Η Δέποινα Καμπούρη είναι πολύ ευτυχισμένη με τον ερχομό και της 2ης κόρης της. Η δημοσιογράφος και μαμά δύο παιδιών ωστόσο αποκάλυψε στο σάιτ mothersblog.gr ότι δεν ήρθαν όλα τόσο εύκολα. Με αφορμή και την αποβολή της Σίσσυς Χρηστίδου, η Δέσποινα μίλησε για τη δική της τραυματική εμπειρία:
«Η δεύτερη εγκυμοσύνη ήρθε σχετικά αργοπορημένα με την πρώτη. Πέρασα το άγχος και το στρες που περνούν οι γυναίκες που προσπαθούν εναγωνίως να κάνουν παιδί παρότι είχα ήδη την Έλενα. Έκανα εξετάσεις, απογοητεύτηκα με διάφορα αρνητικά τεστ, απόρησα, αγχώθηκα... πέρασα από πολλά στάδια μέχρι που ένα πρωί μετά από 8 μήνες προσπαθειών, επέστρεψε το χαμόγελο στα χείλη μου. Το τεστ ήταν θετικό και τα ξέχασα όλα μονομιάς. Για μένα αυτή η δεύτερη εγκυμοσύνη ήταν πολύτιμη. Επιτέλους θα βίωνα ξανά την εμπειρία της εγκυμοσύνης και της μητρότητας και ήμουν σίγουρη ότι αυτή τη φορά θα την απολάμβανα περισσότερο από την πρώτη φορά που όλα έγιναν ξαφνικά και απροετοίμαστα...
Οι πρώτες αιματολογικές εξετάσεις ήταν απογοητευτικές. Τα ποσοστά της χοριακής ήταν πεσμένα, σχεδόν κάτω από τα φυσιολογικά όρια. Ο γιατρός μου ήταν συγκρατημένος. «Μη στενοχωριέσαι Δέσποινα... Συμβαίνει καμιά φορά. Θα κάνεις υπομονή μέχρι να κάνουμε και την δεύτερη λήψη». Οι μέρες κυλούσαν βασανιστικά. Τι να συμβαίνει άραγε; Είναι το έμβρυο υγιές; Μήπως πρέπει να αρχίσω να προετοιμάζομαι για μία αποβολή; Κι αν επιβιώσει το έμβρυο, μήπως θα έχει προβλήματα υγείας στο μέλλον; Τι πρέπει να κάνω; Ατέλειωτα ερωτήματα με βασάνιζαν μέρα νύχτα.
Η δεύτερη εξέταση πήγε καλύτερα. «Καλημέρα Δέσποινα! Δεν άντεχα να μη σε πάρω να σου πω τα ευχάριστα γιατί ξέρω ότι περιμένεις πώς και πώς τις απαντήσεις σου!», μου είπε η μικροβιολόγος στο τηλέφωνο λίγες ώρες μετά την αιμοληψία. «Ανέβηκε αρκετά το ποσοστό! Πάμε καλά!», συμπλήρωσε! «Αλήθεια το λες; Δεν μπορώ να το πιστέψω!», αποκρίθηκα. Οι ελπίδες μου αναπτερώθηκαν. Το εμβρυάκι μου μεγάλωνε φυσιολογικά... Πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα τα ευχάριστα στον Βαγγέλη!
Η τρίτη εξέτασε με επανέφερε στην πραγματικότητα. Το ποσοστό της χοριακής μου δεν αυξανόταν ανάλογα με την εβδομάδα κύησης. Εξακολουθούσε να είναι χαμηλό. Δεν είχα όμως καμία επιλογή. Έπρεπε να περιμένω να δω πώς θα εξελισσόταν η εγκυμοσύνη. Στον πρώτο υπέρηχο καταφέραμε με δυσκολία να ακούσουμε την καρδιά. «Την ακούσαμε όμως! Αυτό έχει σημασία. Κάνε λίγη υπομονή», προσπαθούσε να με καθησυχάσει ο γιατρός μου. Ο υπέροχος γιατρός μου που μου στάθηκε πρώτα σαν άνθρωπος και μετά σαν επιστήμονας. «Μα στην Έλενα την ακούγαμε πολύ δυνατά...». «Δεν είναι όλες οι εγκυμοσύνες ίδιες Δέσποινα. Πρέπει να χαλαρώσεις. Δεν είναι τίποτα στο χέρι σου και δεν φταις εσύ γι’ αυτό που συμβαίνει. Πρέπει να το καταλάβεις!».
Ήθελα τόσο πολύ να πω τα νέα στην Έλενα και στους φίλους μου για να χαρούν, αλλά κάτι μέσα μου με σταματούσε. Ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά δεν μπορούσα να το εξηγήσω.
Ο επόμενος υπέρηχος θα ήταν καθοριστικός. Ξύπνησα από νωρίς το πρωί, ετοίμασα την Έλενα για το σχολείο και παράλληλα προσευχόμουν από μέσα μου να πάνε όλα καλά... Φτάσαμε στο Ρέα και λίγο πριν μπούμε στην αίθουσα ο Βαγγέλης μου έδωσε ένα φιλί «Όλα θα είναι καλά, θα δεις!».
Η εικόνα του εμβρύου στο μόνιτορ με έκανε να απορήσω. Το σχήμα του ήταν περίεργο. Δεν έμοιαζε με αυτά που ξέρουμε. «Κάτι δεν πάει καλά γιατρέ. Το βλέπω!». Ο Βαγγέλης μου έσφιξε το χέρι. Υπήρχε μία βασανιστική σιωπή μέσα στο δωμάτιο. Δεν μιλούσε κανείς. «Θα ακούσουμε την καρδιά;», επέμενα. Κανένας ήχος, καμία απόκριση. Μόνο σιωπή. «Δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρούμε το κορίτσι». Τα λόγια του εμβρυολόγου έσπασαν την ενοχλητική ησυχία. «Δυστυχώς κυρία Καμπούρη. Δεν υπάρχει καρδιακός παλμός...».
Το δωμάτιο άδειασε μαγικά. Δεν έμεινε κανείς μέσα. Μόνο ο Βαγγέλης κι εγώ. Και θλίψη. Απέραντη θλίψη. Δεν βγήκε λέξη από το στόμα μας. Μόνο αγκαλιαστήκαμε.»
