Αρχικά, ο διάσημος ηθοποιός μίλησε για τον «Φάρο», την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί για δεύτερη σεζόν, μαζί με τον Αιμίλιο Χειλάκη, τον Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλο, τον Νίκο Ψαρρά και τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο.
Στη συνέχεια, ο ίδιος επεκτάθηκε σε πιο προσωπικά θέματα, παραδεχόμενος: «Κοντεύω τα 50 πια, είμαι 48, και καταλήγω πως η μόνη σωτηρία μας είναι οι άλλοι άνθρωποι. Η σχέση μας, η όποια σχέση μας, οι φίλοι μας, η οικογένειά μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας. Δεν μπορώ να σου μιλήσω για όλους, μπορώ να σου μιλήσω μόνο για μένα. Εγώ ναι αισθάνομαι μεγαλώνοντας πως γίνομαι καλύτερος. Επιθύμησα στη ζωή μου πολύ την τέχνη μου, τη δουλειά μου, υπήρξα και είμαι ακόμα ένας άνθρωπος πολύ φιλόδοξος, ευγενώς φιλόδοξος, τόσο που για πολλά χρόνια και ακόμα και τώρα νιώθω πως έχω μια εσωτερική ζωή τόσο (σημαντική) που νιώθω πως δεν με απασχολούν τα υπόλοιπα, επειδή είμαι τόσο πολύ χωμένος στα πράγματα που κάνω και σκέφτομαι ή επιθυμώ για τις παραστάσεις που φτιάχνω. Όμως διαπιστώνω είναι απολύτως καθαρό για μένα ότι υπάρχω και γίνομαι καλύτερος, μαλακότερος, στρογγυλότερος, τρυφερότερος, βαθύτερος, τόσο που έχει και αποτύπωμα μέσα στις παραστάσεις μου, μέσα από τη σχέση μου με τους άλλους ανθρώπους. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!».
«Εγώ δεν παίρνω τους φίλους τηλέφωνο καθημερινά, με τον γιο μου δεν ζω μαζί. Όταν πήζω μπορεί να μην επικοινωνήσω. Έχουμε πολύ στενή σχέση και οικογενειακή μάλιστα σχέση. Με τη μαμά μου, επειδή τους γονείς μου όσο είμαστε μικρότεροι δεν τους φροντίζουμε τόσο, προσπαθώ να είμαι πιο παρών και πιο γλυκός και καλός. Όταν έρχομαι σε εσένα, για παράδειγμα, πάντα την παίρνω τηλέφωνο. Σαν άνθρωπος μπορώ να περάσω μία εβδομάδα στο σπίτι δουλεύοντας, σκεπτόμενος πράγματα, αναγνωρίζω πλήρως ότι οι άλλοι άνθρωποι είναι η μόνη σωτηρία, οι άνθρωποι που είναι κοντά μας» πρόσθεσε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, συμπληρώνοντας: «Έχει να κάνει με το πέρασμα του χρόνου, τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου και τα πράγματα που κάνεις».
Μάλιστα, ο ίδιος εξομολογήθηκε: «Είμαι πολύ ζεστός, τα λέω πάρα πολύ. Αγκαλιάζω. Δεν είμαι πολύ του προγράμματος. Αν είμαστε φίλοι, μπορεί να ξεχάσω να σε πάρω στα γενέθλιά σου ή να μη σου μιλήσω για δεκαπέντε μέρες, αλλά όταν σε δω θα σε σφίξω στην αγκαλιά μου και θα σου πω πόσο πολύ σε αγαπάω. Έχω πάρει πάρα πολλή αγάπη από μικρός. Για παράδειγμα, τα παιδιά όταν τα σφίγγεις και τα αγκαλιάζεις μέχρι να σου πουν “σταμάτα πια”, έχω καταλάβει πως είναι το κλειδί της αυτόνομης ζωής και της αυτοπεποίθησης. Έχει πολύ μεγάλη σημασία, είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο αυτό».
Η Ελένη Μενεγάκη δεν θα μπορούσε να μην τον ρωτήσει για την επικείμενη τηλεοπτική επιστροφή του «Λόγω Τιμής», είκοσι χρόνια μετά την πρώτη του γνωριμία με το κοινό. «Θα σου πω ακριβώς. Είναι μια σκέψη που έχει ξαναγυρίσει μεταξύ μας τα τελευταία χρόνια, το έχει κινητοποιήσει σαν σκέψη η Μιρέλλα Παπαοικονόμου η σεναριογράφος και ο Λάμπρος Ζαρουτιάδης ο σκηνοθέτης. Όλοι ήμασταν χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι επί της αρχής. Και φτιάξαμε ένα teaser με σκοπό να ζεστάνουμε το πράγματα, να μπορέσουμε πριν ολοκληρωθεί η όποια συμφωνία με το κανάλι ή την πλατφόρμα που θα προβληθεί, να μπορέσει αυτό το πράγμα να αποκτήσει μια υπόσταση. Να έχει τη μορφή σχεδίου. Θέλω να σου πω ότι εγώ δεν το πίστευα, έλεγα εντάξει είναι και λίγο cheesy αυτό το πράγμα, να βγούμε κάτι 50άρηδες με τα γένια. Μπορεί να ήταν λίγο περίεργο. Πέρασε λοιπόν ένας μήνας από το γύρισμα, μας έστειλαν το teaser για να το βάλουμε στα social media κλπ... Όταν το είδα ανατρίχιασα από συγκίνηση!».
Τέλος, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης πρόσθεσε για εκείνη την εποχή: «Δεν φοβόμουν καθόλου την τηλεόραση τότε. Έκανα παραστάσεις λίγο πιο περίεργες, σε πιο μικρά θέατρα και ταυτοχρόνως δεν φοβόμουν καθόλου την τηλεόραση. Δεν έκανα γενικώς τηλεόραση, είχα κάνει άλλο ένα σήριαλ της Μιρέλλας, κάτι ακόμα και αυτό ήταν η τρίτη μου σειρά. Το έκανα με πολύ μεγάλη χαρά. Δεν φοβόμουν τίποτα. Επέλεγα απλώς πολύ προσεκτικά κάθε φορά. Το έχω πει ξανά πως αυτό το τραγούδι του Παπαδημητρίου που καθόρισε τη σειρά και σηματοδότησε κάτι, αυτό το “χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια μόνο τρόπο να κοιτάνε”, τότε που ήμασταν 25-30 ετών, όλη αυτή η γενιά, καταλαβαίναμε την ομορφιά του στίχου, αλλά τη σημασία του την καταλάβαμε 22 χρόνια μετά. Και να σου πω κάτι άλλο; Δεν τη νοσταλγώ σαν εποχή. Την αγαπώ πολύ εκείνη την εποχή, αλλά δεν νοσταλγώ καμία προηγούμενη περίοδο της ζωής μου».
Δείτε το απόσπασμα:
Πηγή: yupiii.gr
