Υπάρχουν στιγμές που δεν ξεχνιούνται. Στιγμές που, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, εξακολουθούν να αναπνέουν μέσα μας. Μία από αυτές είναι η φωνή που διέσχισε τα σκοτεινά κύματα της δικτατορίας: "Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός…"
Πίσω όμως από αυτή την εμβληματική φράση, πίσω από τα κάγκελα, τους δρόμους και τον θόρυβο των τανκς, υπήρξαν γυναίκες. Πολλές. Και οι περισσότερες έμειναν αόρατες.
Οι φοιτήτριες που έστησαν έναν παράνομο σταθμό
Η ραδιοφωνική φωνή που έγινε θρύλος δεν ήταν έργο λίγων. Στο αυτοσχέδιο στούντιο, γύρω από τα μικρόφωνα και τα καλώδια, δούλευαν άοκνα φοιτήτριες που έγραφαν μηνύματα, δοκίμαζαν τεχνικές λύσεις, κρατούσαν χρόνο, έφερναν υλικό, έδιναν ρυθμό.
Για τις περισσότερες δε μαθεύτηκε ποτέ το όνομά τους στο ευρύ κοινό. Κι όμως, χωρίς αυτές ο σταθμός ίσως να μην είχε λειτουργήσει ούτε μία ώρα.
Οι γυναίκες-σύνδεσμοι: Μεταφέροντας ελπίδα από δρόμο σε δρόμο
Εκείνες τις τρεις μέρες, δεκάδες γυναίκες, μαθήτριες, εργαζόμενες, φοιτήτριες, έπαιζαν τον πιο επικίνδυνο ρόλο. Έβγαιναν έξω από την κατάληψη κι επέστρεφαν, μεταφέροντας φάρμακα, νερό, τρόφιμα, ενημερώσεις, προκηρύξεις.
Κυκλοφορούσαν μέσα σε μια πόλη που έβραζε. Ήταν κυριολεκτικά οι "φλέβες" του Πολυτεχνείου. Μία από αυτές, χρόνια αργότερα, είχε πει: "Δεν θυμάμαι αν φοβόμουν. Θυμάμαι μόνο ότι ένιωθα απαραίτητη".
Οι γυναίκες που περιέθαλπαν στο άτυπο ιατρείο
Μέσα στον χώρο της κατάληψης υπήρχε ένας μικρός πυρήνας περιθαλπτικής φροντίδας - μια πρόχειρη μονάδα όπου γυναίκες φοιτήτριες Ιατρικής, Νοσηλευτικής και άλλων σχολών έκαναν ό,τι μπορούσαν για να καθαρίσουν πληγές, να δώσουν νερό σε λιποθυμισμένους, να κρατήσουν ψύχραιμους τραυματισμένους. Αυτές οι γυναίκες δεν μίλησαν σχεδόν ποτέ για το τι είδαν. Κάποια εμπειρία δεν μεταφράζεται εύκολα σε λόγια.
Οι μητέρες που περίμεναν έξω – και δεν έφυγαν ποτέ
Η εικόνα των μητέρων που στέκονταν έξω από το Πολυτεχνείο, καρφωμένες πίσω από τις κορδέλες, δεν ήταν απλώς μια συγκινητική λεπτομέρεια. Ήταν πράξη αντίστασης. Περίμεναν. Αγρυπνούσαν. Αντιστέκονταν με την παρουσία τους.
Κάποιες έκρυψαν παιδιά άλλων, άνοιξαν σπίτια σε διωκόμενους, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να βάλουν ένα μικρό φως σε μια πόλη που βυθιζόταν στο σκοτάδι.
Οι δημοσιογράφοι που τράβηξαν την ιστορία από τα μαλλιά
Σε μια εποχή όπου οι πληροφορίες κυκλοφορούσαν παράνομα, υπήρχαν γυναίκες δημοσιογράφοι που πήγαν κρυφά στο Πολυτεχνείο, κατέγραψαν, φωτογράφησαν, μετέφεραν έξω ό,τι μπορούσαν.
Κάποιες από αυτές απολύθηκαν, απειλήθηκαν, φιμώθηκαν. Αλλά χάρη σε αυτές έχουμε σήμερα ένα κομμάτι της εικόνας.
Ραδιοσταθμός "Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο”
"Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Ελληνικέ λαέ, το Πολυτεχνείο θα μείνει το προπύργιο και η εστία του αγώνα. Όλος ο λαός να συσπειρώνεται γύρω από τους χώρους του Πολυτεχνείου, να παραμείνει στους δρόμους της Αθήνας και να κατέβει στους δρόμους κάθε μεγάλης πόλης της Ελλάδας. Το Πολυτεχνείο είναι οχυρωμένο με τα στήθη των φοιτητών… Ο αγώνας μας είναι κοινός. Είναι αγώνας αντιχουντικός. Είναι αγώνας αντιδικτατορικός. Είναι αγώνας αντιιμπεριαλιστικός. Κάτω η δικτατορία. Ζήτω η Δημοκρατία…”, το ιστορικό σύνθημα, η εκφώνηση που ακούστηκε στο ραδιόφωνο και θα μείνει για πάντα στην ιστορία.
