Σε αυτό το συγκινητικό κείμενο της Guardian σκηνοθέτες και ηθοποιοί μοιράζονται αξέχαστες εμπειρίες τους από προβολές σε σινεμά.
Έμα Τόμσον
Σούπερμαν, 1978. Τεράστιο σινεμά. Ήμασταν 17. Ηταν συναρπαστικό, αστείο και δραματικό αλλά, το σπανιότερο όλων, η γυναίκα πρωταγωνίστρια ήταν τόσο ενδιαφέρουσα και εμπνευσμένη, όσο ο άνδρας, παρότι δεν μπορούσε να πετάει μόνη της. Οταν βγήκα από το σινεμά ήθελα να νιώθω όπως ένιωσα εκείνη τη στιγμή, για πάντα.
Μάικ Λι
Την εποχή που ήμουν ένας άφραγκος σκηνοθέτης, λειτουργούσε ο κινηματογράφος Τόλμερ στο Γιούστον, το πιο φτηνό σινεμά στο Λονδίνο, ή στον κόσμο - δύο σελίνια η είσοδος. Μια μεταποιημένη εκκλησία, ήταν βρωμερό, ετοιμόρροπο και εξαίσια ετερόκλητο. Επαιζε ό,τι έβρισκαν, νέες κόπιες και παλιές. Τον "Γατόπαρδο" - την πρωτότυπη βερσιόν, χωρίς υπότιτλους. Το "Hellzapoppin'", το "Ρασομόν", το "Scanska Flickor i Franska Sexorgier". Κομμένες κόπιες, ξαφνικά άσχετες πράξεις από άλλες ταινίες, καρέ που έπιαναν φωτιά στη μηχανή προβολής. Καταπληκτικό. Μια ολόκληρη εκπαίδευση στο σινεμά. Αλλά φρόντιζες να μην καθίσεις εκεί όπου κατουρούσαν οι άστεγοι.
Τίλντα Σουίντον
Ηταν 1980. Ενα σεντόνι κρεμόταν από ένα δέντρο, στο κέντρο ενός χωριού στο Κιτούι της Κένυας, ένα στριμμένο γουέστερν, από έναν ακόμα πιο στριμμένο προτζέκτορα και τη γεννήτριά του, που μεταφέροντας από δυο τύπους από το Ναϊρόμπι σε λούπα από τη Σομαλία στην Τανζανία και πέρα δώθε πάλι κάθε δυο χρόνια περίπου. Ενα κοινό εκατοντάδων ανθρώπων, που είχαν μαζευτεί από χιλιόμετρα μακριά. Τη στιγμή που πέφτει το πιστολίδι στο σαλούν, ένα ακόντιο πετάγεται από την πίσω πλευρά του κόσμου και διαπερνά τον κακό στο στέρνο: μένει να κρέμεται στην καρδιά του σεντονιού μέχρι και τον τελικό, ρομαντικό εναγκαλισμό. Αξέχαστο. Μαγικό σινεμά των ονείρων, μας συγκλονίζεις παντού και πάντα - ως τ' αστέρια και πίσω, ως το άπειρο και παραπέρα. Σεβασμός.
Φράνσις Φορντ Κόπολα
Αυτούς τους δύσκολους καιρούς, οι άνθρωποι φοβούνται κι αποζητούν αυτό που αποκαλούν "επιστροφή στην κανονικότητα". Αλλά ποιος, σήμερα, θα έλεγε ότι οι σημαντικότερες ανησυχίες μας είναι πόσα βγάζουμε ή πόσα αξίζουμε; Τίποτα δεν είναι σημαντικότερο από την υγεία και την ασφάλεια εκείνω που αγαπάμε, την παγκόσμια εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη και τη φροντίδα της κοινής εστίας μας, της Γης. Ισως τώρα είναι που οι καλλιτέχνες, ειδικά ο κινηματογράφος, χρειάζεται να παίξουν το ρόλο των "προβολέων" της κοινωνίας: να διατυπώσουν νοήματα και αρχές που θα εγείρουν και θ' αλλάξουν τις προηγούμενες, μακροχρόνιες προτεραιότητές μας. "Πού πηγαίνουμε πραγματικά;" είπε ο Νοβάλις. "Πάντα επιστρέφουμε στο σπίτι".
Κεν Λόουτς
Όχι μια εκστατική στιγμή, αλλά μια ιστορία τριών κινηματογράφων, πριν από μισό αιώνα. Ο Ιππόδρομος στο Nuneaton ήταν ένα παλιό θέατρο βαριετέ, που φημολογείται ότι είχε ζώα στα ξεθωριασμένα βελούδινα καθίσματα. Δεν έχει σημασία, για τους όψιμους εφήβους, που χαμήλωσαν τις φωνές τους για να μπουν σε γαλλικές ταινίες όπως το La Ronde, ήταν μια απόδραση σε έναν εξωτικό κόσμο πολύ μακριά από τα βιομηχανικά Midlands. Μετά ήταν ο Φοίνιξ στην Οξφόρδη στα τέλη της δεκαετίας του '50 και οι ταινίες των Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Αντρέι Ουάιντα και η πρώτη βουτιά του γαλλικού Νέου Κύματος. Τέλος, υπήρχε η Ακαδημία, στην Oxford Street του Λονδίνου, όπου μοιραστήκαμε τις χαρές των τσέχικων ταινιών της δεκαετίας του '60: Closely Observed Trains, A Blonde in Love (AKA Loves of a Blonde) και πολλές άλλες. Ήταν όλοι τους κινηματογράφοι με υπέροχες αναμνήσεις και δεν υπήρχε μυρωδιά φαστ φουντ σε κανέναν από αυτούς!
