Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαρίνου σε ηλικία 87 ετών σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για τον ελληνικό πολιτισμό. Ο άνθρωπος που κατάφερε να συνδυάσει την κομψότητα με την ανατρεπτικότητα και το θέατρο με τη νύχτα, άφησε την τελευταία του πνοή σε οίκο ευγηρίας στη Γλυφάδα. Τα τελευταία χρόνια είχε επιλέξει συνειδητά την απομόνωση, μακριά από τα φώτα που τον λάτρεψαν, αφήνοντας πίσω του την εικόνα ενός καλλιτέχνη που δεν φοβήθηκε ποτέ να είναι ο εαυτός του, ακόμα και όταν οι καιροί απαιτούσαν σιωπή.
Η Άννα Φόνσου, φανερά συγκινημένη, τον αποχαιρέτησε δημόσια χαρακτηρίζοντάς τον ως τον "τελευταίο μεγάλο". Η ίδια στάθηκε στο πλευρό του στις δύσκολες στιγμές του στο "Σπίτι του Ηθοποιού", περιγράφοντας έναν άνθρωπο σοφό, που παρά τη μοναχικότητά του, διέθετε ένα πνεύμα που ακτινοβολούσε μέχρι το τέλος. Ο Γιώργος Μαρίνος δεν ήταν απλώς ένας διασκεδαστής. Ήταν ένας πρωτοπόρος που άνοιξε δρόμους, ένας καλλιτέχνης που από την "Οδό Ονείρων" του Μάνου Χατζιδάκι μέχρι τη θρυλική "Μέδουσα", επαναπροσδιόρισε τι σημαίνει stage παρουσία στην Ελλάδα.
H ζωή και η λαμπρή καριέρα του
Γεννημένος το 1939, ο Γιώργος Μαρίνος κουβαλούσε μια προσωπική ιστορία γεμάτη αντιθέσεις, με έναν πατέρα εξόριστο στη Μακρόνησο και μια οικογένεια που τον προόριζε για αρχιτέκτονα. Εκείνος όμως επέλεξε το Εθνικό Θέατρο και τη μαγεία της σκηνής. Η συμμετοχή του στην "Οδό Ονείρων" το 1962 ήταν η αφετηρία μιας διαδρομής που τον έφερε δίπλα στον Χατζιδάκι και τον Γκάτσο, ενώ για δύο δεκαετίες η "Μέδουσα" έγινε το απόλυτο καταφύγιο της αθηναϊκής νύχτας, εκεί όπου η σάτιρα και η πρόζα απέκτησαν νέα διάσταση. Αργότερα, τη δεκαετία του '90, το "Ciao ANT1" τον έβαλε σε κάθε ελληνικό σπίτι, κάνοντάς τον έναν από τους πιο αγαπημένους παρουσιαστές της μικρής οθόνης.
Πέρα από τη λάμψη, ο Μαρίνος υπήρξε ένας από τους πρώτους διάσημους Έλληνες που μίλησαν ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία τους ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '60, μια κίνηση που απαιτούσε τεράστιο θάρρος και αξιοπρέπεια. Στην προσωπική του ζωή, αν και μοναχικός, έζησε έναν θυελλώδη έρωτα με την Κατιάνα Μπαλανίκα, με την οποία παρέμειναν αχώριστοι φίλοι και συνεργάτες για μια ζωή. Η μορφή του, που ενέπνευσε ακόμα και τον Κώστα Τουρνά για τον εμβληματικό "Αχιλλέα απ’ το Κάιρο", θα παραμείνει χαραγμένη στη συλλογική μνήμη ως το σύμβολο ενός καλλιτέχνη που δεν έκανε ποτέ εκπτώσεις στην αισθητική και την ειλικρίνειά του.
