«Ντρεπόμουν που ήμουν στη μέση του δρόμου ως θέαμα. Να πώ και ότι δεν έχω και αναγνωρισιμότητα;
Από πάνω μου έσκυβαν άγνωστα πρόσωπα να με βοηθήσουν. Κρύωνα και κτυπούσαν τα δόντια μου. Εβγαλαν το μπουφάν και το σακάκι τους να με σκεπάσουν.
Μου μιλούσαν σαν να ήταν συγγενείς μου και δυο, νέες, γιατροί, που περνούσαν τυχαία έμειναν μαζί μου, εμποδίζοντας κάθε μετακίνηση ή και κίνησή μου. Όλοι με παρηγορούσαν ότι δεν θα αργήσει το ασθενοφόρο, ότι ήμουν καλά.
Σε λίγα λεπτά ήρθε και η οικογένειά μου αλλά ένιωθα ότι και όλοι που στέκονταν γύρω μου, που περίμεναν μέχρι που με πήρε το φορείο και με συντρόφεψαν, στήν υγρή άσφαλτο, ήταν μεγάλη αγκαλιά θαλπωρής.
Αυτά τα πρόσωπα δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Χρωστώ στο καθένα από αυτά ευγνωμοσύνη για την ανθρωπιά και την καλοσύνη του» έγραψε η κα Παναγιωταρέα.
Διαβάστε το ποστ:
