αφού της απαντήσει θετικά, τού λέει "τότε δεν έχεις χαθεί" σε έναν συμβολικό διάλογο που θα μπορούσε να μιλά για την ίδια τη ζωή.
Η οικογένεια της Φραντσέσκας βρίσκεται σε μία ζωοπανήγυρη για τέσσερις ημέρες. Αυτές θα είναι αρκετές για να έρθουν κοντά δυο ψυχές, που ίσως νόμιζαν ότι στην ηλικία τους δεν θα ζούσαν τελικά τον έρωτα. Ο Ρόμπερτ κοσμογυρισμένος, διψασμένος όμως για σταθερότητα και αγάπη, η Φραντσέσκα, μια γυναίκα όλο φλόγα που αναγκάζεται να ζει συντηρητικά χωρίς να έχει ταξιδέψει ποτέ πουθενά στη ζωή της.
Η ταινία προβλήθηκε στις 2 Ιουνίου του 1995 και έκανε εισπράξεις 182 εκ. δολάρια, ενώ όλοι αποθέωσαν τη λιτή ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστών, ο χωρισμός των οποίων μας ράγισε την καρδιά, την ίδια στιγμή που καταλαβαίναμε απολύτως τους λόγους. Εκείνη τη χρονιά η Μέριλ Στριπ προτάθηκε βέβαια για Όσκαρ Ά γυναικείας ερμηνείας. Ο Ίστγουντ κέρδισε με την ερμηνεία του, αλλά και με τη δεινότητά του ως σκηνοθέτης, αφού είναι σχεδόν άθλος να σκηνοθετεί κανείς τον εαυτό του σε μια τόσο προσωπική ταινία που εκτυλίσσεται μάλιστα κατά κύριο λόγο μεταξύ δύο ανθρώπων.
"Δεν φώναζε ποτέ action όπως άλλοι σκηνοθέτες. Έμπαινε στο σκηνικό της ταινίας και έλεγε μόνο ΟΚ κι άρχιζε να παίζει. Μου πήρε λίγο χρόνο να καταλάβω το σήμα του και να ξεκινήσω κι εγώ" θυμάται η Μέριλ Στριπ. Αρχικά για τον ρόλο η παραγωγή έψαχνε μία νεότερη γυναίκα, όμως ήταν η μαμά του Κλιντ Ίστγουντ που τού είπε ότι η Στριπ θα ήταν ιδανική. Για τον ρόλο είχαν περάσει από κάστινγκ η Κατρίν Ντενέβ και η Ιζαμπέλα Ροσελίνι, μεταξύ άλλων, ενώ για τον ρόλο του πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη είχε ακουστεί και το όνομα του Ρόμπερτ Ρέντφορντ.
Ο Ίστγουντ επέλεξε να γυρίσουν την ταινία γραμμικά, όπως δηλαδή εξελισσόταν πράγματι η ιστορία, ώστε να μπουν καλύτερα στον ψυχισμό των ηρώων τους και να δώσουν χώρο και χρόνο να αναπτυχθεί εκείνη η μοναδική χημεία μεταξύ τους. Η Στριπ είχε τώρα την ευκαιρία να τον εκτιμήσει όχι μόνο ως ηθοποιό, αλλά και ως σκηνοθέτη. Στην ταινία υπήρχε μία σκηνή στην οποία ο Ίστγουντ είχε γυρισμένη την πλάτη στην κάμερα ενώ εκείνη τη στιγμή έκλαιγε. "Μα γιατί δεν αφήνεις το κοινό να σε δει;" τον είχε ρωτήσει η ίδια, γνωρίζοντας πως θα είχε μαγνητίσει με την ερμηνεία του, θα είχε οδηγηθεί σίγουρα σε μία υποψηφιότητα Όσκαρ. Εκείνος όμως έκρινε, σκηνοθετικά, πως έτσι έπρεπε να γυριστεί η σκηνή. Και αυτό είναι κάτι που θα κρατήσει για πάντα η Στριπ, όπως έχει δηλώσει σε συνέντευξή της.
Τα δικαιώματα της ταινίας είχε αγοράσει ο Στίβεν Σπίλμπεργκ που σκόπευε να σκηνοθετήσει ο ίδιος την ταινία. Οι "Γέφυρες του Μάντισον" βασίζονται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Τζέιμς Ουάλερ. Το μυθιστόρημα ήταν το πρώτο του συγγραφέα και πούλησε 9.5 εκ. αντίτυπα ανά τον κόσμο. Ο Σπίλμπεργκ είχε αγοράσει τα δικαιώματα για να κάνει την ταινία έναντι 25.000 δολαρίων τότε.
Βλέποντας ότι δεν προλαβαίνει να το σκηνοθετήσει ο ίδιος το ανέθεσε αρχικά στον Σίντνεϊ Πόλακ, κι έπειτα στον Μπρους Μπέρεσφορντ. Μετά από πολλές αλλαγές στο σενάριο και στους σεναριογράφους τελικά κατέληξαν στην εκδοχή που έχουμε δει. Ο Ίστγουντ που είχε ήδη επιλεγεί ως πρωταγωνιστής επέλεξε τελικά και να το σκηνοθετήσει. Και μάλιστα έγραψε μαζί με τον Lennie Niehaus το μουσικό θέμα της ταινίας, αφού λίγοι ίσως ξέρουν τη μεγάλη αγάπη του Ίστγουντ για τη μουσική! Μάλιστα, όταν σκηνοθετεί μια ταινία, γράφει συχνά και τη μουσική της.
Οι "Γέφυρες του Μάντισον" δια στόματος Ίστγουντ μας χάρισαν επικές ατάκες όπως: "Αυτή η βεβαιότητα έρχεται μόνο μια φορά στη ζωή" και "Νομίζεις πως αυτό που συνέβη μεταξύ μας συμβαίνει σε όλους; Αυτό που νιώθουμε ο ένας για τον άλλον; Δεν είμαστε σχεδόν πλέον δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Κάποιοι άνθρωποι ψάχνουν όλη τους τη ζωή για κάτι τέτοιο και δεν το βρίσκουν. Άλλοι δεν πιστεύουν πως υπάρχει καν".
Τριαντά έξι ημέρες γυρισμάτων μας χάρισαν μια επική ιστορία αγάπης που θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας για να μας υπενθυμίζει πως θα πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή.
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
