Ο Υβ Κλάιν ο Γάλλος εικαστικός καλλιτέχνης θεωρείται μία σημαντική προσωπικότητα της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής τέχνης. Κριτικοί του καιρού του τον χαρακτήριζαν επίσης ως Νέο-ντανταϊστή, ενώ άλλοι θεωρούν πως τα έργα του άνηκαν σε έναν πρόωρο μεταμοντερνισμό.
Γεννήθηκε στη πόλη Νίκαια της Γαλλίας. Οι γονείς του, Φρεντ Κλάιν και Μαρί Ρέιμοντ, ήταν ζωγράφοι. Κατά τα παιδικά του χρόνια μετακινούνταν σε διάφορες πόλεις. Από το 1942 έως το 1946 σπούδασε στα σχολεία École Nationale de la Marine Marchande και École Nationale des Langues Orientales. Την περίοδο εκείνη ασχολούνταν με το τζούντο. Το καλοκαίρι του 1947 κατά την διάρκεια των μαθημάτων τζούντο έγινε φίλος με τους Αρμάν Φερναντέζ (Arman) και Κλοντ Πασκάλ, που επίσης ενδιαφέρονταν για την σωματική άσκηση. Τότε αποφάσισε να αρχίσει την ζωγραφική.
Σύμφωνα με τον ίδιο, κάποια στιγμή αποφάσισαν να μοιράσουν τον κόσμο: Ο Αρμάν διάλεξε τη γη, ο Πασκάλ τις λέξεις και ο Κλάιν το διάστημα. Ένα από τα πρώτα έργα του Κλάιν, που αποκαλείται και "ο καλλιτέχνης του διαστήματος", ήταν η Μονότονη Συμφωνία, στην οποία εργάστηκε μεταξύ 1947 και 1948.
Το International Klein Blue
Μεταξύ του 1948 και του 1952 ταξίδεψε σε Ιταλία, Μεγάλη Βρετανία, Ισπανία και Ιαπωνία. Ήδη από το 1949 είχε ξεκινήσει να εργάζεται πάνω σε μονοχρωματικούς πίνακες , ενώ το 1950 οργάνωσε μία πρώτη ιδιωτική έκθεση. Στην Ιαπωνία έγινε μάστερ στο τζούντο. Την εποχή εκείνη έγραψε και ένα βιβλίο για το τζούντο με το όνομα Les fondements du judo (Οι αρχές του τζούντο).
Το 1954 επιστρέφει στο Παρίσι, αλλά η αποτυχία του να μπει στην Γαλλική Ομοσπονδία Τζούντο τον κάνουν να φύγει από την Γαλλία και να επισκεφτεί την Ισπανία. Την περίοδο εκείνη ξεκίνησε να εργάζεται συστηματικά στα μονοχρωματικά έργα που θα τον κάνουν διάσημο.
Παρά την επίδραση του στην εννοιολογική τέχνη, τον Klein απασχολούσε πιο πολύ το χρώμα. Ήδη από τα 1956, κατά τη διάρκεια διακοπών στη Νίκαια, πειραματίστηκε με ένα πολυμερές που διατηρούσε την φωτεινότητα και την υφή πούδρας της ακατέργαστης και συνεπώς ασταθούς μπλε χρωστικής. Το 1960 κατοχύρωσε την ευρεσιτεχνία για την ένωση αυτή υπό το όνομα International Klein Blue (IKB).
Ωστόσο πριν από αυτό είχε ήδη γίνει γνωστός με μία έκθεση του στο Μιλάνο, τον Ιανουάριο του 1957, η οποία αποτελούνταν από 11 πανομοιότυπα μπλε μονοχρωματικά έργα, ένα εκ των οποίων αγοράστηκε από τον Ιταλό καλλιτέχνη Lucio Fontana. Η έκθεση αυτή υπήρξε ο προάγγελος εκείνου που ο ίδιος ο καλλιτέχνης αποκαλούσε την "Μπλε επανάσταση" του.
