Η Ναταλία Γερμανού σε νέα συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό People μίλησε, μεταξύ άλλων, για την προσωπική της ζωή και για το πώς αντιμετώπισε τις κοινωνικές απαιτήσεις να κάνει παιδιά.
Στην ερώτηση αν είχε ποτέ «εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στην αυτονομία της και τη δημιουργία οικογένειας», απάντησε:
«Δεν μετάνιωσα ποτέ για το γεγονός ότι παντρεύτηκα, αλλά κάπου εκεί, όταν άρχισα να συνειδητοποιώ τη μονιμότητα του γάμου –ήμουν και 30 ετών τότε–, η αλήθεια είναι ότι κάτι άρχισε να σφίγγει γύρω από το λαιμό μου. Ξέρεις, πώς σου σφίγγουν μια θηλιά, αλλά σιγά σιγά, δίχως να το καταλαβαίνεις, δεν σε πνίγουν απότομα. Στη συνέχεια διαπίστωσα ότι πακέτο με το γάμο πηγαίνουν και τα παιδιά, γιατί ο πρώην σύζυγός μου [σ.σ. ο τραγουδιστής Πέτρος Ίμβριος] ήταν ένας φυσιολογικός άντρας που ήθελε να κάνει παιδιά. Εγώ όμως δεν ήθελα.
»Μείναμε πεντέμισι χρόνια παντρεμένοι, αλλά κάποια στιγμή φτάσαμε σε αδιέξοδο. Εκείνος αποφάσισε ότι δεν θέλει να περιμένει άλλο για να γίνει πατέρας κι εγώ ότι δεν μπορώ να του στερώ άλλο το δικαίωμα αυτό. Έτσι, πολύ αγαπημένα και τρυφερά, αποφασίσαμε να τελειώσουμε.
Η μία διάλεξε την αυτονομία της και τη ζωή που πάντοτε ήθελε και ο άλλος διάλεξε –και το πέτυχε– να έχει δύο όμορφες κόρες».
«Ωστόσο, ένιωσες ποτέ τη λαχτάρα να γίνεις μητέρα;» ρωτήθηκε αμέσως μετά, για να απαντήσει: «Ποτέ! Στενοχωριέμαι που ακούω τον εαυτό μου να το λέει, ηχεί και σε εμένα περίεργα. [...] Δεν είναι ωραίο να λέει μια γυναίκα “δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να κάνω παιδί”. Δεν είναι ωραίο γιατί έτσι μας έχουν μάθει οι κοινωνίες μας, “οι γυναίκες θα πρέπει να κάνουν παιδιά”».
»Και σκέψου πως αγαπάω τα παιδιά -προσθέτει η ίδια, είμαι τρυφερή με το βαφτιστήρι μου, τα παιδάκια των φίλων μου. Δεν κρύβω δηλαδή κάποιον Ηρώδη μέσα μου, αλλά δικό μου παιδί δεν ήθελα ποτέ, είναι ένα από τα μυστήρια της φύσης. Δεν ξέρω γιατί».
Η Γερμανού συμπληρώνει ότι βρέθηκε σε εκείνο το σταυροδρόμι στα «34 μου, ήταν οριακή περίοδος. Πέρασα μήνες με κλάματα και δράματα, να συζητώ με τον άντρα μου, τους φίλους μου, τον εαυτό μου και να μη βρίσκω άκρη.
»Ήταν το δίλημμα "ή θα κάνω ένα παιδί, μπορεί και δύο, και δεν τρέχει τίποτε αν δεν κατακτήσω την καριέρα που ονειρεύομαι ή φεύγω"».
Της πήρε μήνες, μπορεί και χρόνο να αποφασίσει. Πιέστηκε πολύ: «Ενδεχομένως να ήμουν ακόμη με αυτό τον άνθρωπο αν δεν είχαμε χωρίσει και είχαμε κάνει παιδιά. Ο άλλος δρόμος με οδηγούσε στην αυτονομία, στην ανεξαρτησία και στο να πετύχω επαγγελματικά όλα αυτά που ονειρευόμουν. Αλλά και στην πιθανή μοναχικότητα, ποτέ δεν ξέρεις…».
