«Loro, ταινία του Πάολο Σορεντίνο, χωρισμένη σε δύο μέρη» ξεκινάει η Αντιγόνη την αφήγησή της για την ταινία που την οδήγησε στις Κάννες. «Είναι για τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, μια προσέγγιση όμως πίσω από την πολιτική του εικόνα και μια πλευρά του χαρακτήρα που δεν είναι τόσο γνωστή στο ευρύ κοινό. Είναι ο σύζυγος και ο άνδρας με τις ανασφάλειες που έχουν επίσης όλοι οι άνδρες που μεγαλώνουν, ακόμα και οι πιο ισχυροί, μιας και ο χρόνος περνάει για όλους. Γύρω από αυτόν τον άνδρα υπάρχουν “αυτοί” ή “εκείνοι” ανάλογα με το πως ερμηνεύει κάποιος το Loro (them στα αγγλικά).
»Για εμένα είναι και αυτοί και εκείνοι. Αν κοιτάξουμε την κοινωνία μας θα δούμε πολλές ομοιότητες και παραδείγματα σαν αυτά που βλέπουμε στη ταινία. Άνθρωποι με φιλοδοξίες, χωρίς ηθικούς φραγμούς και μόνο κίνητρο το χρήμα και τη δόξα. Άνθρωποι που γνωρίζεις χρόνια αλλά που τελικά δεν ήξερες ποτέ. Γυναίκες που η ομορφιά είναι το μόνο τους προσόν και η νεότητα το μόνο τους όπλο διαπραγμάτευσης για μια θέση στο μικρό κύκλο μιας “ελίτ της κοινωνίας”, που θα ήθελαν να ενταχθούν και διαρκώς ανταγωνίζονται για την επικράτησή τους γιατί ξέρουν ότι έχουν ημερομηνία λήξης. Από την άλλη υπάρχει η σύζυγος/μητέρα/γυναίκα, με μια εξαιρετική ερμηνεία (μάθημα υποκριτικής) από την Elena Sofia Ricci, μια γυναίκα που επανειλημμένα εκτίθεται από τά καπρίτσια του άνδρα της, αλλά παράλληλα μια γυναίκα υπερήφανη, με προσωπικότητα που στο τέλος, όπως όλοι γνωρίζουμε, κερδίζει πάλι την ελευθερία της και παύει να ζει στη σκιά ενός άνδρα που αγάπησε και από τον οποίο αγαπήθηκε πολύ.
»Είναι μια ταινία του Σορεντίνο με όλες τις στιλιστικές εμμονές του σκηνοθέτη και με μια διάθεση επικριτική σε μια Ρώμη που τότε ακόμα βρισκόταν σε μια περίοδο decadence».
-Πόσο χαρούμενη αισθάνθηκες που βρέθηκες στο κορυφαίο φεστιβάλ κινηματογράφου;
Πρώτη φορά καρουσέλ, λούνα παρκ, Disneyland, όλα αυτά μαζί και πολλά περισσότερα. Όσα έζησα ήταν μια αλήθεια διάρκειας, 11 ημερών, τόσο μαγικά που μόνο στα όνειρα μου είχα φανταστεί. Είμαι πολύ χαρούμενη, ευγνώμων και τυχερή. Είχα πολλούς ανθρώπους που με στήριξαν και με βοήθησαν σε μια προσπάθεια που είχε ξεκινήσει μήνες πριν.
-Τι κριτικές εισέπραξε η ταινία;
Εδώ υπάρχει μια παρεξήγηση που θέλω να διευκρινίσω. Η ταινία του Πάολο Σορεντίνο, Loro, δεν πήγε ποτέ στις Κάννες. Για εμένα ήταν ένα “εισιτήριο” που εξαργύρωσα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο κατά τη διάρκεια της διαμονής μου εκεί. Τι εννοώ με αυτό. Οι Κάννες πάνω απ’ όλα είναι ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ, ταινίες που διαγωνίζονται και προέρχονται απ’ όλα τα μέρη της γης και σε όλες τις γλώσσες, ανάλογα με τη τελική επιλογή. Μικρού μήκους, μεγάλου μήκους καθώς και αφιερώματα σε παλιές ταινίες, σε δημιουργούς, σε ανθρώπους του σινεμά. Όλο αυτό έχει και ένα περιτύλιγμα φανταχτερό και λαμπερό, όπως είναι ο οίκος Chopard, του οποίου ήμουν εγώ καλεσμένη, για κάποιες μέρες, καθώς και των κοσμημάτων Messika και De Grisogono. Οι οίκοι με τα haute couture και τα pretaporter τους έχουν την τιμητική τους. Καθώς και πολλοί διάσημοι make up artists και hair stylists συμμετάσχουν σε αυτή τη μεγάλη φιέστα που μοιάζει με ένα αδιάκοπο fashion show, 24ώρο για 11 ημέρες. Η ταινία στην Ιταλία μέχρι στιγμής έχει πάει πολύ καλά.
-Πρόλαβες να κάνεις dolce vita στις Κάννες;
Μόνο dolce vita κανείς ακόμα και όταν περπατάς στις 7 το πρωί στη παραλία La Croisette, μόνη, εσύ και οι άνθρωποι που φροντίζουν το μέρος καθαρό και οι οποίοι σου χαμογελούν παρόλο που μόλις έχουν χτενίσει την άμμο και εσύ έχεις ήδη αφήσει τα αποτυπώματα σου. Διακριτικά το ξανακάνουν, ποτίζουν τα λουλούδια και σου προσφέρουν άνθη, ενώ ξαφνικά ακούς “buongiorno principessa” από τον Ιταλό που έχει την ωραιότερη καντίνα με το καλύτερο cappuccino και bombolone της γαλλικής Ριβιέρας. Τι άλλο θέλεις να σου πω; Για τις κοινωνικές/επαγγελματικές υποχρεώσεις; Ούτως ή άλλως είχα ομάδα να με επιμελείται. Εκεί ήμουν ρόλος. Ό,τι σου περιέγραψα συνέβαινε κάθε μέρα, σε αυτόν τον ρυθμό. Γι’ αυτό και μόνο είχα ένα χαμόγελο και μια απίστευτη ενέργεια. Και όλα πήγαν μια χαρά.
-Ποια είναι η κοινή αίσθηση για τον ελληνικό κινηματογράφο στις Κάννες;
Δε ξέρω αν υπάρχει ελληνικός κινηματογράφος, έτσι όπως με ρωτάς. Υπάρχουν Έλληνες με δυνατή παρουσία σε διεθνή όμως project. Γνώρισα τον Μιχάλη Παλαιοδήμο, ο οποίος εργάστηκε στο Shuttered που κέρδισε όσκαρ μικρού μήκους, το 2016, ετοιμάζει όμορφα πράγματα, ζει και εργάζεται στο Λονδίνο. Τη Μέμη Κούπα, που είναι μεταξύ Αθήνας και Παρισιού, επίσης ετοιμάζει κάτι πολύ δυνατό. Την Ελπίδα Σταθάτου, πολυτάλαντη και πολυπράγμων μπροστά και πίσω από την κάμερα, με έμφαση στη γυναικεία παρουσία στον κινηματογραφικό χώρο. Ο Γιάννης Αλέξιου, ηθοποιός αλλά και δημιουργός μια ταινίας που πιστεύω θα συζητηθεί πολύ . Βέβαια, στο διαγωνιστικό κομμάτι των μικρών μήκους υπήρχαν δυο ταινίες Ελλήνων δημιουργών. Του Γιώργου Ζωή ,το “Third Kind” και της Ζακλίν Λέντζου, το “Έκτορας Μαλό. Η τελευταία μέρα της χρονιάς”, η οποία μάλιστα κέρδισε το πρώτο βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους. Άρα, μια αίσθηση τη κάνουμε. Τώρα, κατά ποσό αυτά φτιάχνουν στα αυτιά όλων στην Ελλάδα δε γνωρίζω. Αλλά εμείς κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα, δουλεύουμε και προχωράμε κοιτώντας ψηλά.
-Πότε θα ξαναπάς Κάννες;
Δεν κάνω σχέδια ποτέ, όνειρα όμως πολλά. Εύχομαι να τα πούμε και του χρόνου έτσι ωραία όπως τα είπαμε και φέτος.
*(Τις φωτογραφίες μας τις έστειλε η Αντιγόνη και τις χαζεύουμε σα να βλέπουμε το προσωπικό της ημερολόγιο)
