Γεννημένη σε μια οικογένεια καλλιτεχνών, η Γάλλο – Κουβανή συγγραφέας, Angela Anais Juana Antolina Rosa Edelmira Nin y Culmell, ευρέως γνωστή ως Αναΐς Νιν, δε θα μπορούσε φυσικά να ξεφύγει από τα δίχτυα της Τέχνης και της δημιουργικότητας. Ανακάλυψε το πάθος της για τη συγγραφή σε αρκετά νεαρή ηλικία. Έγραφε δίχως περιορισμούς και ηθικούς φραγμούς. Κατέκτησε το χώρο της πεζογραφίας, γράφοντας σύντομες ιστορίες και ερωτική λογοτεχνία. Κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα αποτελούσε η αυτοβιογραφική διάθεση των ιστοριών της. Πρόκειται για μια γυναίκα που έζησε τη ζωή στο έπακρο. Μια ζωή ελεύθερη, αλλά και με πάθη.
Γεννήθηκε στη Γαλλία στις 21 Φεβρουαρίου του 1903. Πατέρας της ήταν ο Joaquin Nin, συνθέτης στο επάγγελμα και μητέρα της ήταν η Rosa Culmell, μια Κουβανή τραγουδίστρια κλασικής μουσικής. Ο γάμος των γονιών της δεν κράτησε πολύ και όταν τελικά χώρισαν, η Αναΐς, μαζί με τη μητέρα και τα 2 αδέλφια της, μετακόμισαν στην Ισπανία, και έπειτα στην Αμερική.
Ωστόσο η ζωή της Νιν ήταν κοσμοπολίτικη και από μικρή ηλικία η συγγραφέας είχε όλα τα απαραίτητα εφόδια για να ζήσει την ζωή της με θάρρος και πάθος. Όπως ακριβώς και έγινε. Το 1914 εγκαθίσταται στην Νέα Υόρκη μετά το διαζύγιο των γονιών της, μαζί με την μητέρα και τα δύο της αδέρφια, από διαφορετικό γάμο. Η Αναΐς Νιν περνούσε τον χρόνο της σε βιβλιοθήκες και ταξίδια. Ξεκίνησε από μικρή να γράφει στα γαλλικά και μέχρι τα 17 της έγραφε και στα αγγλικά.
Μοντέλο, χορεύτρια και ερωμένη
Μόλις η Νιν γίνεται 20, αποφασίζει να σπουδάσει Τέχνη σε ένα καθολικό σχολείο, από το οποίο αργότερα θα αποβληθεί. Έτσι, θα ξεκινήσει να εργάζεται ως μοντέλο και χορεύτρια και στα 23 της παντρεύεται τον Χιού Γκιλέ, έναν τραπεζίτη που αργότερα έγινε γνωστός ως παραγωγός ταινιών με το όνομα Ian Hugo. Η Αναΐς τον ακολουθεί στο Παρίσι, όπου συνεχίζει τον χορό και γίνεται μέλος στην ομάδα της Βίλας Σέρα. Θα δημοσιεύσει το πρώτο της βιβλίο, μια μελέτη στον D.H. Lawrence, που ολοκληρώνει μόλις μέσα 16 μέρες. Γνωρίζεται επίσης με τον βοηθό του Σίγκμουντ Φρόιντ, Όττο Ρανκ, ο οποίος γίνεται και εραστής της. Το 1932, γνωρίζεται με τον συγγραφέα Χένρι Μίλλερ, ο οποίος θα την σημαδέψει για την υπόλοιπη προσωπική και καλλιτεχνική της ζωή. Θα τους ενώσει η αγάπη για τον εναλλακτικό τρόπο ζωής και ο έρωτάς τους θα είναι θυελλώδης.
Με το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, η Νιν μετακομίζει ξανά στην Νέα Υόρκη μαζί με τον σύζυγό της και αναθέτει στον εκδοτικό οίκο Gotham Book Mart, την φύλαξη των γραπτών της από τον φόβο μην καταστραφούν.
Η καλλιτεχνική πορεία της Αναΐς Νιν
Τα ημερολόγια αποτελούσαν τον βασικό πυρήνα της καλλιτεχνικής της έκφρασης, καθώς μέσα από αυτά η συγγραφέας μπορούσε να αναπτύξει τα εκφραστικά της χαρίσματα. Ακόμα και όταν στράφηκε προς την άλλα λογοτεχνικά είδη, το ημερολόγιο αποτέλεσε βασική πηγή της έμπνευσης της καθώς ανέτρεχε συχνά σε αυτά για να πάρει τα ερεθίσματά της. Αν το σύνολο των ημερολογίων της είχε εκδοθεί, θα μπορούσαν να συγκροτήσουν πάνω από 50 τόμους. Τα 6 όμως που εκδόθηκαν τελικά, ήταν αρκετά για να την καταστήσουν ως μια από τις σημαντικότερες συγγραφείς του 20ου αιώνα. Το 1960, εκδίδονται τα Ημερολόγια της και καλύπτουν την περίοδο από το 1934 μέχρι και το 1974. Κάθε τόμος είχε ένα ολοκληρωμένο, πλήρες θέμα. Την δεκαετία του ’70 δημοσιεύονται τα ερωτικά της ημερολόγια κάτω από τους γνωστούς τίτλους: Delta of Venus, Little Birds, ενώ το 2016, εκδόθηκε και το Auletris.
Η γραφή της Νιν ήταν σύγχρονη και διατηρούσε παράλληλα την μαγεία, τα όνειρα, τους μύθους και τα φαντάσματα του παρελθόντος. Οι σκηνές, τα άτομα και οι διάλογοι της είναι ζωηροί και οι μακροσκελείς περιγραφές συνδυάζονται με αινιγματικά σχόλια. Τα έργα της ξεχειλίζουν από θέρμη και αισθησιασμό, γραμμένα με ένα ανεξάντλητο λεξιλόγιο και έχοντας πάντα τολμηρότητα και χάρη. Την απασχολούν θεματολογικά κυρίως ο έρωτας, το όνειρο, οι πράξεις των ανθρώπων και η φαντασία.
Τα τελευταία χρόνια της ζωή της
Παρόλο που χαρακτηρίστηκε ως ναρκισίστρια λόγω των πολλών ερωτικών της σχέσεων, η Αναΐς Νιν ήταν μια μαχητική γυναίκα και ένθερμη φεμινίστρια που προσπαθούσε να κάνει την δική της διαδρομή στον δρόμο της αυτογνωσίας, με το σύνολο του έργου της να αποτελεί έναν ύμνο στην γυναίκα. Η έντονη γραφή και προσωπικότητά της, την κάνει ιδιαίτερα ελκυστική στα αμερικανικά πανεπιστήμια όπου και καλείται να δώσει κάποιες ομιλίες. Παρόλο που η φεμινιστική της σκέψη ήταν εμφανής σε κάθε στάδιο της καλλιτεχνικής της ζωής, ποτέ δεν συμμετείχε ενεργά στο φεμινιστικό κίνημα καθώς δεν πίστεψε ποτέ στην αλλαγή του ήδη υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, θεωρώντας πως "τα συστήματα είναι φθαρτά, έτσι νιώθω, πως οι μεγάλες αλλαγές θα προέλθουν από μεγάλη συλλογική αλλαγή στις ανθρώπινες συνειδήσεις".
