Το ύψος της φούστας, από γεννησιμιού του, αποτελούσε αφορμή σχολιασμού ένθεν κακείθεν. Τόσο από αυτούς που επιδοκιμάζουν την «μικρότητα» των πραγμάτων, το κοντό ύψος, το μίνι με άλλα λόγια, όσο κι από τους άλλους που θεωρούν ότι η γυναίκα του Καίσαρα δεν πα να μην είναι τίποτα, αρκεί να φαίνεται κάτι. Οπότε και ένα μακρύ ρούχο ή έστω ένα «μίντι» θα της προσδώσει το χαμένο της κύρος. Μίνι ίσον ελαφρότητα, μάξι ίσον βαρύτητα. Σε αυτή την στιλιστικοκοινωνική εξίσωση προστίθεται και ο παράγοντας του etiquette, του επιβεβλημένου ντυσίματος ανά περίσταση.
Εκτός εάν έφταιγε το βαρετό, αδιέξοδο και άγονο κλίμα των συζητήσεων, της προ ημερησίας διάταξης για τη Δικαιοσύνη και τη Διαφθορά. Πολύ πιθανό.
Φοράμε μίνι στη Βουλή εάν είμαστε βουλευτίνες και όχι απλές παρατηρήτριες; Η απάντηση ποικίλει και έχει να κάνει με την πυξίδα προσανατολισμού του καθένα. Όσοι απαντήσουν ότι δεν φοράμε μάλλον στηρίζουν την άποψη «οι μαθήτριες δεν πρέπει να κάνουν παρέλαση με κοντή φούστα». Οι υπόλοιποι θα αρκεστούν σε κάποιο σχόλιο θαυμασμού. Η Όλγα Κεφαλογιάννη εμφανίστηκε χτες με μίνι και δημιούργησε ένα μικροκλίμα εντυπώσεων. Ο λόγος είναι καθαρά το φόντο: η Βουλή. Διότι, το ίδιο φόρεμα, η βουλευτίνα της ΝΔ το είχε ξαναφορέσει στις 29 Φεβρουαρίου, στην τελετή των βραβείων «Γιάννη Μόραλη», στο Μέγαρο Μουσικής. Τότε πέρασε στα ψιλά γράμματα αυτή της η εμφάνιση. Χτες όμως, λόγω περιβάλλοντος τα comments ήταν εντυπωσιακά. Εκτός εάν έφταιγε το βαρετό, αδιέξοδο και άγονο κλίμα των συζητήσεων, της προ ημερησίας διάταξης για τη Δικαιοσύνη και τη Διαφθορά. Πολύ πιθανό, να βαρέθηκαν ακόμα και οι ίδιοι οι πολιτικοί την «πολιτικίλα» τους και να έριξαν σε κάτι πιο ανθρώπινο και ευχάριστο. Και σίγουρα πιο αποδοτικό. Όπως μια φιλοφρόνηση που επιστρέφεται με ένα χαμόγελο.
