Η ιστορία πηγαίνει κάπως έτσι: Η μικρή έχει γίνει «αυτοκόλλητη» με τον μπαμπά της, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στη σχέση μπαμπά-κόρης. Κάνουν βόλτες με το ποδήλατό τους, ανεβαίνουν και κατεβαίνουν λόφους, ο μπαμπάς μαθαίνει τη μικρή να προσπαθεί, να συνεχίζει, να μην εγκαταλείπει.
Σε μια τέτοια βόλτα, στην παραθαλάσσια διαδρομή, που συνηθίζουν να κάνουν, ο μπαμπάς αφήνει το ποδήλατό του, μπαίνει σε μία βάρκα και ανοίγεται στο πέλαγος. Η μικρή μένει στην ακτή να χαζεύει τη φιγούρα του πατέρα στη βάρκα που χάνεται και όταν πια απελπίζεται παίρνει το ποδήλατό της και επιστρέφει, αλλά από εκείνη τι στιγμή και για όλα τα επόμενα χρόνια θα έρχεται πάντα σε αυτό το σημείο περιμένοντας να τον δει να εμφανίζεται. Αυτός, όμως, δεν έρχεται.
Στη διαδρομή και πάνω στη γρήγορη κι ανάλαφρη πεταλιά της διασταυρώνεται με κόσμο, με μια πρεσβύτερη γυναίκα που ποδηλατεί αργά και άτσαλα σε σχέση με την βιαστική και φουριόζα μικρούλα.
Ο καιρός περνάει, η μικρή μεγαλώνει, γνωρίζει ένα αγόρι, γίνονται ζευγάρι, κάνουν δυο παιδιά, φτιάχνουν μια ζεστή οικογένεια και οι βόλτες πάνω στα ποδήλατα, στην ίδια διαδρομή συνεχίζονται, με προσαρμοσμένα καθίσματα για τα μωρά τους. Πουθενά ο πατέρας.
Τα χρόνια βαραίνουν την εικόνα της μικρής, η οποία έχει πάψει προ πολλού να έχει την ανάλαφρη κίνηση και πεταλιά της νεότητας. Έχει γίνει πιο αργόσυρτο το στυλ της, έχει γίνει η πρεσβύτερη γυναίκα με την οποία είχε διασταυρωθεί πριν χρόνια. Δίπλα της πλέον, περνούν άλλες πιτσιρίκες, ζωηρές και βιαστικές.
Μια μέρα, σε μια επαναλαμβανόμενη ποδηλατική τσάρκα, η μικρή που πλέον έχει γίνει μεγάλη, φτάνει στο σημείο που ήταν η ακτή, η οποία κι αυτή έχει αλλάξει με τα χρόνια, η θάλασσα έχει δώσει τη θέση της στη στεριά, η κλιματική αλλαγή έχει μεταμορφώσει το τοπίο. Εκεί, λοιπόν, στο σημείο αυτό, η μικρή που πλέον έχει γίνει μεγάλη, αφήνει το ποδήλατό της και περπατάει με τα πόδια προς τα κάπου, προς τα 'κει που είδε τον πατέρα της να γίνεται μία κουκίδα στον ορίζοντα.
Βρίσκει τη βάρκα σκεπασμένη με άμμο, ξαπλώνει να ξεκουραστεί στο εσωτερικό της και όταν ξυπνάει έχει ξαναγίνει μικρή. Ξάφνου, ο πατέρας της εμφανίζεται μπροστά της κι αυτή πέφτει με φόρα στην αγκαλιά του.
*Το short film animation έχει κερδίσει 24 βραβεία, μεταξύ αυτών και το αντίστοιχο Όσκαρ, το 2001.
Δείτε το film και αφήστε τα δάκρυα να τρέξουν με την ησυχία τους:
