Το Emily in Paris είναι ξεκάθαρα μια μορφή escapism. Πατάει κανείς το play και μεταφέρεται μαγικά σε έναν λαμπερό κόσμο με υπέροχα ρούχα και κοσμήματα, με μαγαζιά και ωραίους ανθρώπους που βγαίνουν έξω και χαίρονται τη ζωή. Τα προβλήματα; Απειροελάχιστα, ίσα ίσα για να κάνουν τους θεατές να πάνε στο επόμενο επεισόδιο. Θα τα χαρακτηρίζαμε μάλλον γυμνασίου που εξαντλούνται σχεδόν στο "ποιος αρέσει ή δεν αρέσει σε ποιον".
Η τέταρτη σεζόν, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας είναι εντελώς βαρετή, προβλέψιμη και αφελής. Η Έμιλι είναι εκπληκτική σε όλα. Ακόμα και όταν χάνει δύο (όχι έναν) άντρες που αγαπάει ξέρει τη λύση: βρίσκει έναν τρίτο και χωρίς να πολυσκοτίζεται. Την ίδια στιγμή βέβαια που είναι αστέρι στη δουλειά της, στις φιλίες της κλπ, κλπ, κλπ. Και κυρίως είναι σχεδόν μονίμως χαρούμενη, αισιόδοξη και με την αυτοπεποίθηση και το ηθικό της υψηλό ακόμα και στα χειρότερα. Με μια λέξει; Delulu.
"Τι είναι αυτό" θα μας πείτε τώρα. Είναι ένας όρος που θα έχετε πιθανόν ακούσει και εσείς από τους νεότερους. Προέρχεται από την αγγλική λέξη "delusional" που χαρακτηρίζει κάποιον ο οποίος έχει ψευδαισθήσεις, δηλαδή είναι στον κόσμο του/της. Η λέξη ξεκίνησε και κάνει μεγάλη καριέρα στο Tik Tok. Το αντίστοιχο hashtag έχει 4.3 δις views. Τι σημαίνει λοιπόν; Είναι η τάση να θέτει κανείς μεγαλεπήβολους στόχους για τον εαυτό του πιστεύοντας πραγματικά πως θα τους κατακτήσει μόνο και μόνο διατηρώντας θετική στάση. Ξέρετε το κακό που ξεκίνησε ο Πάουλο Κοέλιο με το σύνθημα "αν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το αποκτήσεις". Not.
Μάλιστα, στο φετινό Φεστιβάλ της Δράμας είδαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, το 36 Roses Street του Κρίστιαν Ξυπολιά. Η πρωταγωνίστρια του, μια γυναίκα που μεγάλωνε μόνη της την κόρη της και ήταν εργάτρια σε μια φάρμα με λουλούδια πείθεται από μία life coach (ξέρετε από αυτούς που βγαίνουν στη σκηνή και πουλάνε όνειρα) πως αν πιστέψει πράγματι στην αξία της και είναι αισιόδοξη η ζωή θα της χαμογελάσει. Έτσι παρατάει τη δουλειά της. Μόνο που το νοίκι και οι λογαριασμοί τρέχουν χωρίς το σύμπαν να απαντά.
Ο όρος ξεκίνησε από την K-pop και αρχικά χαρακτήριζε κάποιον φανατικό θαυμαστή που θα καταδίωκε τους μουσικούς. Όμως τώρα γιατί να παθιάζεσαι με κάποιον άλλον αφού μπορείς να υμνήσεις τον εαυτό σου; Εξάλλου, τα social media αν έχουν κατορθώσει κάτι είναι να αυτοθαυμαζόμαστε και να ομφαλοσκοπούμε. Με λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες likes δεν είναι δύσκολο να νιώσει κανείς πως βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου. Σαν την Emily που ζει με το κινητό της αγκαλιά. Επιτέλους τα social media μας έδωσαν την ευκαιρία να γίνουμε πρωταγωνιστές. Θέλουμε να ποζάρουμε ως μοντέλα; Ποζάρουμε. Θέλουμε να πείσουμε τους άλλους πως είμαστε ειδικοί σε κάτι; Το κάνουμε εύκολα χωρίς έλεγχο από κανέναν φορέα. The sky is the limit που λένε και οι Αγγλοσάξονες.
Το να ρομαντικοποιείς τη ζωή, να τρέφεις τις φαντασιώσεις σου και να ζεις μέσα σε αυτές είναι σίγουρα προσφέρει δύναμη και είναι αναντίρρητα ένα ισχυρό αντίδοτο σε έναν ζοφερό κόσμο. Αλλά πόσες μπορούν να είναι σύντροφοι του Μπραντ Πιτ, να ζουν στο Malibu, και να περνάνε απλώς το κινητό τους πάνω από κάθε λογής λογαριασμούς χωρίς να χολοσκάνε; Η Emily βέβαια θα μπορούσε. Για αυτό και την παρακολουθούμε το βράδυ, πριν πέσουμε για ύπνο. Αντί να παίρνουμε αγχολυτικό χάπι.
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
