«Εγώ το ξεκίνησα γιατί ήμουν πάρα πολύ περίεργη, ήθελα να δοκιμάσω πράγματα. Ξεκίνησα με το τσιγάρο… πέρναγα φανταστικά, μετά ήρθε η κοκαΐνη στη ζωή μου, πέρναγα πάρα πολύ ωραία. Μετά LSD, μετά μανιτάρια, μετά έκσταση, τα έκανα όλα αυτά. Το τσιγάρο ας πούμε από τα 12 -13 που ξεκίνησα μέχρι τα 25 ήταν μία καθημερινή συνήθεια. Από το πρωί μέχρι το βράδυ πόσα τσιγάρα πίναμε; Ξυπνάγαμε, κοιμόμασταν με αυτό το πράγμα. Ήταν η καθημερινή μας ρουτίνα. Κόκα, δεν μπορούσα να βγω χωρίς να έχω πάρει κόκα. (..) Τότε ένιωθα ότι κάτι έκανα, αλλά στην ουσία δεν έκανα τίποτα. Είναι ένας φαύλος κύκλος αυτό το πράγμα και κάνεις κάνεις και θες να δοκιμάζεις. Κάποια στιγμή όμως για να αποκοπείς από αυτή την ιστορία, για να σταματήσεις αυτό το πράγμα, το πιο σωτήριο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να κόψεις τις παρέες αυτές», έχει πει η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου, στο πρόφατο παρελθόν, ενώ πλέον γιορτάζει τα 17 χρόνια απεξάρτησής της από τις ουσίες.
Δείτε την ανάρτησή της στο ίνσταγκραμ:
Ζήσε μια Ζωή καθαρή.
Ζήσε μια Ζωή αληθινή.
Δεν χρειαζόμαστε πολλά.
17 χρόνια τώρα με ανακαλύπτω, με βελτιώνω, με ορίζω.
Μπορεί αν δεν έμπλεκα να είχα άλλη πορεία.
Αλλά θα είχα την ίδια σοφία?
Θα είχα τις ίδιες ευαιαθησίες?
Θα είχα μάθει τόσα για την Ζωή, για την διατροφή, για την κίνηση.....?
Η Ζωή που έχω διαλέξει είναι μοναχική.
Δεν μπορείς να συναναστρέφεσαι με ανθρώπους που πίνουν είτε αλκοόλ, είτε κάνουν ναρκωτικά.
Δυστυχώς οι περισσότεροι κάτι κάνουν.
Δυστυχώς δεν είσαι “in” αν δεν κάνεις...
Πλήττω με τέτοιες διακρίσεις.
Δεν πίνω αλλά κάνω κέφι!
Αλλά δεν θα βγω όπως έβγαινα παλιά...
Και αυτό όχι γιατί μεγαλώνω...
Αλλά γιατί θέλω ουσία...
Η ουσία είναι να ξυπνάω το πρωί, να είμαι ευγνώμων, να περπατάω, να κάνω διαλογισμό, να κολυμπάω ( ναι και τον χειμώνα! ), να οργανώνω την μέρα μου,να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, να μην ενοχλώ κανέναν, να μιλάω σωστά, να επικοινωνώ σωστά, να γελάω, να διαφωνώ, να ηρεμώ, να ζω στην φύση, να διαβάζω, να ακούω μουσική, να βλέπω ντοκιμαντέρ, να χορεύω ( χωρίς σταγόνα αλκοόλ!!), να ακούω.....
Αυτά τα 17 χρόνια καθαρίζοντας απο παρέες και ουσίες έχοντας μαζέψει τα κομμάτια μου ξεκινούσα να κάνω κάτι επαγγελματικό, αλλά δυστυχώς πάρα πολλές φορές το σταμάταγα.
Δεν είχα μάθει να ολοκληρώνω πράγματα.
Και αυτό με έκανε να αλλάζω δραστηριότητες....
Και μέσα στο χάσιμο των ναρκωτικών και όλης αυτής της Ζωής δεν έμαθα να έχω στόχους..
Άργησα να βάζω στόχους.
Απο το 2014 που έκανα κάποιες παραγωγές στο θέατρο και έπαιξα, έμαθα να βάζω και να ολοκληρώνω τους στόχους μου.
Το χάος μόνο σε εμένα έκανε κακό.
Με διέλυε.
Με κούραζε.
Το γύρισα.
Το έκανα ισορροπία.
Ξέρεις ο καθένας τραβάει τον δικό του δρόμο.
Άλλοι ξέρουν απο πάντα τι θέλουν.
Άλλοι πάλι όχι.
Δεν σε ορίζουν αυτά.
Η ψυχή σου, οι τρόποι σου, το φέρσιμο σου, τα λόγια σου..
Δεν ήθελα πανεπιστήμιο.
Ήθελα να εργαστώ.
Και το έκανα μέχρι που σταμάτησα γιατί έπρεπε το 2003 να με γιατρέψω.
Να με κάνω καλά..
Μετά τα πράγματα πήραν άλλη πορεία στην Ζωή μου..
Η Ζωή με πάει αλλού..την ακολουθώ.
Εύχομαι σε ανθρώπους με εξαρτήσεις να ξεφύγουν και να αρχίσουν να ζούνε.
Να αγαπήσουν τον εαυτό τους και την ίδια τους την Ζωή.
Μην ακούτε τι λέει ο κόσμος.
Μόνο τους χτύπους της καρδιάς σου.
