Η Μύκονος είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένη για τις μοναδικής ομορφιάς ακρογιαλιές της, τα luxury beach bars, το ποιοτικό φαγητό αλλά και τα ηλιοβασιλέματα της. Το πανέμορφο νησί των Ανέμων, όπως αλλιώς το αποκαλούν πολλοί, έχει γίνει κέντρο φιλοξενίας θρυλικών ιστοριών που άφησαν εποχή, με πρωταγωνιστές όχι μόνο προσωπικότητες του διεθνούς τζετ σετ αλλά και...βρικόλακες. Και πριν προλάβετε να υποθέσετε ότι αναφερόμαστε στα Μυθικά χρόνια, όπου ο Ηρακλής επίλεξε το εν λόγω νησί για να σκοτώσει Γίγαντες στην προσπάθεια εκπλήρωσης των άθλων του, η μαρτυρία της ύπαρξης αληθινού βρικόλακα τοποθετείται χρονολογικά την περίοδο της τουρκοκρατίας.
Υπήρξαμε μάρτυρες στην Μύκονο, μιας απίστευτης σκηνής που αφορά την επιστροφή στον κόσμο ενός νεκρού και ενταφιασμένου
Το 1700 ήταν η χρονιά που επιστέφτηκε για πρώτη φορά την μικρή Ελλάδα ο Γάλλος βοτανολόγος και περιηγητής Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ, ο οποίος όχι μόνο πέρασε από την χώρα μας στην διάρκεια του ταξιδιού του προς την Ανατολή, αλλά φρόντισε να περιγράψει κάθε στιγμή της παραμονής του στο προσωπικό του ημερολόγιο. Οι σπάνιες καταγραφές του εκδόθηκαν σε βιβλίο μετά τον θάνατο του με τον τίτλο "A Voyage Into the Levant". Ανάμεσα σε αυτές υπάρχει και η παράδοξη μαρτυρία του ίδιου αναφορικά με τον βρικόλακα της Μυκόνου, μιας ιστορίας πέρα για πέρα αληθινής. "Υπήρξαμε μάρτυρες στην Μύκονο, μιας απίστευτης σκηνής που αφορά την επιστροφή στον κόσμο ενός νεκρού και ενταφιασμένου" διηγείται μεταξύ άλλων ο θρυλικός βοτανολόγος.
Σύμφωνα με τον Τουρνεφόρ, όταν κατέφτασε στην Μύκονο μαζί με τους συνοδοιπόρους του, τον εικονογράφο Claude Aubriet και τον Γερμανό γιατρό Andreas Gundelscheimer, η τοπική κοινωνία βρισκόταν ήδη αναστατωμένη από διάφορες εικασίες για έναν αφηνιασμένο βρικόλακα που ζούσε ανάμεσα τους. Όπως του εξήγησαν οι κάτοικοι εκεί, επρόκειτο για το πνεύμα ενός δολοφονημένου Μυκονιάτη χωρικού, ο οποίος όταν βρισκόταν εν ζωή δεν ήταν ιδιαίτερα συμπαθής στους γύρω του, προκαλούσε συχνά προβλήματα και γκρίνιαζε ακατάπαυστα. Μια μέρα, ωστόσο, κάποιοι γείτονες εντόπισαν το πτώμα του στην εξοχή χωρίς να γνωρίζουν ποιος και γιατί διέπραξε το έγκλημα. Η ενταφίαση του συνοδεύτηκε από μεγάλες αναταραχές, αφού όπως πίστευαν στην αρχή ελάχιστοι Μυκονιάτικες τη νύχτα κυκλοφορούσε και σκόρπιζε τρόμο σε απομονωμένους κατοίκους και διαβάτες. Περιέγραφαν περιστατικά με επιθέσεις στα σπίτια, ξυλοδαρμούς, ζημίες στα τοπικά καταστήματα και τους αγρούς. Όταν πάλι επέστρεφε η αυγή, ο βρικόλακας εξαφανιζόταν.
Kάποιοι γείτονες εντόπισαν το πτώμα του στην εξοχή χωρίς να γνωρίζουν ποιος και γιατί διέπραξε το έγκλημα.
Τα εν λόγω περιστατικά άρχισαν να πληθαίνουν, ώσπου κάθε κάτοικος του νησιού πίστευε ότι είχε βρεθεί έστω και μια φορά αντιμέτωπος με το αγριεμένο πνεύμα. Σε μια προσπάθεια απαλλαγής από το φρικιό, ιερείς και μοναχοί τελούσαν λιτανείες και εξορκισμούς, χωρίς ωστόσο να υπάρχει άμεσο αποτέλεσμα. Την λύση στο πρόβλημα φαίνεται πως βρήκε ένας μοναχός, ο οποίος εμφανιζόμενος στο συμβόλαιο των Δημογερόντων του νησιού, πρότεινε να ξεθάψουν τον δολοφονημένο Μυκονιάτη την δέκατη ήμερα από την ταφή του μετά την τέλεση της λειτουργίας στο μικρό ναό του κοιμητηρίου. Έτσι και έγινε. Νέοι άνδρες του νησιού έσπευσαν στον τάφο του και αφού ξέθαψαν το "αναλλοίωτο" - σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παρευρισκόμενων – πτώμα αποφάσισαν ομόφωνα να το κάψουν για να απαλλαγούν διαπαντός από την παρουσία του.
Την Πρωτοχρονιά του 1701 το πτώμα του δολοφονημένου Μυκονιάτη χωρικού κάηκε, με την στάχτη να σκορπίζεται στην θάλασσα. Τότε μόνο σταμάτησαν οι μεταφυσικές επεμβάσεις στις ζωές των κατοίκων του νησιού, με τον Τουρνεφόρ και τους συνοδοιπόρους του να αποχωρούν από την Μύκονο για τον επόμενο μεγάλο προορισμό τους, την Κρήτη.
Ακολουθήστε το Woman Toc στο Instagram