Η επιτυχία της έκθεσης ήταν τόση που επαναλήφθηκε στο Παρίσι, το Ντίσελντορφ και το Λονδίνο, ενώ πραγματοποίησε και άλλες εκθέσεις με παρεμφερή θέματα.
Τον Απρίλιο του 1958 παρουσιάζει μια νέα έκθεση στη γκαλερί της Ίρις Κλερτ (Galerie Iris Clert) στο Παρίσι, με θέμα το κενό. Η έκθεση προκάλεσε αίσθηση. Την ίδια χρονιά προσκλήθηκε να διακοσμήσει την Όπερα του Γκελζενκίρχεν στη Γερμανία.
Το μπλε και το χάος
Η χρωματική απόχρωση που επινόησε ο Κλάιν (Yves Klein Blue), αντιπροσώπευε για εκείνον ένα είδος κοσμικής ενέργειας, μια επίκληση της δημιουργίας. Η σύντομη σταδιοδρομία του χαρακτηρίστηκε από πολλές ριζοσπαστικές προτάσεις, συχνά πασπαλισμένες από την αγάπη του στο θέαμα. Προκειμένου να εορτάσει μίας ατομικής έκθεσης του το 1957, απελευθέρωσε 1.001 μπλε μπαλόνια με ήλιο στο Σαιν Ζερμαίν ντε Πρε. Την επόμενη χρονιά η έκθεση του που πλέον αναφέρεται ως "Το Κενό", δεν αποτελούνταν παρά μόνο από μία άδεια γκαλερί. Ωστόσο προσέλκυσε ένα πλήθος 2.500 ανθρώπων, το οποίο μάλιστα χρειάστηκε να διαλυθεί από την αστυνομία.
Το "Άλμα στο κενό"
Το "Άλμα στο κενό" (Leap Into the Void), είναι η διάσημη πλέον ασπρόμαυρη φωτογραφία του 1960, στην οποία απεικονίζεται ο Klein να ίπταται από το παραπέτο ενός κτηρίου, ως ένας Σούπερμαν της Αριστερής Όχθης. Όπως όλα τα μαγικά τρικ όμως, η φωτογραφία στην πραγματικότητα είναι ένα τέχνασμα, στην συγκεκριμένη περίπτωση οφείλεται σε ένα μοντάζ που κρύβει τον μουσαμά που κρατούσαν φίλοι του προκειμένου να απαλύνουν την πτώση του καλλιτέχνη.
Η πλέον περίφημη περφόρμανς του ωστοσο έλαβε χώρα το 1960, στα εγκαίνια της έκθεσης του "Ανθρωπομετρίες της Μπλε Εποχής" στο Παρίσι. Για την περίσταση αυτή ο Klein εμφανίστηκε στο κοινό με σμόκιν και λευκό παπιγιόν. Εννέα μουσικοί εκτελούσαν τη Συμφωνία Μονοτονίας-Σιωπής (μία μοναδική νότα επί 20 λεπτά, ακολουθούμενη από 20 λεπτά σιωπής) όσο ο Klein καθοδηγούσε τρία γυμνά μοντέλα που καλύφθηκαν με κολλώδη μπλε μπογιά πριν αφήσουν αποτυπώματα των σωμάτων τους σε έναν λευκό καμβά. Τα μοντέλα είχαν, σύμφωνα με τον ίδιο, μετατραπεί σε "ζωντανά πινέλα."
Η μεγάλη αλλά σύντομη καριέρά του
Δεδομένου ότι ο καλλιτέχνης πέθανε σε ηλικία 34 ετών, οπότε η καριέρα του διήρκεσε μόλις 15 χρόνια περίπου. Παρόλο που οι τεχνικές του και οι απόψεις του πολλές φορές συναντούσαν έντονη κριτική, αυτό δεν τον εμπόδισε από το να στιγματίσει τον χώρο της τέχνης και να επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό τα μετέπειτα καλλιτεχνικά κινήματα. Με τις τεχνικές του και τις καινοτομίες του συνέβαλε σε έναν διαφορετικό τρόπο θέασης της τέχνης και γι’αυτό η καλλιτεχνική κληρονομιά του ήταν τεράστια.
