Ας το παραδεχτούμε: γίναμε και εμείς Ταϋλάνδη και Μπαλί ή όποια άλλη χώρα προτιμάτε, μια χώρα που προσφέρει τον εαυτό της στους ξένους επισκέπτες, αλλά όχι στους κατοίκους της.
Βγήκαμε από την οικονομική κρίση υποτίθεται και από τη φυλακή της πανδημίας για να διαπιστώσουμε πως ζούμε σ’ έναν χειρότερο εφιάλτη: μια επ’ αόριστον ακρίβεια που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια για να μας κλέψει ακόμα και στις διακοπές. Κι η ακρίβεια στη χώρα μας ξεκίνησε πολύ πριν τον πόλεμο στην Ουκρανία (και οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία προβάλλεται κάθε φορά). Η ακρίβεια οφείλεται στην πολιτική που ακολουθείται και στην ιδιωτικοποίηση του ρεύματος με τις τιμές (και τις ρήτρες αν θυμάστε) να γονατίζουν κάθε νοικοκυριό. Προσθέστε τα εξωπραγματικά ενοίκια και τους ακόμη πιο εξωπραγματικούς φόρους, την τιμή της βενζίνης και των προϊόντων στο σούπερ μάρκετ και ναι, ανοίξτε διάπλατα την αγκαλιά σας στο staycation.
Κανονικά, στο εξωτερικό, ο όρος staycation έχει και θετική χροιά. Χαρακτηρίζει την επιλογή κάποιων ανθρώπων να μείνουν στο σπίτι και να ξεκουραστούν, να απολαύσουν ό,τι έχει να τους προσφέρει η πόλη τους- από τα σινεμά ως τα θέατρα ή απλώς τη χαρά του cocooning. Η επιλογή είναι η λέξη κλειδί. Γιατί στην Ελλάδα οι άνθρωποι που θα μείνουν σπίτι δεν έχουν την επιλογή.
Εξαιρετικά διαφωτιστική είναι η έρευνα του ΙΕΛΚΑ (του Ινστιτούτου Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών), που αποτυπώνει την κατάσταση: 1 στους 2 καταναλωτές δηλώνει ότι δεν θα κάνει φέτος διακοπές, ενώ το 32% δηλώνει ότι θα κάνει μεν διακοπές, αλλά αυτές θα είναι λιγότερες ημέρες. Την ίδια ώρα, η έρευνα αναφέρει πως καταγράφονται αυξήσεις 19,7% στα αεροπορικά εισιτήρια, ενώ το πακέτο διακοπών εμφανίζεται πιο ακριβό κατά 12,7%. Σε ό,τι αφορά τα ξενοδοχεία, οι τιμές είναι υψηλότερες κατά 12% σε σύγκριση με πέρυσι. Στην ερώτηση για ποιο λόγο έλαβαν αυτή την απόφαση, αναφέρουν το μειωμένο διαθέσιμο εισόδημα λόγω ανατιμήσεων, αλλά κυρίως τα αυξημένα κόστη σε εισιτήρια (50%) και διαμονή (48%).
Ενδεικτικά αναφέρουμε πως αν μια τετραμελής οικογένεια με ένα. ΙΧ, θελήσει να πάει και να έρθει στην Πάρο με πλοίο θα πρέπει να πληρώσει 534 €, με τις τιμές να έχουν αυξηθεί 15,1% σε σχέση με το 2023 που κόστιζε 464 €. Αν πάλι ένα άτομο θέλει να πάει στη Σίφνο θα πρέπει να πληρώσει ακτοπλοϊκά 140 ευρώ, το ημερομίσθιο 5 ημερών για πολλούς από εμάς.
Και βέβαια ούτε κρατική μέριμνα υπάρχει (ενδεχομένως εκπτώσεις για τους Έλληνες- έκπτωση υπάρχει μόνο για τους κατοίκους των νησιών), ούτε κοινωνική ευαισθησία από τον εφοπλιστικό κόσμο και τους ξενοδόχους προς τους συμπολίτες τους. Όχι, όσοι δεν μπορούν, ας μείνουν σπίτι. Ακόμη και μετά από έναν χρόνο εργασίας, άγχους, ευθυνών, ταλαιπωρίας στους δρόμους, πίεσης, αϋπνίας λόγω άγχους, προβλημάτων υγείας. Όχι τώρα πια δεν θα μπορούμε ούτε να ξεκουραστούμε, ούτε να αλλάξουμε παραστάσεις. Η μόνη παρηγοριά, η μόνη ανάσα είναι το χωριό, ή το χωριό και το εξοχικό των φίλων μας υπό τον όρο ότι θα τρώμε μέσα και θα στρώνουμε την πετσετούλα μας σε όση άμμο μας έχουν αφήσει ελεύθερη τα μαγαζιά στις παραλίες.
Υπάρχει όμως και ακόμα μία πτυχή που αξίζει κανείς να αναλογιστεί: πως ακόμη κι αν μπορούσες να πας διακοπές τον Αύγουστο τι είδους υπηρεσίες θα αγόραζες με τον υπερτουρισμό να απλώνει τη σκιά του σε όλη τη χώρα; Μάλιστα λίγες μέρες πριν έγινε κάτι αδιανόητο: ο Πάνος Καβαλάρης, δημοτικός σύμβουλος στη Σαντορίνη, προέβη σε μια ανάρτηση καλώντας τους κατοίκους του νησιού να μην βγουν έξω, καθώς αναμενόταν η απόβαση 17.000 τουριστών στο νησί από κρουαζιερόπλοια. Ακόμα και αν ο δημοτικός σύμβουλος είχε την καλύτερη των προθέσεων (να προστατεύσει δηλαδή τους συμπολίτες τους) ας σταθούμε κι ας σκεφτούμε πού έχουμε φτάσει: να πρέπει να μένουμε μες στα σπίτια μας γιατί τον χώρο μας και τον τόπο μας έχουν καταλάβει οι τουρίστες. Να μια ωραία ιδέα για καμπάνια του ΕΟΤ: Live Your Myth at Home.
Υπάρχουν δεκάδες έρευνες που πιστοποιούν πόσο σημαντικές είναι για τον οργανισμό οι διακοπές: κοιμόμαστε περισσότερο με αποτέλεσμα να λειτουργεί ακόμα και ο εγκέφαλος μας καλύτερα, μειώνονται οι ορμόνες του στρες, μπορούμε να σκεφτούμε και να βρούμε ιδέες, μας επιτρέπεται επιτέλους να εξασκηθούμε στο mindfulness και να μπορέσουμε να παρατηρήσουμε την ομορφιά και τον κόσμο γύρω μας. Βρίσκουμε λίγο χρόνο για άθληση, έστω για έναν περίπατο, επικοινωνούμε και πάλι με τον εαυτό μας και τους δικούς μας ανθρώπους. Με μια λέξη; Ζούμε. Κι αυτό είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου, κάθε εργαζόμενου. Απ’ ό,τι φαίνεται όμως δεν είναι αναφαίρετο.
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
