Η Ντένη (Θεώνη) Βαχλιώτη γεννήθηκε το 1922 γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 22 Αυγούστου του 1922 αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα. Ήταν κόρη ευκατάστατου δικηγόρου της Αθήνας, σπούδασε ενδυματολογία στην Ακαδημία της Φλωρεντίας και πρωτοδούλεψε σε δεκάδες ιταλικές παραγωγές της "Τσινετσιτά"
Στο εξωτερικό ήταν γνωστή ως Theoni V. Aldredge. Εκτός από το Οσκαρ που απέσπασε το 1974 για τα κοστούμια στην ταινία "Ο υπέροχος Γκάτσμπι", με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τη Μία Φάροου, είχε αποσπάσει και τρία βραβεία Τόνι (για τα έργα "Το κλουβί με τις τρελές", "Αννι", "Μπάρνουμ"), καθώς δεν σχεδίαζε κοστούμια μόνο για τον κινηματογράφο αλλά και για το θέατρο και την τηλεόραση.
Έχει σχεδιάσει κοστούμια για περισσότερα από 300 θεατρικά και κινηματογραφικά έργα. Επίσης είχε βραβευτεί για τη δουλειά της στο "Chorus Line", στο "42nd Street", στη "Γυναίκα της χρονιάς" και στο "Gypsy".
Ξεχωρίζουν επίσης οι ενδυματολογικές της δημιουργίες στο "Ilya darling" που σκηνοθέτησε ο Ζυλ Ντασσέν στο Μπροντγουέι, όπως επίσης και στο "Γλυκό πουλί της νιότης", σχεδιάζοντας τα κοστούμια της Τζεραλντίν Πέιτζ και του Πολ Νιούμαν.
Όταν μετακόμισε στην Αμερική παντρεύτηκε τον Τομ Ολντριτζ. Θεωρούσε φίλο και μέντορα της τον Ηλία Καζάν, ενώ υπήρξε στενή φίλη με τη Μελίνα Μερκούρη και τον Ζυλ Ντασσέν, όπως επίσης και με τη Δέσπω Διαμαντίδου και την Ολυμπία Δουκάκη.
Στο Μπροντγουέι υπήρξε εξαιρετικά δημοφιλής, καθώς θεωρήθηκε ότι η Θεώνη Βαχλιώτη-Ολντριτζ υπήρξε εκείνη που άλλαξε για πάντα το μουσικό θέατρο με εντυπωσιακά κοστούμια και κυρίως πολύχρωμα.
Υπήρξε φίλη του Εντουαρντ Αλμπι και είχε δουλέψει μαζί του στο "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;" ενώ υπήρξε και η αγαπημένη ενδυματολόγος της Μπάρμπαρα Στρέιζαντ. Στην Ελλάδα είχε δουλέψει στο θέατρο πολύ λιγότερο, μόλις τα τελευταία 15 χρόνια, με την Κάτια Δανδουλάκη και τη Νόνικα Γαληνέα. Η πιο πρόσφατη δουλειά της ήταν το 2006 για την αναβίωση του "Chorus Line" στο Μπροντγουέι. Τα σχέδια των κοστουμιών που είχε δημιουργήσει για το σινεμά είχαν υιοθετηθεί από εταιρεία παραγωγής ρούχων στο Bloomingdale’s στο Μανχάταν.
Για την Βαχλιώτη, το κοστούμι δεν ήταν απλώς ένα ωραίο περιτύλιγμα, αλλά σημαντική σημειολογική προέκταση του χαρακτήρα ενός έργου.
