Άννα Καρίνα, το πρόσωπο της Nouvelle Vague, το σύμβολο μιας εποχής και ενός διαφορετικού σινεμά που ήρθε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της ως τότε αισθητικής.
Η δημιουργική και προσωπική της σχέση με τον Ζαν Λικ Γκοντάρ έδωσε μια σειρά από ταινίες και εικόνες που καθόρισαν το είδος που προσπάθησαν να φτιάξουν οι γάλλοι πρώην κριτικοί των Cahiers du cinéma.
Στο διάστημα 1960-1966, η Καρίνα πρωταγωνίστησε σε 8 ταινίες του Γκοντάρ, ξεκινώντας από το "Le Petit Soldat" του 1960 και το "Μια Γυναίκα Είναι Γυναίκα" την ίδια χρονιά, ερμηνεία για την οποία βραβεύτηκε στο φεστιβάλ του Βερολίνου. Τα "Ζούσε τη Ζωή της" (η καλύτερή της ίσως ερμηνεία της καριέρας της), "Bande à part", "Ο Τρελός Πιερό", "Made in USA" έχουν μείνει ανεξίτηλα ως σήμερα στο χρόνο χάρη στους αφηγηματικούς πειραματισμούς του Γκοντάρ και τη μαγνητική παρουσία της.
Η ταινία "Μια Γυναίκα Είναι Γυναίκα" ( Une femme est une femme 1961),της χάρισε την Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Στη μνήμη των κινηματογραφόφιλων θα παραμείνει ως μια λεπτεπίλεπτη φιγούρα, μια επαναστατημένη νέα της Γαλλίας, με αυτά τα υπέροχα μάτια.
Κληρονόμησε το καλλιτεχνικό της ταμπεραμέντο από την μητέρα της, σχεδιάστρια κοστουμιών του θεάτρου. Γρήγορα έγινε γνωστή στον χώρο της μόδας, πόζαρε ως μοντέλο και άλλαξε το πραγματικό της όνομα Hanne Karin Bayer για χάρη του οίκου Chanel.
Η Καρίνα το 1958 βρέθηκε στο Παρίσι χωρίς να μιλάει λέξη γαλλικά. Μια μέρα, ενώ καθόταν στο περίφημο καφέ Les Deux Magots στο Καρτιέ Λατέν, την πλησίασε μια ατζέντισσα και της πρότεινε δουλειά ως μοντέλο. Σύντομα έγινε περιζήτητη. Μάλιστα το καλλιτεχνικό της όνομα το οφείλει στην Κοκό Σανέλ.
Στα 19 της γνωρίζει τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ και γίνεται η σύντροφος και μούσα του, αλλά και σύμβολο του γαλλικού Νέου Κύματος. Γυρίζουν μαζί επτά ταινίες.
Διατηρώντας διακριτική παρουσία στον χώρο μετά τον χωρισμό της με τον Γκοντάρ, η Καρίνα συνεργάτηκε με σκηνοθέτες όπως ο Τόνι Ρίτσαρντσον ("Laughter in the Dark"), Λουκίνο Βισκόντι ("O Ξένος"), Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ ("Chinese Roulette") και Τζόναθαν Ντέμι ("The Truth About Charlie"), ενώ δοκίμασε 2 φορές τις ικανότητές της στη σκηνοθεσία με τα "Vivre Enseble" (1973) και "Victoria" (2008).
Για τα χρόνια της συνεργασίας της με τον Γκοντάρ έχει πει: "Ποτέ δεν σκεφτήκαμε ότι οι ταινίες αυτές θα γινόντουσαν τόσο διάσημες, για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Ήμασταν απλώς πολύ χαρούμενοι που κάναμε πράγματα. Ήμασταν μποέμ. Ξέραμε ότι κάναμε κάτι που μας άρεσε και ήταν διαφορετικό."
