16 Ιουνίου 1816 στη Villa Diodati, το σπίτι του λόρδου Βύρωνα στη λίμνη της Γενεύης. Εκεί βρίσκονται καλεσμένοι ο προσωπικός γιατρός του λόρδου και συγγραφέας Τζον Γουίλιαμ Πολιντόρι (John William Polidori), ο φίλος του λόρδου, ποιητής, Πέρσυ Σέλλεϋ (Percy Bysshe Shelley), και η 19χρονη σύντροφος του τελευταίου και κατοπινή σύζυγός του, Μαίρη Γουόλστονκραφτ (Mary Wollstonecraft). Είναι μια περίεργη χρονιά, που θα μείνει στην ιστορία ως "το έτος χωρίς καλοκαίρι". Κατά τη θερινή σεζόν, οι θερμοκρασίες κρατιούνται σε εξωπραγματικά χαμηλά επίπεδα και οι βροχές δεν έχουν σταματημό.
Στο αρχοντικό του λόρδου, απλωμένα γύρω από το τζάκι, κάτω από τα μονότονα μπουμπουνητά του ουρανού, τα μέλη της συντροφιάς από ανία κυρίως αρχίζουν να διαβάζουν φοβιστικές ιστορίες από την παγκόσμια λογοτεχνία. Ο Βύρων ρίχνει την ιδέα, αφού όλοι οι παρευρισκόμενοι είναι λάτρεις της γραφής (η Μαίρη έχει ήδη αρχίσει να συγγράφει), να στήσει ο καθείς τη δική του τρομακτική ιστορία. "Θα είναι ένας πρωτότυπος διαγωνισμός συγγραφής!" λέει με ενθουσιασμό στους φίλους του, των οποίων η λογοτεχνική δραστηριότητα περιστρέφεται ως εκείνη τη στιγμή αποκλειστικά γύρω από τη ρομαντική ποίηση. Στην αρχή δυσανασχετούν. Εντέλει, τους πείθει.
Η βραδιά γεννά θαύματα… Ο Πολιντόρι συγγράφει την περίφημη νουβέλα "Vampyre" ("Βρικόλακας") με κεντρικό ήρωα, τον λόρδο Ruthven, που ζει από το αίμα των θυμάτων του (στο πρόσωπο του λόρδου ήρωα αναγνωρίζεται ο Βύρων και η… νεκροζώντανη παρουσία του αποδίδεται συμβολικά στην ακροβασία του ανάμεσα στην Αγγλία και την Ελλάδα). Αλλά το πρόσωπο του αιμοσταγή Ruthven "πατάει" στον ήδη γνωστό "Γκιαούρ", έργο του λόρδου Βύρωνα, που κυκλοφορεί στην Ευρώπη με τεράστια επιτυχία. Γι' αυτό, ο πνευματικός δημιουργός του "Vampyre" θα αμφισβητηθεί, γεγονός που θα αναγκάσει αργότερα τον Πολιντόρι να δηλώσει με θυμό: "αν το θεμέλιο της νουβέλας είναι ο λόρδος Βύρων, η ανάπτυξη της ιστορίας είναι δική μου!".
Η Μαίρη, με αφορμή μιοα συζήτηση για την πιθανότητα ο ηλεκτρισμός να επαναφέρει έναν άνθρωπο στη ζωή γεννάει μια ιδέα. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η συγγραφή ενός εκ των διασημότερων λογοτεχνικών έργων του κόσμου. Του Φρανκενστάιν. Εκδόθηκε έπειτα από δύο χρόνια, χωρίς το όνομά της.
Οι γυναίκες τον 19ο αιώνα δεν αντιμετωπίζονταν ως ικανές να γράψουν αριστουργήματα και κανείς δεν πίστεψε ότι η Μαίρη είχε γράψει το βιβλίο, ακόμα και όταν αποκαλύφθηκε το όνομά της. Οι περισσότεροι κριτικοί υποστήριζαν ότι ήταν ο Σέλλεϋ εκείνος που το έγραψε και απλά έδωσε την αναγνώριση στη γυναίκα του. Ο Φρανκεστάιν σημείωσε τεράστια επιτυχία.
Άλλωστε αυτός ήταν ο διάσημος και ταλαντούχος λογοτέχνης. Η Μαίρη είχε τη φήμη της "ανήθικης γυναίκας", γιατί πριν παντρευτούν με τον Σέλεϊ, διατηρούσαν παράνομο δεσμό. Παντρεύτηκαν το 1816, μετά τον θάνατο της πρώτης γυναίκας του. Ήταν κοινωνικά εξόριστοι, παρά το αναγνωρισμένο λογοτεχνικό ταλέντο του Πέρσι.
Η Μαίρη και ο Σέλλεϋ παντρεύτηκαν τον Δεκέμβριο του 1816, ύστερα από δύο χρόνια εξωσυζυγικής σχέσης. Η σύζυγος του Σέλλεϋ είχε αυτοκτονήσει και για να πάρει την κηδεμονία των παιδιών τους, ο Σέλλεϋ έπρεπε να επιδείξει το κατάλληλο ήθος
Ο γάμος με την Μαίρη ήλπιζε ότι θα αποφέρει αυτό το αποτέλεσμα. Κατάφερε να συμφιλιώσει την Μαίρη με τον πατέρα της, Γουίλιαμ Γκόντγουιν, αλλά ο Σέλλεϋ έχασε την κηδεμονία των παιδιών του
Το 1818 πέθανε η κόρη του Σέλλεϋ και της Μαίρη. Έπειτα από ένα χρόνο έχασαν και το γιο τους. Η Μαίρη έπεσε σε βαριά κατάθλιψη, με αποτέλεσμα να χάσει και το παιδί που κυοφορούσε. Μάλιστα, κόντεψε να πεθάνει από αιμορραγία και την έσωσε ο Σέλλεϋ, όταν την έβαλε μέσα σε μια μπανιέρα γεμάτη με πάγο. Ο γιατρός που έφτασε λίγο αργότερα τους είπε ότι αν δεν είχε αντιδράσει με αυτό τον τρόπο, η Μαίρη θα είχε πεθάνει.
Η Μαίρη δήλωσε ότι ο σύζυγός της δεν την είχε βοηθήσει καθόλου στη συγγραφή του βιβλίου. Της είχε δώσει απλώς το έναυσμα για να αρχίσει να γράφει. Όμως, οι περισσότεροι κριτικοί δεν δέχτηκαν την εξήγησή της.
Συνέχισαν να υποστηρίζουν ότι η συμμετοχή του Σέλεϊ ήταν το στοιχείο που οδήγησε στην επιτυχία του Φρανκενστάιν. Κάποιοι την έκριναν σκληρά, επειδή ως θηλυκό θα όφειλε να μη γράψει αυτό το έργο:
"Η συγγραφέας είναι γυναίκα. Αν η συγγραφέας μπορεί να ξεχάσει ότι το γένος της πρέπει να χαρακτηρίζεται από τρυφερότητα, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το ξεχάσουμε κι εμείς. Γι’ αυτό απορρίπτουμε αυτό το μυθιστόρημα, χωρίς στιγμή δισταγμού".
Η συγγραφέας δικαιώθηκε στα μέσα του 20ου αιώνα. Ο Φρανκενστάιν εξυμνήθηκε ως έργο με μεγάλη ψυχαναλυτική σημασία και έγινε ιδιαίτερα αγαπητό από τις φεμινίστριες. Αμέτρητα θεατρικά, καλλιτεχνικά έργα και ταινίες έχουν βασιστεί στην ιστορία που φαντάστηκε η Μαίρη εκείνο το βροχερό βράδυ.
