Ο Γιάννης Στάνκογλου, λίγο πριν την εναρκτήρια παράσταση, «Επτά επί Θήβας», του φετινού Φεστιβάλ Επιδαύρου, στις 30 Ιουνίου και 1η Ιουλίου, μιλάει στη συγγραφέα Άντζελα Ζιούτη.
Φωτογραφίες: Ολυμπία Κρασαγάκη
-Καλησπέρα αγαπητέ κ. Στάνκογλου. Τελευταία σας είδαμε στον Καλιγούλα του σπουδαίου Αλμπέρ Καμύ* στον ρόλο του Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Ο Καλιγούλας ιστορικά έχει το στίγμα του παρανοϊκού ηγεμόνα. Η δική σας εκδοχή του μοιάζει; Ή μήπως «γειτνιάζει» με την εκδοχή που προσδίδει στο πρόσωπο του ο Καμύ;
«Ακολουθήσαμε τη γραφή του Αλμπέρ Καμύ και μείναμε στα λόγια του. Θέλαμε μία παράσταση που να περνάει στο κοινό έναν καταπονημένο άνθρωπο όπως ήταν ο Καλιγούλας που μπροστά στο χαμό της αδελφής και ερωμένης του Δρουσίλλας του ένιωσε αδύναμος ως ανθρώπινη οντότητα. Και οδηγείται σύντομα στην παράνοια. Ήταν τότε που πρώτη φορά συνειδητοποιεί ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν».
-Τελικά ο θάνατος δεν εξαιρεί κανέναν. Ίσως εδώ φαίνεται η ισότητα των ανθρώπων απέναντι στον Θεό.
«Ακριβώς. Ο Καλιγούλας βέβαια έζησε μία διαφορετική ζωή, έτσι όπως την ήθελε αυτός»
Είναι ωραίο να σε βραβεύουν για τις δουλειές σου.
-Με τη σύζυγο σας Αλίκη Δανέζη – Κνούτσεν μετράτε πολλά χρόνια κοινής ζωής και έχετε αποκτήσει μαζί δύο παιδιά. Έχετε επίσης πολλές θεατρικές συνεργασίες, όπου σκηνοθετεί η ίδια. Πόσο εύκολη είναι αυτή η συνύπαρξη;
«Η αλήθεια είναι ότι δεν ξεκίνησε εύκολα, υπήρξε ανταγωνισμός. Στην πορεία μετά από πολλές δουλειές που κάναμε μαζί η συνεργασία μας γίνεται πιο δημιουργική αναγνωρίζοντας πλέον τις «ευκολίες» μεταξύ μας».
-Η ιδέα του να γίνετε ηθοποιός σιγοέκαιγε εντός σας χρόνια πριν ή ήταν μία παρόρμηση της στιγμής αφού όπως έχετε δηλώσει και ο ίδιος γίνατε ηθοποιός έχοντας αλλάξει διάφορες δουλειές και με τα χρήματα της αποζημίωσης που σας εξασφάλισε μία απόλυση αποφασίσατε να σπουδάσετε υποκριτική στη δραματική σχολή του Γιώργου Κιμούλη. Με άλλα λόγια ήταν η εσωτερική αναζήτηση που σας ώθησε ή απλά είστε οπαδός του «Carpe Diem»; Του «Αδραξε τη μέρα» δηλαδή;
«Είχα πολλούς φίλους θυμάμαι τότε που τέλειωσα τη δραματική σχολή και μου άρεσε όλο αυτό. Άλλωστε διάβαζα και πολλά βιβλία εκείνη την εποχή. Ήθελα πριν από όλα να εκφραστώ εγώ ο ίδιος. Να εξωτερικεύσω ότι είχα μέσα στο κεφάλι μου».
