Το 1929, ο σκηνοθέτης Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ έδωσε στην ανθρωπότητα μία από τις πιο iconic κινηματογραφικές εικόνες της στο "Κουτί της Πανδώρας”. Η πρωταγωνίστριά του Λουίζ Μπρουκς, έμελλε να μείνει στην ιστορία, τόσο για την απόκοσμη ομορφιά της όσο και το κούρεμά της, το λεγόμενο Lulu bob, ένα ιδιαίτερο καρέ που προκάλεσε αίσθηση στην εποχή του και συνεχίζει να είναι επίκαιρο μέχρι σήμερα.
Λουίζ Μπρουκς, το πρώτο it girl
Η Λουίζ Μπρουκς θεωρείται ως το απόλυτο σύμβολο της κουλτούρας των flapper. Το flapper girl, έφερε στιλιστική και κοινωνική επανάσταση στη δεκαετία του 1920. Αιτία η λήξη του Μεγάλου Πολέμου (1914-1918) που σηματοδότησε την αλλαγή συμπεριφοράς των νέων .
Ειδικά για τις νεαρές γυναίκες η αλλαγή άγγιζε τα όρια της ανατροπής: Πολλές από αυτές ήταν χήρες, αλλά και όσες ήταν ανύπαντρες δύσκολα θα εύρισκαν σύζυγο μετά την μεγάλη σφαγή του πολέμου. Όμως είχαν βγει ζωντανές από την κόλαση και ένιωθαν ότι έπρεπε να αδράξουν την κάθε στιγμή σαν να μην υπάρχει αύριο. Κι επιτέλους ήθελαν να διασκεδάσουν, όχι να περιμένουν τον γαμπρό κλεισμένες στο σπίτι. Η ελευθερία τους δεν ήταν πλέον κοινωνική απαίτηση, αλλά ένα άγριο, πρωτογενές συναίσθημα. Και την άρπαξαν απ’ τα μαλλιά, δίχως να πάρουν έγκριση από κανέναν.
Για να ισοφαριστεί ίσως ο θάνατος τόσων ανδρών στο μέτωπο, ένα νέο ανδρόγυνο μοντέλο, αυτό του "εργένικου κοριτσιού" έκανε την εμφάνισή του. Το στιλ αυτό απαιτούσε κοντά κουρέματα: αγορίστικο "αλά γκαρσόν", κυματιστό καρέ "λούλου" ή bob καρέ, γνωστό και ως "μαύρο κράνος" που ήθελε στιλπνότητα, βάρος στους κροτάφους και ψηλό σβέρκο.
Στη μόδα ήρθαν σιλουέτες αδύνατες, αθλητικές, με πατικωμένο στήθος, στενούς γοφούς, χαμηλά παπούτσια και ρούχα αγορίστικα όπως παντελόνια, ανδρικά πουκάμισα, μπερέδες, σακάκια και φαρδιές πιτζάμες.Το στρίφωμα ανέβηκε σε σκανδαλώδες μήκος, σκαρφαλώνοντας έως και πάνω απ’ το γόνατο. Το ρεγιόν και το ζέρσεϊ αντικατέστησαν το μετάξι, το κομπινεζόν και το λαστέξ εξόρισαν τους κορσέδες.
Ήταν η πρώτη φορά που η μόδα έβγαινε στους δρόμους χέρι χέρι με τη μουσική: την jazz μουσική. Το τσάρλεστον ήταν ο νέος προκλητικός χορός κατά του συντηρητισμού, που αντανακλούσε την τρέλα, την απελευθέρωση και τη χαρά.
Η κυριολεξία της λέξης flapper ήταν "νεοσσός", αλλά στην αργκό του 1890 τη χρησιμοποιούσαν για τις πόρνες, ενώ πριν από τον πόλεμο ήταν χαρακτηρισμός για τις ζωηρές έφηβες.
Ως ορισμός της νέας, μοντέρνας γυναίκας επικράτησε γύρω στο 1920 από την ταινία "The flapper" και την πρωταγωνίστριά της, ηθοποιό Oliver Thomas. Η Thomas, όπως και Clara Bow η Louise Brooks και η Joan Crawford, ήταν από τις πρωτοπόρες flapper του Χόλυγουντ.
Η ιστορία πίσω από ένα υπέροχα διαχρονικό στυλ;
Αρχικά, η Μπρουκς, που μεγάλωσε στο Κάνσας, είχε από μικρή ηλικία ένα κοντό, αγορίστικο κούρεμα, αλλά όταν ξεκίνησε το σχολείο μάκρυνε τα μαλλιά της και απέκτησε τις κλασικές, κοριτσίστικες κοτσίδες. Η Μπρουκς είχε επίσης από μικρή έφεση στον χορό και έπαιρνε μέρος σε διάφορα τοπικά shows. Όταν έκλεισε τα 10, η μητέρα της αποφάσισε ότι η Λουιζ χρειαζόταν ένα φρέσκο look για τη σκηνή και ζήτησε από έναν κουρέα να κάνει στην κόρη της το λεγόμενο "Buster Brown” κούρεμα: ένα καρέ στο ύψος του πιγουνιού με φράντζα που αγγίζει τα φρύδια. Η νέα αυτή εμφάνιση της Λουίζ ήταν ιδανική για ένα άτακτο κορίτσι που δεν ήθελε να γίνει "κυρία” όταν μεγαλώσει.
Η Μπρουκς κράτησε το κούρεμα αυτό, και το πάθος της για τον χορό, κατά τη διάρκεια της εφηβείας της και το 1924, όταν ήταν 17 χρονών, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Εκεί αποφάσισε να αφήσει πίσω της ό,τι θύμιζε την καταγωγή της, οπότε άλλαξε την προφορά και ανανέωσε την γκαρνταρόμπα της. Εκεί γνώρισε και ανέπτυξε μια φιλία με την Μπάρμπαρα Μπένετ, αδερφή των ηθοποιών Κόνστανς και Τζόαν Μπένετ, η οποία σαν θηλυκός "Πυγμαλίων” απόφασισε να μεταμορφώσει την Μπρουκς. Έτσι, μια μέρα την οδήγησε στο φημισμένο κομμωτήριο του Σαβέλι.
Ο Σαβέλι ήταν ο μόνος κομμωτής στη Νέα Υόρκη που έκανε καρέ με ξυράφι και είχε μαθητεύσει δίπλα στον Antoine de Paris, έναν διάσημο κομμωτή που εφηύρε το πρώτο καρέ το 1909, εμπνευσμένο από την Ιωάννα της Λωραίνης, ενώ στη δεκαετία του ‘20 εισήγαγε το shingle bob, το αγορίστικο καρέ. Αυτό ήταν και το στυλ που ο Σαβέλι επέλεξε για την Μπρουκς, η οποία το διατήρησε για χρόνια, καθώς την μεταμόρφωσε σε μια chic, σχεδόν ανδρόγυνη φιγούρα: "το κορίτσι με το μαύρο κράνος”
Το look αυτό ήταν τέλειο για τον πρώτο πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία "Beggars of Life”, όπου υποδύθηκε μια κοπέλα που μεταμφιέζεται σε άντρα για να αποφύγει τον Νόμο. Κι όταν ο Παμπστ είδε την Μπρουκς στην ταινία "A Girl in Every Port” κατάλαβε αμέσως ότι αυτή θα γινόταν η Lulu του, στη μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Φράνκ Βέντεκιντ που ετοίμαζε για τη μεγάλη οθόνη με τίτλο "Το Κουτί της Πανδώρας”. Και αυτό που ακολούθησε είναι πλέον κινηματογραφική ιστορία!
Όταν ο Παμπστ συνάντησε την Λούλου
Μήνες ολόκληρους την έψαχνε με μανία. Την εντόπισε τυχαία, καθώς παρακολουθούσε μια ταινία του Χάουαρντ Χοκς που μόλις είχε έρθει στην Ευρώπη και όπου εκείνη έπαιζε έναν μικρό ρόλο. Αμέσως έσπευσε να τηλεφωνήσει στο στούντιο της Paramount και να ρωτήσει αν μπορούν να του τη διαθέσουν για ένα διάστημα. Η απάντηση ήταν αρνητική. Προσπάθησε ξανά και ξανά τίποτε. Η ίδια δεν ρωτήθηκε ποτέ αν θέλει να συνεργαστεί με τον γερμανό σκηνοθέτη. Εντελώς συμπτωματικά, εκείνη την περίοδο αποφάσισε να παραιτηθεί και να λύσει το συμβόλαιό της με την Paramount, επειδή αρνήθηκαν να της κάνουν αύξηση. Της έδωσαν έκπληκτοι τα παπούτσια στο χέρι κανείς δεν τολμάει να εγκαταλείψει εκούσια έναν κολοσσό και τότε μόνο την πληροφόρησαν για την προσφορά εκ Γερμανίας. Δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη. Μέσα σε δέκα λεπτά όλα είχαν τακτοποιηθεί. Οταν η Λουίζ Μπρουκς έφθασε στο Βερολίνο ήταν μόλις 22 χρόνων. Ο Παμπστ την περίμενε στον σταθμό με ένα μπουκέτο λουλούδια. Με το που την είδε κατάλαβε ότι είχε κάνει την ιδανική επιλογή. Δεν της το είπε όμως αντιθέτως, της τόνισε ότι πρέπει να αφήσει στην άκρη καθετί ψεύτικο, αν ήθελε να κάνουν σοβαρή δουλειά.