-Έχετε διανύσει πολλά χιλιόμετρα σε Θέατρο, Κινηματογράφο και τηλεόραση. Αγαπημένος ρόλος;
«Θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω κάποιον ρόλο διότι όλους τους ερμήνευσα το ίδιο ισχυρά και με την ίδια δύναμη. Αυτό βέβαια που είναι σημαντικό για μένα είναι οι ατελείωτες ώρες που πέρασα με τα συνεργεία και οι συνεργασίες με σπουδαία ονόματα που είχα τόσο στην τηλεόραση όσο και στο κινηματογράφο. Αναφέρω κάποια: Θόδωρος Τερζόπουλος, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Θοδωρής Παπαδουλάκης».
-Πρόσφατα κερδίσατε το Βραβείο Καλύτερου ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Φλωρεντίας για το ρόλο σας στην ταινία «Invisible» του Δημήτρη Αθανίτη. Το χαρήκατε;
«Ναι, φυσικά το χάρηκα, αυτό είναι αλήθεια αν και δεν το παρέλαβα ακόμη. Είναι ωραίο να σε βραβεύουν για τις δουλειές σου. Είναι μία αναγνώριση του κοινού. Α, να σας πω ότι τελευταία υπήρξαν και κάποια βραβεία ακόμη. Βραβείο ερμηνείας για την ίδια ταινία στο Φεστιβάλ κινηματογράφου του Δουβλίνου και επίσης βραβείο ερμηνείας για την ταινία America Square, στο Πεκίνο».
Από την επιτυχία πριτιμώ την ευτυχία. Αν και αυτά τα δύο δεν είναι μόμιμα σταθερά.
-Κάπου έχω διαβάσει ότι θεωρείστε ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς σας.
«Βγαίνουν και άλλοι (γέλια)»
-Η αναμέτρηση δε σταματά ποτέ. Η αναμέτρηση ωστόσο με τον ίδιο μας τον εαυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
«Συμφωνώ».
-Έχετε άγχος σε μια παράσταση αν «θα κόψει εισιτήρια»; Με άλλα λόγια πόσο σημαντική είναι για εσάς η εμπορικότητα μιας δουλειάς;
«Ασφαλώς και όχι. Δεν με απασχολεί καθόλου η εμπορικότητα αυτού που κάνω. Με απασχολεί πρωτίστως να επικοινωνήσω τη δουλειά μου στο κοινό. Φυσικά είναι πολύ ευχάριστο να βλέπει κανείς ένα γεμάτο θέατρο».
-Η οικονομική κρίση και η ανασφάλεια επηρέασε τη τέχνη;
«Σίγουρα την επηρέασε. Ωστόσο μένω στο γεγονός ότι έχουμε δει σημαντικές δουλειές την τελευταία πενταετία κυρίως στον κινηματογράφο που έξω πάνε πολύ καλά».
-Επιτυχία ή ευτυχία εν κατακλείδει;
«Ευτυχία! Αν και αυτά τα δύο δεν είναι μόνιμα και σταθερά».
-Θυμίζουν εναλασσόμενο ρεύμα, υπό μία έννοια
«Ναι ακριβώς έτσι. Ας έρχονται και ας φεύγουν και τα δύο».
*Ο Γιάννης Στάνκογλου αυτό το καλοκαίρι:
«Επτά επί Θήβας»: Η εξαιρετικά δυνατή πολιτική τραγωδία του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία του διεθνούς φήμης Λιθουανού Τσέζαρις Γκραουζίνις και σε μετάφραση του ποιητή Γιώργου Μπλάνα, θα αποτελέσει την εναρκτήρια παράσταση του φετινού Φεστιβάλ Επιδαύρου, στις 30 Ιουνίου και 1η Ιουλίου 2017.
Ο Γιάννης Στάνκογλου ερμηνεύει τον ρόλο του Ετεοκλή, η Κλειώ Δανάη Οθωναίου την Αντιγόνη, η Ιώβη Φραγκάτου την Ισμήνη, ο Γιώργος Καύκας τον Άγγελο, ο Αλέξανδρος Τσακίρης τον Κήρυκα, ο Γιώργος Παπανδρέου τον Πολυνείκη και μαζί τους ένας 14μελής χορός ηθοποιών.