Η ατίθαση ηρωίδα
Στην αρχή εκείνη μάλλον δεν κατάλαβε περί τίνος ακριβώς επρόκειτο: ανακάλυψε τη μαγεία του νυχτερινού Βερολίνου και, μαζί με έναν αμερικανό φίλο της, έβγαιναν κάθε βράδυ και γλεντούσαν στα καμπαρέ μέχρι τα ξημερώματα. Γρήγορα ο Παμπστ της απαγόρευσε τα ξενύχτια και της επέβαλε ένα μίνιμουμ επτάωρου ύπνου. Εκείνη αναγκάστηκε να συμμορφωθεί. Αλλά αυτή δεν ήταν η μόνη φορά που υπήρξε προστριβή μεταξύ τους. Σίγουρη για τα δικαιώματά της, η Μπρουκς νόμιζε ότι θα επέλεγε η ίδια τα ρούχα της Λούλου. Ετσι, ένα πρωί, όταν γύριζαν μια ερωτική σκηνή, όπου η ηρωίδα βγαίνει από το μπάνιο, η Μπρουκς εμφανίστηκε στο πλατό με ένα υπέροχο νεγκλιζέ από κίτρινο μετάξι. Ο Πάμπστ τη ρώτησε γιατί δεν φορούσε τη διάφανη ρόμπα που ο ίδιος είχε αφήσει στο καμαρίνι της ειδικά για αυτή τη σκηνή. "Μα γιατί;" του απάντησε ελαφρώς αγανακτισμένη, "αφού σιχαίνομαι αυτή την απαίσια ρόμπα!". Εκείνος δεν πτοήθηκε: "Θα την φορέσετε το κοινό πρέπει να ξέρει ότι είστε γυμνή από κάτω". Το επιχείρημα ήταν τόσο πειστικό ώστε η Μπρουκς επέστρεψε στο καμαρίνι της χωρίς δεύτερη κουβέντα. Επί της ουσίας όμως ουδέποτε υπήρξαν διαφωνίες. Βοήθησε ίσως το γεγονός ότι η Μπρουκς ήταν χορεύτρια και ο Παμπστ ήταν με τον τρόπο του χορογράφος. Την πρώτη μέρα των γυρισμάτων η Μπρουκς δεν είχε προλάβει να ρίξει ούτε μια ματιά στο σενάριο. Ετσι, δεν ήξερε ότι η Λούλου ήταν και εκείνη επαγγελματίας χορεύτρια: "Οταν είμαι απελπισμένη, χορεύω καν-καν", λέει χαρακτηριστικά η ηρωίδα κάποια στιγμή.
Το 1938 τερμάτισε την καριέρα της σε ηλικία 32 μόλις ετών και αφοσιώθηκε στη ζωγραφική και τη συγγραφή. Είχε ξεχαστεί για καιρό μέχρι που το 1955 την ανακάλυψε ο ιστορικός κινηματογράφου James Card να ζει φτωχικά στη Ν. Υόρκη και την ανέσυρε στην επιφάνεια ξανά. Ο Henri Langlois, ο διάσημος επικεφαλής της Cinématheque Française την περιέγραψε σαν "το πνεύμα της κινηματογραφικής διαδικασίας" και "κάποια που μόλις τη δει κανείς, δε μπορεί να την ξεχάσει". Η εικόνα της ως η νέα μοντέρνα γυναίκα της εποχής, με το χαρακτηριστικό καρέ ήταν απόλυτα επιδραστική στην εποχής της και παραμένει ακόμα και σήμερα ως ένα βαθμό τέτοια. Πέθανε λίγο πριν κλείσει τα 80 της χρόνια στις 8 Αυγούστου 1985 στη Νέα Υόρκη.
